آموزش عقاید و دستورات دینی

, تنظیم و گردآوری: مرکز غدیر

دروغ

دروغ در اسلام یكى از گناهان بزرگ است كه در كلام خداى متعال در برابر آنها عذاب قطعى وعده داده شده است.
دروغ به تنها در شرع، گناه و كردارى زشت معرفى شده بلكه از نظر عقل نیز زشتى و ناروائى آن روشن است. شیوع این كردار ناپسندیده در جامعه در كمترین فرصتى، اعتماد را كه یگانه رابطه اجتماعى مردم است از بین مى برد و با تباه شدن چنین رابطه اى مردم در معنى با نهایت نگرانى كه از همدیگر دارند در حال انفراد زندگى مى كنند اگر چه به صورت در هیئت اجتماع بچشم مى خورند.

غیبت و افتراء

بد گوئى از دیگران و نكوهش ایشان اگر راست باشد غیبت است و اگر دروغ باشد افتراء و گاهى بهتان نامیده مى شود. البته خداى متعال انسان را (جز پیامبران و امامان) معصوم نیافریده و هر كسى بواسطه نقایصى كه دارد از لغزش مصون نیست و عموم مردم در پس پرده اى كه خداى متعال به حكمت بالغه خود روى اعمالشان كشیده زندگى مى كنند چنانچه اگر لحظه اى این حجاب الهى از روى نواقص و عیوبشان برداشته شود همه از همدیگر متنفر و گریزان مى شوند و بنیاد اجتماعشان دفعه ویران مى گردد از این روى خداى متعال غیبت را حرام فرموده كه از همدیگر در پشت سر در امن باشند و ظاهر محیط زندگیشان آراسته جلوه كند تا تدریجاً همان زیبائى بیرونى، زشتى درونى را اصلاح نماید. خداى متعال مى فرماید:
«وَلَا یَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا ۚ أَیُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن یَأْكُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتًا» (سوره حجرات - آیه 12 )
خلاصه ترجمه: غیبت همدیگر را نكنید زیرا غیبت برادر مسلمان مانند اینست كه تن مرده و بیجان او را (كه بیخبر است) دریده بخورید.
گناه و زشتى افترا بمراقبت شدیدتر از غیبت مى باشد و زشتى آن پیش خورد روشن است، خداى متعال در كلام خود بدى و ناروائى آنرا مسلم و بیچون و چرا شمرده،و نیز مى فرماید:
«إِنَّمَا یَفْتَرِی الْكَذِبَ الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ» (سوره نحل - آیه 105)
خلاصه ترجمه: كسانیكه افترا مى گویند ایمان ندارند.

رشوه

گرفتن پول یا ارمغانى در برابر حكم یا انجام دادن عملى كه وظیفه گیرنده است رشوه نامیده مى شود.
در اسلام، رشوه یكى از گناهان بزرگ است كه مرتكب آن از مزایاى اجتماعى دینى (عدالت) محروم و مستحق عذاب خداوندى است و كتاب و سنت به این معنى ناطقند.
پیغمبر اكرم (ص) رشوه دهنده و رشوه گیرنده و كسى را كه میان آنان واسطه است نفرین فرموده است.
و امام ششم علیه السلام مى فرماید: «رشوه گرفتن در دادرسى برابر كفر به خدا است».
البته اینهمه نكوهش در رشوه ایست كه براى حكم حق یا عمل عادلانه گرفته شود، و رشوه اى كه در برابر حكم خلافت حق و عمل ظالمانه گرفته شود گناه آن بسى بزرگتر و سزاى آن سخت تر است.