فهرست کتاب


آموزش عقاید و دستورات دینی

, تنظیم و گردآوری: مرکز غدیر

ائمه هدی (علیهم السلام)

ائمه هدی که پس از پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) جانشینان آنحضرت و پیشوایان دین و دنیای مردمند دوازده تن می باشند. در این باره شیعه و سنی روایات بسیاری از پیغمبر نقل کرده اند؛ و نیز هر یک از امامان را امام پیش از او تعیین فرموده است.

نامهای امامان

1 - حضرت امیرالمؤمنین علی بن ابیطالب (علیه السلام)
2 - حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام)
3 - حضرت امام حسین سید الشهداء (علیه السلام)
4 - حضرت امام سجاد (علیه السلام)
5 - حضرت امام محمد باقر (علیه السلام)
6 - حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام)
7 - حضرت امام موسی کاظم (علیه السلام)
8 - حضرت امام رضا (علیه السلام)
9 - حضرت امام محمد تقی (علیه السلام)
10 - حضرت امام علی النقی (علیه السلام)
11 - حضرت امام حسن عسگری (علیه السلام)
12 - حضرت امام عصر (حجه بن الحسن) (علیه السلام)

سیرت عمومی امامان

دوازده امام پس از پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) دویست و پنجاه سال در میان مردم بودند، ولی از روز نخستین که پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) رحلت فرمود مخالفانی برای ایشان پیدا شد که بهر وسیله بود کرسی خلافت را غصب نموده مسیر طبیعی دین را منحرف ساختند. گذشته از این دسته مخالف نامبرده پیوسته برای تحکیم موقعیت؛ حفظ حکومت خویش از هر خطر احتمالی؛ در خاموش کردن نور اهلبیت پیغمبر از هر وسیله استفاده می نمودند و بهر بهانه ای بود در فشار و شکنجه و آزار و بالاخره از بین بردن آنان می کوشیدند. بدین ترتیب ائمه هدی هرگز نمی توانستند با صلاحات عمومی؛ پردازند، یا معارف و قوانین اسلام و سیرت پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) را در جامعه اسلامی بطور همگانی گسترش دهند.
حتی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) در خلافت ظاهری پنج ساله خود بواسطه اختلافات داخلی و مدعیان مانند طله و زبیر و عایشه و معاویه و متنفذین دیگر از صحابه رسول خدا که اخلالگری نموده از هر سو جنگهای خونین راه می انداختند، نتوانست هدفهای عالی خود را دنبال نموده بطوری که دلش می خواست اصلاحاتی کند.
این است که ائمه هدی بحسب مسئولیتی که در پیشگاه خدای متعال داشتند و وظیفه ای که بعهده شان بود از تعلیم و تربیت هنگانی در جامعه؛ به آموزش و پرورش افراد خصوصی و از اصلاحات عمومی به امر معروف و نهی از منکر (در حدود امکان) تنزل کرده قناعت ورزیدند. یعنی بجای اینکه در معارف و قوانین دینی سخن حق را علناً در جامعه منتشر سازند و زمام امور را بدست گرفته چرخ زندگی جامعه را روی مصالح دینی بگردش درآورند، چون تمکن نداشتند ناگزیر بتعلیم و تربیت افراد مستعد و صلاحیتدار پرداختند، و نسبت بمردم و حکومتهای وقت امر به معروف و نهی از منکر قیام کردند تا بدینوسیله دین را از فنا و اضمحلال کلی نگهدارند و آئین روشن خدائی تدریجاً بنورافشانی بی سر و صدای خود ادامه دهد و روزی باز بحالت اولی خود برگشته و جهان را روشن گرداند.
این حقیقت با بررسی روشی که هر یک از ائمه هدی در زمام امامت و در محیط زندگی خود پیش گرفته کاملاً روشن است؛