آموزش عقاید و دستورات دینی

, تنظیم و گردآوری: مرکز غدیر

كشاورزى و منافع آن

كشاورزى كه بوسیله آن مواد غذائى جامعه تهیه مى شود بواسطه اهمیتى كه دارد یكى از پسندیده ترین حرفه هاى انسانى است و به همین سبب در اسلام تاكید زیادى در اتحاد این شغل وارد شده است.
امام ششم علیه السلام مى فرماید: «روز قیامت مقام كشاورزان از هر مقامى بالاتر است».
امام پنجم علیه السلام مى فرماید: «هیچ كارى از زراعت و فائده آن عمومى تر نیست زیرا نیكوكار و بدكار، چرنده و پرنده از آن نفع مى برد و به زبان حال كشاورز را دعا مى كنند.

اعتماد به نفس

بارها در بخش اعتقادات تذكر شده است كه برنامه عمومى اسلام این است كه انسان جز خداى یگانه كس را نپرستد و به كسى جز وى كه پروردگار جهان است كرنش نكند و سر تعظیم فرو نیاورد.
همه و همه، آفریدگان و پروردگان خدا مى باشند و روزى او را مى خورند و كسى را بر كسى حق تقدم نیست مگر آنچه به سوى خدا برگردد.
هر فرد مسلمانى باید به نفس خود اعتماد داشته باشد و از استقلالى كه خداى متعال به وى داده استفاده كند و وسائلى را كه به وى ارزانى داشته به كار اندازد و راه زندگى را بپیماید نه اینكه به دیگران امید بسته و هر روز شریكى براى خدا بگیرد و بت تازه اى بتراشد. خادم باید بداند كه نان خود را مى خورد نه نان مخدوم را، كارگر باید بداند كه بهر دست رنج خود را مى برد به بخشش رایگان كارفرما یا ارباب خود را، هر كارمندى باید ایمان داشته باشد كه مزد كار خود را مى برد نه عطیه و هدیه رئیس یا اداره مربوط یا دولت یا جامعه را، و بالاخره انسان آزاد نباید جز خدا به كسى امید بسته و كرنش كند و گرنه در باطن همان پستى و بردگى شرك را خواهد داشت كه بت پرستان در ظاهر دارند.

مضار زندگى اتكالى

زندگى اتكالى یعنى به امید و پشتیبانى دیگران زیستن در حقیقت از دست دادن افتخار انسانى و شرافت استقلال و آزادى و منشأ همه گونه بزه و زشتكاریهاى اجتماعى است كه از خوارى و پستى سرچشمه مى گیرد.
كسى كه به امید دیگران نشسته چشم به دست این و آن مى دوزد در حقیقت اراده و شعور خود را درین راه مى فروشد، باید تملق كند، باید هرچه بخواهند و بگویند (حق یا باطل زشت یا زیبا) انجام دهد. به هر عار و ننگى تن در دهد، بیگانه پرستى نماید، به هر ستم و ناروائى راضى شود ،و بالاخره همه حدود و مقررات انسانى را به هیچ شمرد.
سؤال در غیر حال ضرورت در اسلام حرام است و مساعدت مالى فقرا كه جزء مقررات اسلامى است تنها شامل حال فقیرانى است كه مزد كارشان با مخارجشان برابرى نمى كند یا از كار بازمانده اند.