فهرست کتاب


آموزش عقاید و دستورات دینی

, تنظیم و گردآوری: مرکز غدیر

رشوه

گرفتن پول یا ارمغانى در برابر حكم یا انجام دادن عملى كه وظیفه گیرنده است رشوه نامیده مى شود.
در اسلام، رشوه یكى از گناهان بزرگ است كه مرتكب آن از مزایاى اجتماعى دینى (عدالت) محروم و مستحق عذاب خداوندى است و كتاب و سنت به این معنى ناطقند.
پیغمبر اكرم (ص) رشوه دهنده و رشوه گیرنده و كسى را كه میان آنان واسطه است نفرین فرموده است.
و امام ششم علیه السلام مى فرماید: «رشوه گرفتن در دادرسى برابر كفر به خدا است».
البته اینهمه نكوهش در رشوه ایست كه براى حكم حق یا عمل عادلانه گرفته شود، و رشوه اى كه در برابر حكم خلافت حق و عمل ظالمانه گرفته شود گناه آن بسى بزرگتر و سزاى آن سخت تر است.

سرقت

دزدى پیشه زشت و ناروائى است كه امن نالى جامعه را تحدید مى كند و بدیهى است كه ماده اولى زندگانى انسان مال و ثروتى است كه به قیمت عمر خود آنرا به دست آورد و بواسطه امن، حصارى به درو آن مى كشد كه از گزند هر گونه تعدى و تجاوز مصون بماند و پشتوانه و پشتیبان زندگى جامعه باشد البته شكستن این حصار و مختل ساختن این نظم، تباه ساختن سرمایه عمرى است كه در راه بدست آوردن آن مصرف شده است و سبب از كار انداختن قسمت اعظم فعالیت مردم و بریدن دست آنهاست.
اینست كه اسلام در مجازات این عمل نفرت بخش كه وجدان خود دزد نیز به خیانت بودن آن گواهى مى دهد مقرر داشته كه دست وى (چهار انگشت در دست راست) را ببرند، خداى متعال مى فرماید:
«وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَیْدِیَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا » (سوره مائده - آیه 38)
خلاصه ترجمه: دست دزد را ببرید و او را به سزاى كردارش برسانید.

----نگاه سوم----