اصول کافی جلد سوم

ابی‏جعفر محمد بن یعقوب کلینی مشهور به شیخ کلینی ترجمه و شرح : حاج سید جواد مصطفوی

باب: در آنچه خدا بوسیله مؤمن دفع میكند

بَابٌ فِیمَا یَدْفَعُ اللَّهُ بِالْمُؤْمِنِ
1- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحَسَنِ التَّیْمِیِّ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ زُرَارَةَ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَیْلِ عَنْ أَبِى حَمْزَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ع قَالَ إِنَّ اللَّهَ لَیَدْفَعُ بِالْمُؤْمِنِ الْوَاحِدِ عَنِ الْقَرْیَةِ الْفَنَاءَ
اصول كافى جلد3 صفحه: 345 روایة:1
امام باقر (ع) میفرمود: همانا خدا بواسطه یك مؤمن نابودى را از یك قریه بر میدارد.
(2325)2- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِى حَمْزَةَ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ع قَالَ لَا یُصِیبُ قَرْیَةً عَذَابٌ وَ فِیهَا سَبْعَةٌ مِنَ الْمُؤْمِنِینَ
اصول كافى جلد3 صفحه: 346 روایة:2
و فرمود بقریه ایكه هفت مؤمن در آن باشد عذاب نرسد.
عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ غَیْرِ وَاحِدٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ قَالَ قِیلَ لَهُ فِی الْعَذَابِ إِذَا نَزَلَ بِقَوْمٍ یُصِیبُ الْمُؤْمِنِینَ قَالَ نَعَمْ وَ لَكِنْ یَخْلُصُونَ بَعْدَهُ
اصول كافى جلد3 صفحه: 346 روایة:3
بامام جعفر صادق (ع) عرض شد: هرگاه عذاب بر مردمى فرود آید، مؤمنین را هم فراگیرد؟ فرمود آرى، ولى سپس خلاصى یابند.

باب: در اینكه مؤمنین دو صنف اند

بَابٌ فِى أَنَّ الْمُؤْمِنَ صِنْفَانِ
1- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ نُصَیْرٍ أَبِى الْحَكَمِ الْخَثْعَمِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِنَانِ فَمُؤْمِنٌ صَدَقَ بِعَهْدِ اللَّهِ وَ وَفَى بِشَرْطِهِ وَ ذَلِكَ قَوْلُ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ رِجالٌ صَدَقُوا ما عاهَدُوا اللَّهَ عَلَیْهِ فَذَلِكَ الَّذِى لَا تُصِیبُهُ أَهْوَالُ الدُّنْیَا وَ لَا أَهْوَالُ الْ آخِرَةِ وَ ذَلِكَ مِمَّنْ یَشْفَعُ وَ لَا یُشْفَعُ لَهُ وَ مُؤْمِنٌ كَخَامَةِ الزَّرْعِ تَعْوَجُّ أَحْیَاناً وَ تَقُومُ أَحْیَاناً فَذَلِكَ مِمَّنْ تُصِیبُهُ أَهْوَالُ الدُّنْیَا وَ أَهْوَالُ الْ آخِرَةِ وَ ذَلِكَ مِمَّنْ یُشْفَعُ لَهُ وَ لَا یَشْفَعُ
اصول كافى جلد3 صفحه: 346 روایة:1
امام صادق (ع) فرمود: مؤمن دو جور است: 1- مؤمنیكه بعهد خدا عمل كرده و بشرطش وفا نموده، و اینست كه خداى عزوجل فرماید: «مردانیكه بمعاهده خود با خدا عمل كردند، 23 سوره 33» اینست مؤمنیكه هراسهاى دنیا و آخرت باو نرسد و او را كسانى است كه شفاعت كند و نیازى بشفاعت دیگران ندارد. 2- مؤمنى كه مانند ساقه نازك گیاه است كه گاهى كج شود (بباطل و شهوات و متاع دنیا گراید) و گاهى راست ایستد، این مؤمن از كسانیستكه هراسهاى دنیا و آخرت بیند و از كسانى است كه برایش شفاعت شود واو شفاعت نكند.
شرح : مراد بعهد خدا، توحید و نبوت و امامت و معاد است، و مراد بعملى ساختن آنها اعتراف و اقرار بآنهاست و مقصود از وفاء بشرط خدا، بجا آوردن واجبات و ترك محرماتست كه آنها را فروع دین بمعنى اعم گویند، و اما در باره هراسهاى دنیا سه وجه گفته اند: 1- بلاهاى دنیا مانند قحطى و وبا و سكرات مرگ. 2- اندوه و افسوس براى ازدست رفتن نعمتهاى دنیا. 3- مرتكب شدن معاصى و گناهان بنحو مجاز.
2- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ خَالِدٍ الْعَمِّیِّ عَنْ خَضِرِ بْنِ عَمْرٍو عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ الْمُؤْمِنُ مُؤْمِنَانِ مُؤْمِنٌ وَفَى لِلَّهِ بِشُرُوطِهِ الَّتِى شَرَطَهَا عَلَیْهِ فَذَلِكَ مَعَ النَّبِیِّینَ وَ الصِّدِّیقِینَ وَ الشُّهَدَاءِ وَ الصَّالِحِینَ وَ حَسُنَ أُولَئِكَ رَفِیقاً وَ ذَلِكَ مَنْ یَشْفَعُ وَ لَا یُشْفَعُ لَهُ وَ ذَلِكَ مِمَّنْ لَا تُصِیبُهُ أَهْوَالُ الدُّنْیَا وَ لَا أَهْوَالُ الْ آخِرَةِ وَ مُؤْمِنٌ زَلَّتْ بِهِ قَدَمٌ فَذَلِكَ كَخَامَةِ الزَّرْعِ كَیْفَمَا كَفَأَتْهُ الرِّیحُ انْكَفَأَ وَ ذَلِكَ مِمَّنْ تُصِیبُهُ أَهْوَالُ الدُّنْیَا وَ الْ آخِرَةِ وَ یُشْفَعُ لَهُ وَ هُوَ عَلَى خَیْرٍ
اصول كافى جلد3 صفحه: 347 روایة:2
امام صادق (ع) میفرمود: مؤمن بر دو گونه است: 1- مؤمنیكه بشروطى كه خدا با او نموده وفا كرده است، و او همراه پیغمبران و صدیقان و شهیدان و شایسته كارانست، و اینها چه رفقاء خوبى باشند، و این مؤمنى است كه شفاعت كند نه آنكه شفاعت شود، و او از كسانیست كه هراسهاى دنیا و آخرت باو نرسد. 2- مؤمنیكه گامى او را لغزانیده (گناهى مرتكب شده) او مانند ساقه نازك گیاه است كه باد بهر جانبش كج كند كج شود، و او از كسانیستكه هراسهاى دنیا و آخرت باو رسد و برایش شفاعت شود و عاقبتش بخیر است.
3- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ إِسْمَاعِیلَ بْنِ مِهْرَانَ عَنْ یُونُسَ بْنِ یَعْقُوبَ عَنْ أَبِى مَرْیَمَ الْأَنْصَارِیِّ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ قَامَ رَجُلٌ بِالْبَصْرَةِ إِلَى أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ ع فَقَالَ یَا أَمِیرَ الْمُؤْمِنِینَ أَخْبِرْنَا عَنِ الْإِخْوَانِ فَقَالَ الْإِخْوَانُ صِنْفَانِ إِخْوَانُ الثِّقَةِ وَ إِخْوَانُ الْمُكَاشَرَةِ فَأَمَّا إِخْوَانُ الثِّقَةِ فَهُمُ الْكَفُّ وَ الْجَنَاحُ وَ الْأَهْلُ وَ الْمَالُ فَإِذَا كُنْتَ مِنْ أَخِیكَ عَلَى حَدِّ الثِّقَةِ فَابْذُلْ لَهُ مَالَكَ وَ بَدَنَكَ وَ صَافِ مَنْ صَافَاهُ وَ عَادِ مَنْ عَادَاهُ وَ اكْتُمْ سِرَّهُ وَ عَیْبَهُ وَ أَظْهِرْ مِنْهُ الْحَسَنَ وَ اعْلَمْ أَیُّهَا السَّائِلُ أَنَّهُمْ أَقَلُّ مِنَ الْكِبْرِیتِ الْأَحْمَرِ وَ أَمَّا إِخْوَانُ الْمُكَاشَرَةِ فَإِنَّكَ تُصِیبُ لَذَّتَكَ مِنْهُمْ فَلَا تَقْطَعَنَّ ذَلِكَ مِنْهُمْ وَ لَا تَطْلُبَنَّ مَا وَرَاءَ ذَلِكَ مِنْ ضَمِیرِهِمْ وَ ابْذُلْ لَهُمْ مَا بَذَلُوا لَكَ مِنْ طَلَاقَةِ الْوَجْهِ وَ حَلَاوَةِ اللِّسَانِ
اصول كافى جلد3 صفحه: 347 روایة:3
امام باقر علیه السلام فرمود: مردى در بصره برابر امیرالمؤمنین علیه السلام برخاست و گفت: یا امیرالمؤمنین! حال برادران دینى را بما خبرده، حضرت فرمود: برادران دو دسته اند: برادران مورد اعتماد و برادران خنده ور.
اما برادران مورد اعتماد، دست و بال و اهل و مالند (كه انسانرا یارى كنند و زیان و آزار را از او بگردانند) پس هرگاه ببرادرت اعتماد پیدا كردى، مال و بدنت را باو ببخش، و با دوستان با صفایش صاف باش و با دشمنانش دشمنى كن، و راز و عیبش را بپوشان و نیكیش را آشكار كن و بدان اى پرسنده كه اینها از كبریت احمر كمترند.
و اما برادران خنده رو، تو از جانب آنها بلذت خود میرسى، (و آن لذت معاشرت و مصاحبت با آنهاست) پس این را از آنها مبر، و بیش از این هم از دل آنها مخواه (توقع صفا و یكدلى از آنها نداشته باش) و از خوشروئى و شیرین زبانى خود آنها را برخوردار كن تا آنجا كه آنها ترا برخوردار كنند.

باب: پیمان گرفتن خدا از مؤمن براى صبر در گرفتارى

بَابُ مَا أَخَذَهُ اللَّهُ عَلَى الْمُؤْمِنِ مِنَ الصَّبْرِ عَلَى مَا یَلْحَقُهُ فِیمَا ابْتُلِیَ بِهِ
(2330)1- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ عِیسَى عَنْ عَلِیِّ بْنِ النُّعْمَانِ عَنْ دَاوُدَ بْنِ فَرْقَدٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ أَخَذَ اللَّهُ مِیثَاقَ الْمُؤْمِنِ عَلَى أَنْ لَا تُصَدَّقَ مَقَالَتُهُ وَ لَا یَنْتَصِفَ مِنْ عَدُوِّهِ وَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ یَشْفِى نَفْسَهُ إِلَّا بِفَضِیحَتِهَا لِأَنَّ كُلَّ مُؤْمِنٍ مُلْجَمٌ
اصول كافى جلد3 صفحه: 348 روایة:1
امام صادق (ع) فرمود: خدا از مؤمن پیمان گرفته كه گفتارش را تصدیق نكنند و از دشمنش انتقام نگیرد، و مؤمنى دل خود را شفا ندهد جز برسوائى خویش، زیرا هر مؤمنى لجام بردهانست.
شرح : چنانكه هر اسبى كه لجام بر دهن دارد، در حركت زبان آزاد نیست، تقواى مؤمن هم براى او لجامى است كه باو اجازه نمیدهد فحش دهد و دروغ گوید و تهمت زند، از اینرو اگر بخواهد از دشمن خود انتقام گیرد و دل خود را خنك كند، رسوائى ببار آورد، زیرا انتقام گرفتن ازمردم دنیا با احتیاط و ملاحظه كارى سازش ندارد.
2- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ جَمِیعاً عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ أَبِى حَمْزَةَ الثُّمَالِیِّ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِنَّ اللَّهَ أَخَذَ مِیثَاقَ الْمُؤْمِنِ عَلَى بَلَایَا أَرْبَعٍ أَیْسَرُهَا عَلَیْهِ مُؤْمِنٌ یَقُولُ بِقَوْلِهِ یَحْسُدُهُ أَوْ مُنَافِقٌ یَقْفُو أَثَرَهُ أَوْ شَیْطَانٌ یُغْوِیهِ أَوْ كَافِرٌ یَرَى جِهَادَهُ فَمَا بَقَاءُ الْمُؤْمِنِ بَعْدَ هَذَا
اصول كافى جلد3 صفحه: 348 روایة:2
رسولخدا (ص) فرمود: خدا از مؤمن براى چهار بلا پیمان گرفته كه آسانترین (سخت ترین) آنها بر مؤمن اینستكه: مؤمنى هم عقیده او باشد و بر او حسد ورزد یا منافقى كه از او دنبال گیرى كند (تا نقطه ضعفى بدست آورد) یا شیطانى (از جن یا انس) كه او را گمراه كند یا كافرى كه جنگ با او را خواهد، پس با این گرفتاریها مؤمن چه اندازه عمر كند (از ایمانش باقى ماند)؟
3- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِیسَى عَنِ ابْنِ مُسْكَانَ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ مَا أَفْلَتَ الْمُؤْمِنُ مِنْ وَاحِدَةٍ مِنْ ثَلَاثٍ وَ لَرُبَّمَا اجْتَمَعَتِ الثَّلَاثُ عَلَیْهِ إِمَّا بُغْضُ مَنْ یَكُونُ مَعَهُ فِى الدَّارِ یُغْلِقُ عَلَیْهِ بَابَهُ یُؤْذِیهِ أَوْ جَارٌ یُؤْذِیهِ أَوْ مَنْ فِى طَرِیقِهِ إِلَى حَوَائِجِهِ یُؤْذِیهِ وَ لَوْ أَنَّ مُؤْمِناً عَلَى قُلَّةِ جَبَلٍ لَبَعَثَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ إِلَیْهِ شَیْطَاناً یُؤْذِیهِ وَ یَجْعَلُ اللَّهُ لَهُ مِنْ إِیمَانِهِ أُنْساً لَا یَسْتَوْحِشُ مَعَهُ إِلَى أَحَدٍ
اصول كافى جلد3 صفحه: 348 روایة:3
امام صادق (ع) فرمود: مؤمن نتواند خود را از یكى از سه چیز برهاند، و گاهى هر سه بر او گرد آیند: یا دشمنى كسیكه در خانه دربست با اوست و آزارش رساند، یا همسایه (بیرون خانه) آزارش دهد، یا كسیكه در میان راهى كه بسوى كارش میرود، او را آزار میدهد، و اگر مؤمنین بر سر كوهى باشد، خداى عزوجل شیطانى بر انگیزد كه او را اذیت كند، و خدا از ایمانش براى او مونسى قرار دهد كه از وحشت بكسى پناه نبرد.
4- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِى نَصْرٍ عَنْ دَاوُدَ بْنِ سِرْحَانَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع یَقُولُ أَرْبَعٌ لَا یَخْلُو مِنْهُنَّ الْمُؤْمِنُ أَوْ وَاحِدَةٍ مِنْهُنَّ مُؤْمِنٌ یَحْسُدُهُ وَ هُوَ أَشَدُّهُنَّ عَلَیْهِ وَ مُنَافِقٌ یَقْفُو أَثَرَهُ أَوْ عَدُوٌّ یُجَاهِدُهُ أَوْ شَیْطَانٌ یُغْوِیهِ
اصول كافى جلد3 صفحه: 349 روایة:4
امام صادق (ع) میفرمود: مؤمن از چهار چیز یا یكى از آنها بر كنار نیست: 1- مؤمنى كه بر او حسد برد، و این از همه براى او سخت تر است. 2- منافقى كه از او دنبال گیرى كند. 3- دشمنى كه بجنگ او برخیزد. 4- شیطانیكه گمراهش كند.
5- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ ابْنِ سِنَانٍ عَنْ عَمَّارِ بْنِ مَرْوَانَ عَنْ سَمَاعَةَ بْنِ مِهْرَانَ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ إِنَّ اللَّهَ عَزَّ وَ جَلَّ جَعَلَ وَلِیَّهُ فِى الدُّنْیَا غَرَضاً لِعَدُوِّهِ
اصول كافى جلد3 صفحه: 349 روایة:5
امام صادق (ع) فرمود: همانا خداى عزوجل دوستش را در دنیا هدف تیر دشمنش قرار داده.
(2335)6- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ خَالِدٍ عَنْ عُثْمَانَ بْنِ عِیسَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَجْلَانَ قَالَ كُنْتُ عِنْدَ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع فَشَكَا إِلَیْهِ رَجُلٌ الْحَاجَةَ فَقَالَ لَهُ اصْبِرْ فَإِنَّ اللَّهَ سَیَجْعَلُ لَكَ فَرَجاً قَالَ ثُمَّ سَكَتَ سَاعَةً ثُمَّ أَقْبَلَ عَلَى الرَّجُلِ فَقَالَ أَخْبِرْنِى عَنْ سِجْنِ الْكُوفَةِ كَیْفَ هُوَ فَقَالَ أَصْلَحَكَ اللَّهُ ضَیِّقٌ مُنْتِنٌ وَ أَهْلُهُ بِأَسْوَإِ حَالٍ قَالَ فَإِنَّمَا أَنْتَ فِى السِّجْنِ فَتُرِیدُ أَنْ تَكُونَ فِیهِ فِى سَعَةٍ أَ مَا عَلِمْتَ أَنَّ الدُّنْیَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ
اصول كافى جلد3 صفحه: 349 روایة:6
محمد بن عجلان گوید: خدمت امام صادق (ع) بودم كه مردى از نیازمندى باو شكایت كرد، حضرت باو فرمود: صبر كن كه خدا بزودى برایت گشایشى دهد، آنگاه ساعتى سكوت نمود و سپس رو بآن مرد كرد و فرمود: بمن بگو زندان كوفه چگونه است؟ عرض كرد: تنگ و متعفن است و زندانیان در بدترین حالند، حضرت فرمود: تو هم در زندانى و باز میخواهى گشایش داشته باشى؟! مگر ندانى دنیا زندان مؤمن است؟.
7- عَنْهُ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَلِیٍّ عَنْ إِبْرَاهِیمَ الْحَذَّاءِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ صَغِیرٍ عَنْ جَدِّهِ شُعَیْبٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع یَقُولُ الدُّنْیَا سِجْنُ الْمُؤْمِنِ فَأَیُّ سِجْنٍ جَاءَ مِنْهُ خَیْرٌ
اصول كافى جلد3 صفحه: 349 روایة:7
امام صادق (ع) مى فرمود: دنیا زندان مؤمن است و از چه زندانى خیر و خوشى آید؟
8- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ الْحَجَّالِ عَنْ دَاوُدَ بْنِ أَبِى یَزِیدَ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ الْمُؤْمِنُ مُكَفَّرٌ
وَ فِى رِوَایَةٍ أُخْرَى وَ ذَلِكَ أَنَّ مَعْرُوفَهُ یَصْعَدُ إِلَى اللَّهِ فَلَا یُنْشَرُ فِى النَّاسِ وَ الْكَافِرُ مَشْكُورٌ
اصول كافى جلد3 صفحه: 349 روایة:8
داود بن ابى یزید گوید: امام صادق (ع) فرمود: مؤمن ناسپاسى میشود.
و در روایت دیگر است: زیرا كار نیك او بسوى خدا بالا میرود و در میان مردم پخش نمى شود و كافر سپاسگزارى میشود.
9- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ سِنَانٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ مَا مِنْ مُؤْمِنٍ إِلَّا وَ قَدْ وَكَّلَ اللَّهُ بِهِ أَرْبَعَةً شَیْطَاناً یُغْوِیهِ یُرِیدُ أَنْ یُضِلَّهُ وَ كَافِراً یَغْتَالُهُ وَ مُؤْمِناً یَحْسُدُهُ وَ هُوَ أَشَدُّهُمْ عَلَیْهِ وَ مُنَافِقاً یَتَتَبَّعُ عَثَرَاتِهِ
اصول كافى جلد3 صفحه: 350 روایة:9
امام صادق (ع) فرمود: مؤمنى نیست جز آنكه خدا چهار كسرا بر او گماشته: 1- شیطانیكه او را وسوسه كند و میخواهد گمراهش نماید. 2- كافریكه در كمین او است. 3- مؤمنیكه بر او حسد برد و او از همه برایش سخت تر است. 4- منافقیكه از لغزشهاى او دنبال گیرى كند.
10- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ سَهْلِ بْنِ زِیَادٍ عَنِ ابْنِ مَحْبُوبٍ عَنْ عَمْرِو بْنِ شِمْرٍ عَنْ جَابِرٍ عَنْ أَبِى جَعْفَرٍ ع قَالَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ إِذَا مَاتَ الْمُؤْمِنُ خَلَّى عَلَى جِیرَانِهِ مِنَ الشَّیَاطِینِ عَدَدَ رَبِیعَةَ وَ مُضَرَ كَانُوا مُشْتَغِلِینَ بِهِ
اصول كافى جلد3 صفحه: 350 روایة:10
امام باقر (ع) میفرمود: هرگاه مؤمن بمیرد، بشماره ربیعه و مضر (كه دو قبیله بزرگ عربند) شیاطین بر همسایگانش راه یابند و اینها بگمراهى او مشغول بوده اند.
(2340)11- سَهْلُ بْنُ زِیَادٍ عَنْ یَحْیَى بْنِ الْمُبَارَكِ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ جَبَلَةَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ مَا كَانَ وَ لَا یَكُونُ وَ لَیْسَ بِكَائِنٍ مُؤْمِنٌ إِلَّا وَ لَهُ جَارٌ یُؤْذِیهِ وَ لَوْ أَنَّ مُؤْمِناً فِى جَزِیرَةٍ مِنْ جَزَائِرِ الْبَحْرِ لَابْتَعَثَ اللَّهُ لَهُ مَنْ یُؤْذِیهِ
اصول كافى جلد3 صفحه: 350 روایة:11
امام صادق (ع) فرمود: نبوده و نخواهد بود و نباشد مؤمنى جز آنكه او را همسایه اى باشد كه آزارش رساند، و اگر مؤمنى در یكى از جزیره هاى دریا باشد، خدا كسى را براى او برانگیزد كه آزارش دهد.
12- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنْ عَلِیِّ بْنِ الْحَكَمِ عَنْ أَبِی أَیُّوبَ عَنْ إِسْحَاقَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِى عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ مَا كَانَ فِیمَا مَضَى وَ لَا فِیمَا بَقِیَ وَ لَا فِیمَا أَنْتُمْ فِیهِ مُؤْمِنٌ إِلَّا وَ لَهُ جَارٌ یُؤْذِیهِ
اصول كافى جلد3 صفحه: 350 روایة:12
امام صادق (ع) فرمود در گذشته نبوده و در آینده و زمان شما هم نباشد مؤمنى، جز آنكه او را همسایه اى باشد كه آزارش دهد،
13- عَلِیُّ بْنُ إِبْرَاهِیمَ عَنْ أَبِیهِ عَنِ ابْنِ أَبِی عُمَیْرٍ عَنْ مُعَاوِیَةَ بْنِ عَمَّارٍ عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ سَمِعْتُهُ یَقُولُ مَا كَانَ وَ لَا یَكُونُ إِلَى أَنْ تَقُومَ السَّاعَةُ مُؤْمِنٌ إِلَّا وَ لَهُ جَارٌ یُؤْذِیهِ
اصول كافى جلد3 صفحه: 350 روایة:13
امام صادق (ع) میفرمود: در گذشته نبوده وتا روز قیامت نباشد مؤمنى، جز آنكه او را همسایه اى باشد كه اذیتش كند.