آموزش عقاید و دستورات دینی

, تنظیم و گردآوری: مرکز غدیر

ایذاء مردم و شرارت

این دو صفت به همدیگر نزدیكند زیرا ایذا رساندن اذیت و رنج است به دیگران از راه زبان مانند دشنام دادن و گفتن سخنى كه دیگران برنجاند، یا از راه دست مثل انجام كارى كه مردم را ناراحت كند. و شرارت انجام دادن كارهائى است كه براى مردم ایجاد شر كنند. بهر حال این دو صفت نقطه مقابل آرزوئى قرار دارند كه انسان اجتماع را براى رسیدن به آن بوجود آورده است، و آن آسایش زندگى و آرامش خاطر مى باشد.
و از اینجاست كه شرع اسلام كه صلاح جامعه را در درجه اول اهمیت قرار مى دهد آنها را تحریم كرده است. چنانكه خداى متعال مى فرماید:
« وَالَّذِینَ یُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَیْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُّبِینًا » (سوره احزاب - آیه 58)
خلاصه ترجمه: كسانیكه مردان و زنان مسلمان را بى جهت اذیت مى كنند بار بهتان و گناه بزرگى را بدوش گرفته اند.
پیغمبر اكرم (ص) مى فرماید: « كسیكه مسلمانى را اذیت كند مرا اذیت كرده است و اذیت من اذیت خداست، چنین كسى در توراة و انجیل و قرآن لعنت شده است» و نیز مى فرماید: « كسیكه با نگاهى تند به مسلمانى نظر كرده او را بترساند خدایش در روز قیامت او را خواهد ترسانید».

دروغ

دروغ در اسلام یكى از گناهان بزرگ است كه در كلام خداى متعال در برابر آنها عذاب قطعى وعده داده شده است.
دروغ به تنها در شرع، گناه و كردارى زشت معرفى شده بلكه از نظر عقل نیز زشتى و ناروائى آن روشن است. شیوع این كردار ناپسندیده در جامعه در كمترین فرصتى، اعتماد را كه یگانه رابطه اجتماعى مردم است از بین مى برد و با تباه شدن چنین رابطه اى مردم در معنى با نهایت نگرانى كه از همدیگر دارند در حال انفراد زندگى مى كنند اگر چه به صورت در هیئت اجتماع بچشم مى خورند.

غیبت و افتراء

بد گوئى از دیگران و نكوهش ایشان اگر راست باشد غیبت است و اگر دروغ باشد افتراء و گاهى بهتان نامیده مى شود. البته خداى متعال انسان را (جز پیامبران و امامان) معصوم نیافریده و هر كسى بواسطه نقایصى كه دارد از لغزش مصون نیست و عموم مردم در پس پرده اى كه خداى متعال به حكمت بالغه خود روى اعمالشان كشیده زندگى مى كنند چنانچه اگر لحظه اى این حجاب الهى از روى نواقص و عیوبشان برداشته شود همه از همدیگر متنفر و گریزان مى شوند و بنیاد اجتماعشان دفعه ویران مى گردد از این روى خداى متعال غیبت را حرام فرموده كه از همدیگر در پشت سر در امن باشند و ظاهر محیط زندگیشان آراسته جلوه كند تا تدریجاً همان زیبائى بیرونى، زشتى درونى را اصلاح نماید. خداى متعال مى فرماید:
«وَلَا یَغْتَب بَّعْضُكُم بَعْضًا ۚ أَیُحِبُّ أَحَدُكُمْ أَن یَأْكُلَ لَحْمَ أَخِیهِ مَیْتًا» (سوره حجرات - آیه 12 )
خلاصه ترجمه: غیبت همدیگر را نكنید زیرا غیبت برادر مسلمان مانند اینست كه تن مرده و بیجان او را (كه بیخبر است) دریده بخورید.
گناه و زشتى افترا بمراقبت شدیدتر از غیبت مى باشد و زشتى آن پیش خورد روشن است، خداى متعال در كلام خود بدى و ناروائى آنرا مسلم و بیچون و چرا شمرده،و نیز مى فرماید:
«إِنَّمَا یَفْتَرِی الْكَذِبَ الَّذِینَ لَا یُؤْمِنُونَ» (سوره نحل - آیه 105)
خلاصه ترجمه: كسانیكه افترا مى گویند ایمان ندارند.