فهرست کتاب


آموزش عقاید و دستورات دینی

, تنظیم و گردآوری: مرکز غدیر

ظلم و ستمگرى

خداى متعال در كلام آسمانى خود صدها بار از ظلم یاد كرده و از این صفت پست كه خوى درندگان است نكوهش فرموده (در دو سوم سوره هاى قرآن كریم كه مجموعاً صد و چهار سوره مى باشد از ظلم سخن به میان آمده).
كسى را نمى توان پیدا كرد كه با فطرت خود بدى و ناروائى ظلم را درك نكرده باشد یا كم و بیش نداند كه از ظلم و ستم چه مصیبتهائى دردناكى به پیكر جامعه بشرى وارد شده و چه خونهائى روان گردیده و چه خانه هائى بر باد رفته است.
به تجربه قطعى رسیده است كه كاخ ستم هر چه محكم باشد پایدار نیست و زود یا دیر بر ستمكاران فرو خواهد ریخت. خداى متعال مى فرماید:
« إِنَّ اللَّهَ لَا یَهْدِی الْقَوْمَ الظَّالِمِینَ» (سوره انعام - آیه 144)
خلاصه ترجمه: البته خدا ستمكاران را به مقصد نهائى شان نخواهد رساند و اولیاء دین فرموده اند: سلطنت و ملك با كفر باقى مى ماند ولى با ظلم و ستم پایدار نخواهد بود.

ایذاء مردم و شرارت

این دو صفت به همدیگر نزدیكند زیرا ایذا رساندن اذیت و رنج است به دیگران از راه زبان مانند دشنام دادن و گفتن سخنى كه دیگران برنجاند، یا از راه دست مثل انجام كارى كه مردم را ناراحت كند. و شرارت انجام دادن كارهائى است كه براى مردم ایجاد شر كنند. بهر حال این دو صفت نقطه مقابل آرزوئى قرار دارند كه انسان اجتماع را براى رسیدن به آن بوجود آورده است، و آن آسایش زندگى و آرامش خاطر مى باشد.
و از اینجاست كه شرع اسلام كه صلاح جامعه را در درجه اول اهمیت قرار مى دهد آنها را تحریم كرده است. چنانكه خداى متعال مى فرماید:
« وَالَّذِینَ یُؤْذُونَ الْمُؤْمِنِینَ وَالْمُؤْمِنَاتِ بِغَیْرِ مَا اكْتَسَبُوا فَقَدِ احْتَمَلُوا بُهْتَانًا وَإِثْمًا مُّبِینًا » (سوره احزاب - آیه 58)
خلاصه ترجمه: كسانیكه مردان و زنان مسلمان را بى جهت اذیت مى كنند بار بهتان و گناه بزرگى را بدوش گرفته اند.
پیغمبر اكرم (ص) مى فرماید: « كسیكه مسلمانى را اذیت كند مرا اذیت كرده است و اذیت من اذیت خداست، چنین كسى در توراة و انجیل و قرآن لعنت شده است» و نیز مى فرماید: « كسیكه با نگاهى تند به مسلمانى نظر كرده او را بترساند خدایش در روز قیامت او را خواهد ترسانید».

دروغ

دروغ در اسلام یكى از گناهان بزرگ است كه در كلام خداى متعال در برابر آنها عذاب قطعى وعده داده شده است.
دروغ به تنها در شرع، گناه و كردارى زشت معرفى شده بلكه از نظر عقل نیز زشتى و ناروائى آن روشن است. شیوع این كردار ناپسندیده در جامعه در كمترین فرصتى، اعتماد را كه یگانه رابطه اجتماعى مردم است از بین مى برد و با تباه شدن چنین رابطه اى مردم در معنى با نهایت نگرانى كه از همدیگر دارند در حال انفراد زندگى مى كنند اگر چه به صورت در هیئت اجتماع بچشم مى خورند.