اصول کافی جلد اول

ابی‏جعفر محمد بن یعقوب کلینی مشهور به شیخ کلینی ترجمه و شرح : حاج سید جواد مصطفوی

ائمه علیهم السلام علاماتى هستند كه خداى عزوجل در كتابش یاد فرموده

بَابُ أَنَّ الْأَئِمَّةَ علیهم السلام هُمُ الْعَلَامَاتُ الَّتِی ذَكَرَهَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِی كِتَابِهِ
1- الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ الْأَشْعَرِیُّ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَبِی دَاوُدَ الْمُسْتَرِقِّ قَالَ حَدَّثَنَا دَاوُدُ الْجَصَّاصُ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع یَقُولُ وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ یَهْتَدُونَ قَالَ النَّجْمُ رَسُولُ اللَّهِ ص وَ الْعَلَامَاتُ هُمُ الْأَئِمَّةُ ع
اصول كافى جلد 1 صفحه: 296 روایه: 1
1- داود جصاص گوید: از امام صادق علیه السلام راجع به آیه (16 نحل) «و علاماتى گذاشت و بوسیله ستاره هدایت شوند» پرسیدم فرمود: ستاره رسول خدا(ص) است و علامات ائمه علیهماالسلام مى باشند.
2- الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْوَشَّاءِ عَنْ أَسْبَاطِ بْنِ سَالِمٍ قَالَ سَأَلَ الْهَیْثَمُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع وَ أَنَا عِنْدَهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ یَهْتَدُونَ فَقَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص النَّجْمُ وَ الْعَلَامَاتُ هُمُ الْأَئِمَّةُ ع
اصول كافى جلد 1 صفحه: 296 روایه: 2
2- هیثم از امام صادق علیه السلام راجع به قول خداى عزوجل «و علاماتى گذاشت و بوسیله ستاره هدایت شوند» پرسید، امام فرمود: رسول خدا صلى آله علیه و آله ستاره است و علامات ائمه علیهماالسلام اند.
3- الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْوَشَّاءِ قَالَ سَأَلْتُ الرِّضَا ع عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تَعَالَى وَ عَلاماتٍ وَ بِالنَّجْمِ هُمْ یَهْتَدُونَ قَالَ نَحْنُ الْعَلَامَاتُ وَ النَّجْمُ رَسُولُ اللَّهِ ص
اصول كافى جلد 1 صفحه: 296 روایه: 3
3- وشاء گوید: از حضرت رضا(علیه السلام) راجع به قول خداى تعالى «و علاماتى گذاشت و بوسیله ستاره هدایت شوند» پرسیدم فرمود: ما هستیم علامات و ستاره رسول خدا صلى الله علیه و آله است.
شرح :
خدایتعالى در آیاتى چند كه پیش از این آیه شریفه است، نعمتها و آیات قدرت خود را براى بشر بیان مى كند و در یك آیه قبل مى فرماید: «و در زمین لنگرهائى (از كوه) افكند، تا زمین شما را نلرزاند و جویها و راهها پدید آورد، شاید هدایت یابند» سپس فرماید: و علاماتى گذاشت و بوسیله ستاره هدایت شوند» پیداست كه تفسیر و معنى ظاهر آیه اینستكه براى راههاى زمین علاماتى مانند كوهها و پست و بلندیها قرار داد، تا مسافرین مقصد و هدف خود را گم نكنند و در شب هم ستاره ها را چراغ و راهنماى این علامات قرار داد و این معنى بسیار مناسب است با تأویلى كه امام علیه السلام براى راه دین و رهبرى پیغمبر و امامان صلى الله علیه و آله نسبت به آن راه مى فرماید.

در این كه مراد به آیاتیكه خداى عزوجل در كتابش فرموده ائمه علیهم السلام هستند

بَابُ أَنَّ الْ آیَاتِ الَّتِی ذَكَرَهَا اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِی كِتَابِهِ هُمُ الْأَئِمَّةُ ع
1- الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ هِلَالٍ عَنْ أُمَیَّةَ بْنِ عَلِیٍّ عَنْ دَاوُدَ الرَّقِّیِّ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع عَنْ قَوْلِ اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى وَ ما تُغْنِی الْ آیاتُ وَ النُّذُرُ عَنْ قَوْمٍ لا یُؤْمِنُونَ قَالَ الْ آیَاتُ هُمُ الْأَئِمَّةُ وَ النُّذُرُ هُمُ الْأَنْبِیَاءُ ع
اصول كافى جلد 1 صفحه: 297 روایه: 1
1- داود رقى گوید، از امام صادق علیه السلام درباره قول خداى تبارك و تعالى (101 سوره 10) «این آیه ها و بیم دادن ها گروهى را كه مؤمن شدنى نیستند سود ندهد» پرسیدم، فرمود: آیه ها امامان و بیم دادنها پیغمبران علیهم السلام میباشند. (واضحست كه امامان علیهم السلام آیات الله العظمى میباشد و وظیفه پیغمبران بیم دادن مردمست از عواقب سوئیكه بر گناهانشان مترتب میشود و وجود امامان و بیم دادن پیغمبران، براى اهل ایمان و افراد شایسته سودمند است و براى مردم سرسختى كه ایمان نیاورند سودى ندارد.
2- أَحْمَدُ بْنُ مِهْرَانَ عَنْ عَبْدِ الْعَظِیمِ بْنِ عَبْدِ اللَّهِ الْحَسَنِیِّ عَنْ مُوسَى بْنِ مُحَمَّدٍ الْعِجْلِیِّ عَنْ یُونُسَ بْنِ یَعْقُوبَ رَفَعَهُ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع فِی قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ كَذَّبُوا بِ آیاتِنا كُلِّها یَعْنِی الْأَوْصِیَاءَ كُلَّهُمْ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 297 روایه: 2
2- امام باقر علیه السلام درباره قول خداى عزوجل (42 سوره 54) «تمام آیات ما را تكذیب كردند» فرمود: مقصود از آیات، اوصیاء است.
(530) 3- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ أَبِی عُمَیْرٍ أَوْ غَیْرِهِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَیْلِ عَنْ أَبِی حَمْزَةَ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ قُلْتُ لَهُ جُعِلْتُ فِدَاكَ إِنَّ الشِّیعَةَ یَسْأَلُونَكَ عَنْ تَفْسِیرِ هَذِهِ الْ آیَةِ عَمَّ یَتَساءَلُونَ عَنِ النَّبَإِ الْعَظِیمِ قَالَ ذَلِكَ إِلَیَّ إِنْ شِئْتُ أَخْبَرْتُهُمْ وَ إِنْ شِئْتُ لَمْ أُخْبِرْهُمْ ثُمَّ قَالَ لَكِنِّی أُخْبِرُكَ بِتَفْسِیرِهَا قُلْتُ عَمَّ یَتَساءَلُونَ قَالَ فَقَالَ هِیَ فِی أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ كَانَ أَمِیرُ الْمُؤْمِنِینَ صَلَوَاتُ اللَّهِ عَلَیْهِ یَقُولُ مَا لِلَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ آیَةٌ هِیَ أَكْبَرُ مِنِّی وَ لَا لِلَّهِ مِنْ نَبَإٍ أَعْظَمُ مِنِّی
اصول كافى جلد 1 صفحه: 297 روایه: 3
3- ابوحمزة گوید: بامام باقر علیه السلام عرض كردم: قربانت گردم، شیعه از شما تفسیر این آیه را مى پرسند «از چه از یكدیگر مى پرسند؟ از خبر بزرگى میپرسند!» فرمود: اختیار با من است، اگر خواهم با آنها بگویم و اگر خواهم نگویم، سپس فرمود: ولى من براى تو مى گویم عرض كردم: «از چه از یكدیگر مى پرسند؟» فرمود: این آیه درباره امیرالمؤمنین صلوات الله علیه است، آنحضرت علیه السلام مى فرمود: خدا را آیه اى بزرگتر از من نیست، خدا را خبرى بزرگتر از من نیست.

واجب دانستن خداى عزوجل و پیغمبرش ص همراه بودن با ائمه علیه السلام را

بَابُ مَا فَرَضَ اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ وَ رَسُولُهُ ص مِنَ الْكَوْنِ مَعَ الْأَئِمَّةِ ع
1- الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ الْوَشَّاءِ عَنْ أَحْمَدَ بْنِ عَائِذٍ عَنِ ابْنِ أُذَیْنَةَ عَنْ بُرَیْدِ بْنِ مُعَاوِیَةَ الْعِجْلِیِّ قَالَ سَأَلْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِینَ قَالَ إِیَّانَا عَنَى
اصول كافى جلد 1 صفحه: 297 روایه: 1
1- برید گوید: از امام باقر علیه السلام درباره قول خداى عزوجل (120 سوره 9) «از خدا باك داشته باشید و با صادقان باشید» پرسیدم فرمود: مقصود ما هستیم.
2- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدٍ عَنِ ابْنِ أَبِی نَصْرٍ عَنْ أَبِی الْحَسَنِ الرِّضَا ع قَالَ سَأَلْتُهُ عَنْ قَوْلِ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ یا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُوا اتَّقُوا اللَّهَ وَ كُونُوا مَعَ الصَّادِقِینَ قَالَ الصَّادِقُونَ هُمُ الْأَئِمَّةُ وَ الصِّدِّیقُونَ بِطَاعَتِهِمْ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 208 روایه: 2
2- ابن ابى نصر گوید: از حضرت رضا علیه السلام راجع بقول خداى عزوجل «اى گروندگان از خدا باك داشته باشید و با صادقان باشید» پرسیدم فرمود: صادقان همان امامان و باور دارندگان اطاعت ایشانند (صادقان و صدیق همان امامانند بواسطه اطاعتشان خدا را).
3- أَحْمَدُ بْنُ مُحَمَّدٍ وَ مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ عَبْدِ الْحَمِیدِ عَنْ مَنْصُورِ بْنِ یُونُسَ عَنْ سَعْدِ بْنِ طَرِیفٍ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ أَحَبَّ أَنْ یَحْیَا حَیَاةً تُشْبِهُ حَیَاةَ الْأَنْبِیَاءِ وَ یَمُوتَ مِیتَةً تُشْبِهُ مِیتَةَ الشُّهَدَاءِ وَ یَسْكُنَ الْجِنَانَ الَّتِی غَرَسَهَا الرَّحْمَنُ فَلْیَتَوَلَّ عَلِیّاً وَ لْیُوَالِ وَلِیَّهُ وَ لْیَقْتَدِ بِالْأَئِمَّةِ مِنْ بَعْدِهِ فَإِنَّهُمْ عِتْرَتِی خُلِقُوا مِنْ طِینَتِی اللَّهُمَّ ارْزُقْهُمْ فَهْمِی وَ عِلْمِی وَ وَیْلٌ لِلْمُخَالِفِینَ لَهُمْ مِنْ أُمَّتِی اللَّهُمَّ لَا تُنِلْهُمْ شَفَاعَتِی
اصول كافى جلد 1 صفحه: 298 روایه: 3
3- امام باقر(علیه السلام) فرماید: رسول خدا (ص) فرمود: هر كه خواهد مانند پیغمبران زندگى كند و مانند شهیدان بمیرد و در بهشتى كه خداى رحمن كاشته، ساكن شود، باید از على پیروى كند و با دوست او دوستى كند و بامامان پس از وى اقتدا كند: زیرا ایشان عترت منند و از طینت من آفریده شده اند. خدایا فهم و علم مرا بایشان روزى كن، واى بر آنها كه از امت من مخالف ایشان باشند خدایا شفاعت مرا به آنها مرسان (خدایا ما را هم توفیق پیروى على و دوستى دوستانش و رسیدن بشفاعت رسولت عطا فرما).
4- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنِ النَّضْرِ بْنِ شُعَیْبٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْفُضَیْلِ عَنْ أَبِی حَمْزَةَ الثُّمَالِیِّ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا جَعْفَرٍ ع یَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص إِنَّ اللَّهَ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى یَقُولُ اسْتِكْمَالُ حُجَّتِی عَلَى الْأَشْقِیَاءِ مِنْ أُمَّتِكَ مَنْ تَرَكَ وَلَایَةَ عَلِیٍّ وَ وَالَى أَعْدَاءَهُ وَ أَنْكَرَ فَضْلَهُ وَ فَضْلَ الْأَوْصِیَاءِ مِنْ بَعْدِهِ فَإِنَّ فَضْلَكَ فَضْلُهُمْ وَ طَاعَتَكَ طَاعَتُهُمْ وَ حَقَّكَ حَقُّهُمْ وَ مَعْصِیَتَكَ مَعْصِیَتُهُمْ وَ هُمُ الْأَئِمَّةُ الْهُدَاةُ مِنْ بَعْدِكَ جَرَى فِیهِمْ رُوحُكَ وَ رُوحُكَ مَا جَرَى فِیكَ مِنْ رَبِّكَ وَ هُمْ عِتْرَتُكَ مِنْ طِینَتِكَ وَ لَحْمِكَ وَ دَمِكَ وَ قَدْ أَجْرَى اللَّهُ عَزَّ وَ جَلَّ فِیهِمْ سُنَّتَكَ وَ سُنَّةَ الْأَنْبِیَاءِ قَبْلَكَ وَ هُمْ خُزَّانِی عَلَى عِلْمِی مِنْ بَعْدِكَ حَقٌّ عَلَیَّ لَقَدِ اصْطَفَیْتُهُمْ وَ انْتَجَبْتُهُمْ وَ أَخْلَصْتُهُمْ وَ ارْتَضَیْتُهُمْ وَ نَجَا مَنْ أَحَبَّهُمْ وَ وَالَاهُمْ وَ سَلَّمَ لِفَضْلِهِمْ وَ لَقَدْ أَتَانِی جَبْرَئِیلُ ع بِأَسْمَائِهِمْ وَ أَسْمَاءِ آبَائِهِمْ وَ أَحِبَّائِهِمْ وَ الْمُسَلِّمِینَ لِفَضْلِهِمْ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 298 روایه: 4
4- رسولخدا (ص) فرمود: حجت من بر اشقیاء امت تو كامل و تمامست، آنهائى كه ولایت على را ترك گفته و با دشمنانش دوستى نموده و فضیلت او و اوصیاء بعد از او را انكار كردند. زیرا فضیلت تو فضیلت ایشان است و اطاعت تو اطاعت ایشان، و حق تو حق ایشان و نافرمانى تو نافرمانى ایشان، و آنهایند امامان راهبر بعد از تو، روح تو در كالبد ایشانست و روح تو همانست كه از طرف پروردگارت در تو دمیده شده و ایشان عترت تو میباشد و از طینت و گوشت و خون تو سرشته اند.
خداى عزوجل سنت و روش تو و پیغمبران پیش از تو را در ایشان جارى داشته و ایشان پس از تو خزانه دار علم منند، اینها حقى است بر من (بخودم سوگند) ایشانرا برگزیدم و انتخاب كردم و پاك ساختم و پسندیدم، هر كه ایشانرا دوست دارد و از آنها پیروى كند و فضیلتشان را معترف باشد، نجات یافته است همانا جبرئیل علیه السلام نام ایشان و نام پدرانشان و دوستانشان و معترفین بفضیلت ایشانرا براى من آورده است.
(بحدیث 503 رجوع شود).
5- عِدَّةٌ مِنْ أَصْحَابِنَا عَنْ أَحْمَدَ بْنِ مُحَمَّدِ بْنِ عِیسَى عَنِ الْحُسَیْنِ بْنِ سَعِیدٍ عَنْ فَضَالَةَ بْنِ أَیُّوبَ عَنْ أَبِی الْمَغْرَاءِ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ سَالِمٍ عَنْ أَبَانِ بْنِ تَغْلِبَ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ ع یَقُولُ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ أَرَادَ أَنْ یَحْیَا حَیَاتِی وَ یَمُوتَ مِیتَتِی وَ یَدْخُلَ جَنَّةَ عَدْنٍ الَّتِی غَرَسَهَا اللَّهُ رَبِّی بِیَدِهِ فَلْیَتَوَلَّ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ وَ لْیَتَوَلَّ وَلِیَّهُ وَ لْیُعَادِ عَدُوَّهُ وَ لْیُسَلِّمْ لِلْأَوْصِیَاءِ مِنْ بَعْدِهِ فَإِنَّهُمْ عِتْرَتِی مِنْ لَحْمِی وَ دَمِی أَعْطَاهُمُ اللَّهُ فَهْمِی وَ عِلْمِی إِلَى اللَّهِ أَشْكُو أَمْرَ أُمَّتِی الْمُنْكِرِینَ لِفَضْلِهِمْ الْقَاطِعِینَ فِیهِمْ صِلَتِی وَ ایْمُ اللَّهِ لَیَقْتُلُنَّ ابْنِی لَا أَنَالَهُمُ اللَّهُ شَفَاعَتِی
اصول كافى جلد 1 صفحه: 299 روایه: 5
5- امام صادق علیه السلام از قول رسولخدا صلى الله علیه و آله میفرماید: كسیكه خواهد زندگى و مرگش زندگى و مرگ من باشد و ببهشت برینى كه پروردگارم بدست قدرت خود كاشته درآید باید پیروى على بن ابیطالب كند و با دوستش دوستى و با دشمنش دشمنى نماید و نسبت باوصیا پس از وى تسلیم باشد زیرا ایشان از خاندان من و از گوشت و خون منند و خدا فهم و علم مرا بایشان عطا فرموده است: بخدا شكایت میكنم از حال آن امتم كه فضیلت ایشانرا منكر گشته، پیوند مرا با ایشان قطع كنند (رعایت قرابت آنها را كه اجر رسالت من است نكنند) بخدا سوگند كه دو فرزندم را میكشند خدا شفاعتم را به آنها نرساند.
6- مُحَمَّدُ بْنُ یَحْیَى عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ الْحُسَیْنِ عَنْ مُوسَى بْنِ سَعْدَانَ عَنْ عَبْدِ اللَّهِ بْنِ الْقَاسِمِ عَنْ عَبْدِ الْقَهَّارِ عَنْ جَابِرٍ الْجُعْفِیِّ عَنْ أَبِی جَعْفَرٍ ع قَالَ قَالَ رَسُولُ اللَّهِ ص مَنْ سَرَّهُ أَنْ یَحْیَا حَیَاتِی وَ یَمُوتَ مِیتَتِی وَ یَدْخُلَ الْجَنَّةَ الَّتِی وَعَدَنِیهَا رَبِّی وَ یَتَمَسَّكَ بِقَضِیبٍ غَرَسَهُ رَبِّی بِیَدِهِ فَلْیَتَوَلَّ عَلِیَّ بْنَ أَبِی طَالِبٍ ع وَ أَوْصِیَاءَهُ مِنْ بَعْدِهِ فَإِنَّهُمْ لَا یُدْخِلُونَكُمْ فِی بَابِ ضَلَالٍ وَ لَا یُخْرِجُونَكُمْ مِنْ بَابِ هُدًى فَلَا تُعَلِّمُوهُمْ فَإِنَّهُمْ أَعْلَمُ مِنْكُمْ وَ إِنِّی سَأَلْتُ رَبِّی أَلَّا یُفَرِّقَ بَیْنَهُمْ وَ بَیْنَ الْكِتَابِ حَتَّى یَرِدَا عَلَیَّ الْحَوْضَ هَكَذَا وَ ضَمَّ بَیْنَ إِصْبَعَیْهِ وَ عَرْضُهُ مَا بَیْنَ صَنْعَاءَ إِلَى أَیْلَةَ فِیهِ قُدْحَانُ فِضَّةٍ وَ ذَهَبٍ عَدَدَ النُّجُومِ
اصول كافى جلد 1 صفحه: 299 روایه: 6
6- پیغمبر صلى الله علیه و آله فرمود: هر كه را خوش آید كه چون من زندگى كند و چون من بمیرد و در بهشتى كه خدا مرا وعده داده درآید و بشاخه ایكه پروردگارم بدست خود كاشته دست آویزد، باید على بن ابیطالب و جانشینانش را اطاعت كند، زیرا آنها شما را بهیچ در گمراهى درنیاورده و از هیچ در هدایت خارج نكنند شما بایشان یاد ندهید كه آنها از شما داناترند من از پروردگارم خواستم كه میان آنها و قرآن جدائى نیندازد تا سر حوض بر من وارد شوند، اینچنین دو انگشت (سبابه) خود را بهم چسبانید پهناى آن حوض بمسافت میان صنعاء تا ایلة است و بعدد ستارگان جامهاى سیمین و زرین دارد.
شرح :
مقصود از جدا نشدن ائمه علیه السلام از قرآن اینستكه: ایشان همیشه حافظ قرآن و مفسر قرآن و عمل كننده بقرآن و دعوت كننده مردم بسوى قرآنند و هیچگاه از این روش تعدى و تجاوز نكنند و صنعاء شهرى است در یمن و ایله نام كوهى است میان مكه و مدینه و نیز نام شهریست در طرف مصر و امكنه دیگر هم باین نام میباشد، ولى پیداست كه مقصود روایت بیان بزرگى حوض است نه تحدید حقیقى آن، چنانكه سنجیدن كاسه هاى آبخورى آن را بتعداد ستارگان نیز از این بابست.
7- الْحُسَیْنُ بْنُ مُحَمَّدٍ عَنْ مُعَلَّى بْنِ مُحَمَّدٍ عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ جُمْهُورٍ عَنْ فَضَالَةَ بْنِ أَیُّوبَ عَنِ الْحَسَنِ بْنِ زِیَادٍ عَنِ الْفُضَیْلِ بْنِ یَسَارٍ قَالَ قَالَ أَبُو جَعْفَرٍ ع وَ إِنَّ الرَّوْحَ وَ الرَّاحَةَ وَ الْفَلْجَ وَ الْعَوْنَ وَ النَّجَاحَ وَ الْبَرَكَةَ وَ الْكَرَامَةَ وَ الْمَغْفِرَةَ وَ الْمُعَافَاةَ وَ الْیُسْرَ وَ الْبُشْرَى وَ الرِّضْوَانَ وَ الْقُرْبَ وَ النَّصْرَ وَ التَّمَكُّنَ وَ الرَّجَاءَ وَ الْمَحَبَّةَ مِنَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ لِمَنْ تَوَلَّى عَلِیّاً وَ ائْتَمَّ بِهِ وَ بَرِئَ مِنْ عَدُوِّهِ وَ سَلَّمَ لِفَضْلِهِ وَ لِلْأَوْصِیَاءِ مِنْ بَعْدِهِ حَقّاً عَلَیَّ أَنْ أُدْخِلَهُمْ فِی شَفَاعَتِی وَ حَقٌّ عَلَى رَبِّی تَبَارَكَ وَ تَعَالَى أَنْ یَسْتَجِیبَ لِی فِیهِمْ فَإِنَّهُمْ أَتْبَاعِی وَ مَنْ تَبِعَنِی فَإِنَّهُ مِنِّی
اصول كافى جلد 1 صفحه: 300 روایه: 7
7- امام باقر علیه السلام (از قول پیغمبر صلى الله علیه و آله چنانكه مجلسى گوید) فرمود: همانا نسیم رحمت و آسودگى و پیروزى و كمك و كامیابى و بركت و بزرگوارى و آمرزش و ایمنى و توانگرى و مژده و رضوان و تقرب و یارى و توانائى و امید و دوستى خداى عزوجل، براى كسى است كه على را دوست بدارد.
و اطاعتش كند و از دشمنش بیزارى جوید و بفضیلت او و جانشینانش معترف باشد، بر من است كه ایشانرا در شفاعتم در آورم و بر پروردگار - تبارك و تعالى - من است كه شفاعت مرا نسبت بایشان بپذیرد، زیرا آنها پیرو منند و هر كه پیروى من كند از آن من است.
توضیح: تصدیق و پذیرش این روایات، براى امامیه و شیعیانى كه باصول و مبانى مذهبى خود آشنائى دارند، بسیار ساده و آسانست، زیرا از مبانى مذهبى متقن و كامل شیعه از بركت روایات ائمة هدى كه همین كتاب كافى بهترین مجموعه آنست، چنین استفاده مى شود كه: نظام دقیق و متقن جهان هستى گواه صانع و مدبرى حكیم و قادر و مهربان است و او والاتر از اینست كه بچشم كوچك و محدود بندگانش دیده شود و از طرفى هم حكمت و رأفت او اقتضا مى كند كه این مخلوق ضعیف و جاهل را خود سر رها نكند و بدون سرپرست و رهنما نگذارد.
بدینجهت از میان تمام مخلوق در هر عصرى فردى شایسته براى رهبرى آنها، بعنوان پیغمبر یا امام انتخاب مى كند و آن رهبر اولا انسانست و همجنس خود آنها، تا بتوانند با او بنشینند و از دل گویند و با او انس و الفت گیرند و مشكلات زندگى خود را با او در میان گذارند و ثانیاً در مقام علم و عمل از همه آنها بهتر و بالاتر است تا بتواند بتمام سؤالات ایشان جواب گوید و مردم، با عقیده و ایمان از او بپذیرند.
آن رهبر عالیقدر با صداى رسا بگوش تمام دانشمندان عصرش مى رساند كه: برگزیده خدا باید از تمام مردم اعلم و داناتر باشد بطوریكه هر چه از او بپرسند بتواند جواب گوید و منم آن برگزیده خدا «سلونى قبل ان تفقدونى» تا من زنده ام هر چه مى خواهید بپرسید، مى گوید اى بشر عاقل و متفكر شما همگى با میلیونها فكر و تجربه و دانش آموزى، یكطرف و من درس نخوانده تنها یكطرف، صریح و روشن بشما مى گویم: من برگزیده خدا و رهبر شمایم و برگزیده خدا باید هر چه از او بپرسند جواب گوید، بیائید و هر چه مى خواهید از من بپرسید و سخنان مرا بنویسید زیرا همچنانكه امروز رهبر حاضر شما هستم و بوسیله منطق و زبانم شما را رهبرى مى كنم، فردا هم رهبر غایب نسل آینده شما هستم و آنها را با سخنان نوشته ام بنام روایات و احادیث رهبرى مى كنم.
گاهى با دست اشاره بسینه نموده و مى فرماید در اینجا علم فراوانیست بیائید و بپرسید گاهى مى فرماید صحیفه و جفر و جامعه و مصحف فاطمه كه علوم گذشته و آینده در آنهاست نزدماست بیائید و بپرسید بهر لغت و زبانیكه از ما سؤال كنید بهمان لغت بشما پاسخ مى گوئیم و ما كتاب تورات و انجیل و زبور را مى دانیم بیائید و بپرسید اهل ذكریكه خدا در قرآنش دستور داده كه از آنها بپرسید ما هستیم بیائید و بپرسید راسخین در علم مائیم علامات و آیات و متوسمینى كه خدا در قرآنش فرموده ما هستیم بیائید و بپرسید علوم تمام پیغمبران و اوصیاء گذشته نزد ماست و روز برورز و ساعت بساعت علم ما زیاد مى شود خصوصاً شبهاى جمعه و شبهاى قدر بیائید و بپرسید همه علوم قرآن را تنها ما مى دانیم بیائید و بپرسید و باز خودشان مى فرمودند «ممكن نیست كه از امام چیزى بپرسند و او بگوید نمى دانم» آیا تاكنون بشرى روى زمین بوده كه بگوید «لا ادرى = نمى دانم» در قاموس زندگى من نیست؟.
شیعه مى گوید: خدا را شكر كه این نداى مقدس جامه عمل پوشید: دوازده نفر امام یكى پس از دیگرى بدون اینكه در مكتب بشر زانو بزنند، در جوانى و پیرى، در خانه و زندان، در سفر و حضر، در صلح و جنگ در مرأى و منظر مردم بودند، دانشمندان زمان، از دور و نزدیك بمحضرشان رسیدند و هر گونه سؤالى از مشكل و آسان، از دنیا و عقبى، از زمین و آسمان، از محسوس و معقول، از گذشته و آینده، از حق و باطل از ایشان كردند و آنها نیز همه را پاسخ گفتند و قسمتى از آن پرسش و پاسخها نوشته شد و براى قضاوت امروز ما باقى ماند كه تنها همین كتاب كافى مشتمل بر 15176 حدیث مفصل و كوتاه آنست.
ما در این ذخائر گرانبهاى خود مى بینیم كه دانشمندان طبیعى و یهود و نصارى و مجوس و غیره بنام ابن ابى العوجاء و ابن مقفع و جاثلیق و دیصانى و رأس الجالوت و بوحنیفه و امثالش، با مغزى متكبر و مغرور بمحضر ائمه هدى علیهم السلام رسیده و انصافاً سؤالاتى پر مغز و مشكل نموده اند ولى پاسخ امام علیه السلام گاهى آن مشكلات را گره بگره باز كرده و گاهى چون خورشیدى تابان طلوع كرده و ظلمت متراكم شك و شبهه را یك مرتبه محو و نابود كرده است و سؤال كنندگان مغرور بعضى تسلیم شده و ایمان آورده اند و برخى با سكوت و خاموشى و خجلت و شرمسارى از مجلس برخاسته اند.
مأمون عباسى خلیفه كشور پهناور اسلام بهر منظورى كه بود بزرگترین دانشمندان زمان خود را از نقاط دور و نزدیك كشور، جمع مى كرد و اركان و رجال دولت را طلب مى نمود و مجالسى تاریخى و شاهانه ترتیب میداد و براى مناظره و مباحثه با این نوابغ بشر، امام هشتم شیعیان حضرت على بن موسى الرضا علیه السلام و ارواحنا فداه را دعوت مى كرد، شاید مأمون گمان مى كرد، امام رضا(علیه السلام) در این مجالس حاضر نخواهد شد و اگر حاضر شود سكوت خواهد كرد و اگر سخن گوید از عهده جواب همه برنیاید، ولى خدا خواست كه آن مجالس تاریخى باشكوه برگزار شود، بزرگ دانشمندان یهود و نصارى و مجوس هر چه در مدت عمر فرا گرفته بودند از حضرتش سؤال مى كردند و پاسخ مى شنیدند ولى همگى در برابر سؤالات كوتاه آنحضرت عاجز مى شدند همه آن سؤالات و جوابها بتفصیل نوشته شده و براى قضاوت امروز ما باقى مانده است.
من نویسنده خدا را شاهد مى گیرم كه ایمانى كه از مطالعه همین احادیث و اخبار و جوابهائیكه ائمه علیهم السلام گفته اند و نوشته اند برایم حاصل مى شود، راسختر و محكمتر از بیان هر معجزه و فضیلت است زیرا اگر همه چیز قابل جعل و تزویر باشد جواب علمى جعل بردارنیست زیرا تا جاعل به آن درجه اعلاى از علم و دانش نرسد كه بتواند هر سؤال مشكلى را جواب گوید نمى تواند جعل كند و بنویسد، این است مقام علم امام.
و اما در مقام عمل از مبانى مذهبى ماست كه امامان و رهبران ما از گناه و خطا معصومند یعنى با استعداد و لیاقتى كه خدا نسبت به آنها مى دانسته، ایشان را پاك و معصوم آفریده است و گناه و اشتباه از آنها سر نزند، همین مطلب را هم خود آنها فرموده اند تا اشاره كنند كه اى بشر كنجکاو و خرده گیر، شما خود را مى بینید كه چگونه سراپا نقص و آلودگى دارید و در برابر مال و مقام و زیبائى عقل و دین خود را مى بازید، عربده مى كشید و شكم یكدیگر را پاره مى كنید ولى ما صریحاً مى گوئیم كه طلا ونقره زرد و سفید ما را نمى فریبد خلافت و سلطنت شما نزد ما بیك نعلین پاره نمى ارزد اگر تمام دنیا را بما دهند كه بمورى ستم كنیم، نمیپذیریم ما دروغ نمى گوئیم ما براى اطاعت حق شهادت و زندان را بر تعدى و تجاوز ترجیح مى دهیم؟ ما در میان شما و مانند شما ساخته شده ایم، اگر مى توانید بر ما خورده اى بگیرید.
متجاوز از دویست سال این رهبران الهى در میان همین مردم بودند و با آنها ازدواج و معاشرت كردند و احدى نتوانست لغزشى العیاذبالله بر آنها بگیرد چگونه بشر مى تواند بر آنها لغزشى بگیرد، در صورتیكه معناى لغزش را آنها مى دانند و خود آنها بشر فهمانیده اند.
پس از تأمل و دقت در آنچه گفتیم، روشن مى شود كه چرا خدا مردم را بایشان ارجاع داده و چرا اطاعت على و امامان پس از او را واجب كرده است و چرا على بن ابیطالب علیه السلام مقسم بهشت و جهنم است و چرا راه نجاتى جز در خانه ایشان نیست و چرا دشمنان ایشان در خسارت و زیانند و در آتش دوزخ بسر مى برند و چرا باید ما از آنها بیزارى جوئیم و چرا.. و چرا..