آموزش عقاید و دستورات دینی

, تنظیم و گردآوری: مرکز غدیر

غیبت و افتراء

بد گوئى از دیگران و نكوهش ایشان اگر راست باشد غیبت است و اگر دروغ باشد افتراء و گاهى بهتان نامیده مى شود. البته خداى متعال انسان را (جز پیامبران و امامان) معصوم نیافریده و هر كسى بواسطه نقایصى كه دارد از لغزش مصون نیست و عموم مردم در پس پرده اى كه خداى متعال به حكمت بالغه خود روى اعمالشان كشیده زندگى مى كنند چنانچه اگر لحظه اى این حجاب الهى از روى نواقص و عیوبشان برداشته شود همه از همدیگر متنفر و گریزان مى شوند و بنیاد اجتماعشان دفعه ویران مى گردد از این روى خداى متعال غیبت را حرام فرموده كه از همدیگر در پشت سر در امن باشند و ظاهر محیط زندگیشان آراسته جلوه كند تا تدریجاً همان زیبائى بیرونى، زشتى درونى را اصلاح نماید. خداى متعال مى فرماید:
«وَلَا یَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا ۚ أَیُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن یَأْكُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتًا» (سوره حجرات - آیه 12 )
خلاصه ترجمه: غیبت همدیگر را نكنید زیرا غیبت برادر مسلمان مانند اینست كه تن مرده و بیجان او را (كه بیخبر است) دریده بخورید.
گناه و زشتى افترا بمراقبت شدیدتر از غیبت مى باشد و زشتى آن پیش خورد روشن است، خداى متعال در كلام خود بدى و ناروائى آنرا مسلم و بیچون و چرا شمرده،و نیز مى فرماید:
«إِنَّمَا یَفْتَرِی الْكَذِبَ الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ» (سوره نحل - آیه 105)
خلاصه ترجمه: كسانیكه افترا مى گویند ایمان ندارند.

رشوه

گرفتن پول یا ارمغانى در برابر حكم یا انجام دادن عملى كه وظیفه گیرنده است رشوه نامیده مى شود.
در اسلام، رشوه یكى از گناهان بزرگ است كه مرتكب آن از مزایاى اجتماعى دینى (عدالت) محروم و مستحق عذاب خداوندى است و كتاب و سنت به این معنى ناطقند.
پیغمبر اكرم (ص) رشوه دهنده و رشوه گیرنده و كسى را كه میان آنان واسطه است نفرین فرموده است.
و امام ششم علیه السلام مى فرماید: «رشوه گرفتن در دادرسى برابر كفر به خدا است».
البته اینهمه نكوهش در رشوه ایست كه براى حكم حق یا عمل عادلانه گرفته شود، و رشوه اى كه در برابر حكم خلافت حق و عمل ظالمانه گرفته شود گناه آن بسى بزرگتر و سزاى آن سخت تر است.

سرقت

دزدى پیشه زشت و ناروائى است كه امن نالى جامعه را تحدید مى كند و بدیهى است كه ماده اولى زندگانى انسان مال و ثروتى است كه به قیمت عمر خود آنرا به دست آورد و بواسطه امن، حصارى به درو آن مى كشد كه از گزند هر گونه تعدى و تجاوز مصون بماند و پشتوانه و پشتیبان زندگى جامعه باشد البته شكستن این حصار و مختل ساختن این نظم، تباه ساختن سرمایه عمرى است كه در راه بدست آوردن آن مصرف شده است و سبب از كار انداختن قسمت اعظم فعالیت مردم و بریدن دست آنهاست.
اینست كه اسلام در مجازات این عمل نفرت بخش كه وجدان خود دزد نیز به خیانت بودن آن گواهى مى دهد مقرر داشته كه دست وى (چهار انگشت در دست راست) را ببرند، خداى متعال مى فرماید:
«وَالسَّارِقُ وَالسَّارِقَةُ فَاقْطَعُوا أَیْدِیَهُمَا جَزَاءً بِمَا كَسَبَا » (سوره مائده - آیه 38)
خلاصه ترجمه: دست دزد را ببرید و او را به سزاى كردارش برسانید.