فهرست کتاب


آموزش عقاید و دستورات دینی

, تنظیم و گردآوری: مرکز غدیر

مضار بیكارى

از بیان گذشته روشن است كه كار و كوشش راهى است راست كه آفرینش پیش پاى انسان گذشته تا با پیمودن آن، سعادت زندگى خود را در یابد و البته انحراف از مجرى خلقت و طبیعت اگر چه بسیار كم هم باشد جز به ضرر انسان تمام نخواهد شد و در اینصورت انحراف از امرى كه اساس نظام زندگى كه روى آن استوار است جز بدبختى دنیا و آخرت در بر نخواهد داشت.
از اینجاست كه امام هفتم علیه السلام مى فرماید: در كارها اظهار سستى و خستگى مكن و گرنه دنیا و آخرت را از دست مى دهى.
پیغمبر اكرم (ص) كسانى را كه به بیكارى خو كرده سنگینى زندگى خود را به دوش دیگران مى اندازند لعنت فرموده است.
امروزه از راه سنجشهاى روانى و اجتماعى بخوبى روشن شده است كه قسمت اعظم مفاسد اجتماعى از بیكارى بر مى خیزد. بیكارى است كه چرخ اقتصادى و فرهنگى جامعه را از گردش باز مى دارد و هر گونه انحطاط اخلاقى و خرافه پرستى را رواج مى دهد.

كشاورزى و منافع آن

كشاورزى كه بوسیله آن مواد غذائى جامعه تهیه مى شود بواسطه اهمیتى كه دارد یكى از پسندیده ترین حرفه هاى انسانى است و به همین سبب در اسلام تاكید زیادى در اتحاد این شغل وارد شده است.
امام ششم علیه السلام مى فرماید: «روز قیامت مقام كشاورزان از هر مقامى بالاتر است».
امام پنجم علیه السلام مى فرماید: «هیچ كارى از زراعت و فائده آن عمومى تر نیست زیرا نیكوكار و بدكار، چرنده و پرنده از آن نفع مى برد و به زبان حال كشاورز را دعا مى كنند.

اعتماد به نفس

بارها در بخش اعتقادات تذكر شده است كه برنامه عمومى اسلام این است كه انسان جز خداى یگانه كس را نپرستد و به كسى جز وى كه پروردگار جهان است كرنش نكند و سر تعظیم فرو نیاورد.
همه و همه، آفریدگان و پروردگان خدا مى باشند و روزى او را مى خورند و كسى را بر كسى حق تقدم نیست مگر آنچه به سوى خدا برگردد.
هر فرد مسلمانى باید به نفس خود اعتماد داشته باشد و از استقلالى كه خداى متعال به وى داده استفاده كند و وسائلى را كه به وى ارزانى داشته به كار اندازد و راه زندگى را بپیماید نه اینكه به دیگران امید بسته و هر روز شریكى براى خدا بگیرد و بت تازه اى بتراشد. خادم باید بداند كه نان خود را مى خورد نه نان مخدوم را، كارگر باید بداند كه بهر دست رنج خود را مى برد به بخشش رایگان كارفرما یا ارباب خود را، هر كارمندى باید ایمان داشته باشد كه مزد كار خود را مى برد نه عطیه و هدیه رئیس یا اداره مربوط یا دولت یا جامعه را، و بالاخره انسان آزاد نباید جز خدا به كسى امید بسته و كرنش كند و گرنه در باطن همان پستى و بردگى شرك را خواهد داشت كه بت پرستان در ظاهر دارند.