آموزش عقاید و دستورات دینی

, تنظیم و گردآوری: مرکز غدیر

وجوب كار و اهمیت حرفه و صنعت

فعالیت و كار، پایه و اساسى است كه نظام آفرینش روى آن استوار مى باشد و آنست كه ضامن بقاء آفریده ایست. خداى متعال آفریده هاى خود را مناسب حال هریك با وسائلى مجهز كرده كه با به كار انداختن آنها منافع را جلب و مضار را از خود دفع كند.
انسان كه شگفت ترین و پیچیده ترین نقش آفرینش است نیازش از دیگر آفریدگان بیشتر مى باشد و بدین سبب به فعالیت بیشترى احتیاج دارد تا به وسیله آن حوائج بیشمار شخصى خود را رفع نماید و هم نظام خانوادگى را كه طبعاً باید تشكیل دهد سر پا نگهدارد.
اسلام كه دینى است فطرى و اجتماعى، به همین ملاحظه كسب و كار را واجب شمرده و براى افرادى كه بیكار مى نشینند ارزشى قائل نشده است.
در اسلام هر فرد باید طبق سلیقه و ذوق خود یكى از اینهمه حرفه و صنعت كه خداى متعال فكر انسان را به سوى آنها هدایت فرموده است انتخاب كند و از اینراه روزى خود را بدست آورد و بارى از بارهاى اجتماع را به دوش كشیده در آسودگى مردم بكوشد.
«وَأَن لَّیْسَ لِلْإِنسَانِ إِلَّا مَا سَعَىٰ » (سوره نجم - آیه 39)
خلاصه ترجمه: انسان تنها به وسیله كوشش و كار مى تواند بجائى برسد.
و اینجاست كه بیكارى در اثر تنبلى در اسلام شدیداً ممنوع است.

مضار بیكارى

از بیان گذشته روشن است كه كار و كوشش راهى است راست كه آفرینش پیش پاى انسان گذشته تا با پیمودن آن، سعادت زندگى خود را در یابد و البته انحراف از مجرى خلقت و طبیعت اگر چه بسیار كم هم باشد جز به ضرر انسان تمام نخواهد شد و در اینصورت انحراف از امرى كه اساس نظام زندگى كه روى آن استوار است جز بدبختى دنیا و آخرت در بر نخواهد داشت.
از اینجاست كه امام هفتم علیه السلام مى فرماید: در كارها اظهار سستى و خستگى مكن و گرنه دنیا و آخرت را از دست مى دهى.
پیغمبر اكرم (ص) كسانى را كه به بیكارى خو كرده سنگینى زندگى خود را به دوش دیگران مى اندازند لعنت فرموده است.
امروزه از راه سنجشهاى روانى و اجتماعى بخوبى روشن شده است كه قسمت اعظم مفاسد اجتماعى از بیكارى بر مى خیزد. بیكارى است كه چرخ اقتصادى و فرهنگى جامعه را از گردش باز مى دارد و هر گونه انحطاط اخلاقى و خرافه پرستى را رواج مى دهد.

كشاورزى و منافع آن

كشاورزى كه بوسیله آن مواد غذائى جامعه تهیه مى شود بواسطه اهمیتى كه دارد یكى از پسندیده ترین حرفه هاى انسانى است و به همین سبب در اسلام تاكید زیادى در اتحاد این شغل وارد شده است.
امام ششم علیه السلام مى فرماید: «روز قیامت مقام كشاورزان از هر مقامى بالاتر است».
امام پنجم علیه السلام مى فرماید: «هیچ كارى از زراعت و فائده آن عمومى تر نیست زیرا نیكوكار و بدكار، چرنده و پرنده از آن نفع مى برد و به زبان حال كشاورز را دعا مى كنند.