قرآن و آخرین پیامبر

آیت الله مکارم شیرازی

2 ـ یک معجزه روحانى

امور خارق العاده اى که از پیامبران گذشته به عنوان گواه صدق گفتار آنها دیده شده معمولا جنبه جسمانى داشته است شفاى بیماران غیر قابل علاج، زنده کردن مردگان، سخن گفتن کودک نوازد در گاهواره و... همه جنبه جسمى دارند، و در حقیقت چشم و گوش انسان را تسخیر میکنند.
ولى الفاظ قرآن که از همین حروف و کلمات معمولى ترکیب یافته آنچنان معانى بزرگ در بردارد که در اعمال دل و جان انسان نفوذ میکند، روح او را مملو از اعجاب و تحسین مى سازد و افکار و عقول را در برابر خود وادار به تعظیم مى کند، این معجزه اى است که تنها با مغزها و اندیشه ها و ارواح انسانها سر و کار دارد، و برترى چنین معجزه اى بر معجزات جسمانى نیازى به توضیح ندارد.

3 ـ یک معجزه گویا

پیامبران پیشین همیشه همراه معجزات خود بودند و براى اثبات اعجاز آنها مخالفان را دعوت به مقابله بمثل مى کردند، در حقیقت معجزات آنها خود زبان نداشت، و گفتار ایشان، آنرا تکمیل مى نمود.
ولى قرآن یک معجزه گویاست، نیاز به معرّفى دیگرى ندارد، خودش بسوى خود دعوت مى کند مخالفان را به مبارزه مى خواند، محکوم مى سازد، و از میدان مبارزه، پیروز بیرون مى آید لذا پس از وفات پیامبر اسلام (ص) همچون زمان حیات او به دعوت خود ادامه مى دهد.

دریچه هاى شناسائى

این سخن در میان همه مردم، اعم از مسلمان و غیر مسلمان، مورد اتفاق است که کتابى که «محمد» (ص) آورده عقلها را در برابر خود مغلوب ساخت، و تاکنون کسى نتوانسته است مانند آن بیاورد.
سبک این کتاب با هیچیک از سبکهاى معمول میان عرب، اعم از خطابه، رجز، شعر، و سجع کاهنان شباهت ندارد.
امتیاز و جاذبه این کتاب به قدرى است که اگر یک آیه از آن در میان کلمات دیگران قرار گیرد همچون ستاره فروزانى در شب تاریک مى درخشد. ابو العلاء معرى(12)