فهرست کتاب


آموزش عقاید و دستورات دینی

, تنظیم و گردآوری: مرکز غدیر

--اخلاق

دین مقدس اسلام یک برنامه عمومی و همیشگی است که از جانب خدای متعال برای زندگی انسان در هر دو جهان به سوی خاتم پیغمبران نازل شده است تا در جامعه بشری به مورد اجرا درآید
و کشتی انسانیت را از گرداب جهالت و بدبختی بیرون کشیده بساحل نجات برساند.
نظر باینکه دین برنامه زندگی است ناگزیر نسبت به آنچه که با زندگی ارتباط دارد وظیفه ئی برای انسان تشخیص داده و انجامش را از وی می خواهد.
بطور کلی زندگی ما به سه امر ارتباط دارد:
1 - خدای متعال که ما آفریده او هستیم و حق نعمت او از هر حقی بزرگتر و وظیفه شناسی نسبت به ساحت مقدس او از هر واجبی واجبتر است.
1 - خودمان
3 - همنوعان خودمان که ناگزیریم با آنان زندگی کنیم و کار و کوشش خود را با همکاری و دستیاری ایشان انجام دهیم بنا براین بر حسب دستور ما سه وظیفه کلی داریم:
وظیفه نسبت بخدا؛ نسبت بخود؛ نسبت بدیگران.

وظیفه انسان نسبت به خدا

خداشناسی

وظیفه نسبت بخدای متعال مهمترین همه وظائف می باشد که باید با دلی پاک و نیتی خالص در انجام آن کوشیده و برای نخستین بار وظیفه انسانی است که آفریدگار خود را بشناسد. زیرا چنانکه وجود خدای متعال سرچشمه هستی هر آفریده و موجود هر پدیده و واقعیتی است شناسائی و علم بوجود پاکش نیز روشنائی بخش هر دیده واقع بینی است، و بی اعتنائی باین حقیقت وجدانی منشأ هر گونه جهالت و بی بصیرتی و وظیفه نشناسی می باشد و کسیکه بمعرفت حق بی اعتنا بماند و در نتیجه چراغ روشن وجدان خود را بکشد هیچگونه راهی برای بدست آوردت
سعادت واقعی انسانی ندارد.
چنانکه میبینیم مردمیکه از خداشناسی روگردان می باشند و در زندگی خود اهمیتی باین حقیقت نمی دهند از معنویات انسانی بکلی دور و منطقی جز منطق حیوانات چرنده و درنده ندارند.
خدای متعال در کلام خود می فرماید: فَأَعْرِضْ عَن مَّن تَوَلَّىٰ عَن ذِكْرِنَا وَلَمْ یُرِدْ إِلَّا الْحَیَاةَ الدُّنْیَا * ذَٰلِكَ مَبْلَغُهُم مِّنَ الْعِلْمِ سوره نجم آیه 29:
خلاصه ترجمه: از کسانیکه از یاد خدا رو گردانند و غیر از زندگی دنیا و خوردن و خوابیدن مقصود دیگری ندارند روگردان باش چون این مردم از دنیا چیزی غیر از خوردن و خوابیدن نمی دانند:
و البته باید یادآور شد که خداشناسی برای انسان که یک موجود واقع بین و دارای غریزه استدلال است اضطراری و قهری می باشد زیرا با شعور خدادادی خود بهر گوشه و کنار آفرینش که نگاه کند آثار وجود خدای جهان و علم قدرت وی را مشاهده می نماید. بنابراین معنی خداشناسی این نیست که انسان خداشناسی را برای خود بوجود آورد بلکه مقصود اینست که انسان باین حقیقت روشن که با هیچ پرده ئی نمی شود آنرا پوشاند با دیده بی اعتنائی ننگرد و بوجدان خود که هر لحظه بسوی خدا دعوتش می کند پاسخ مثبت دهد و با پی گیری این معرفت هر گونه شک و
تردید را از دل خود بزداید.