ده درس پیرامون امر به معروف و نهی از منکر

نویسنده : حجه الاسلام محسن قرائتی

به حداقل اكتفا كنیم

رسول خدا صلى الله علیه وآله در روزهاى اول دعوت خود، مردم را تنها به یك جمله سفارش مى فرمود: «قولوا لا اِلهَ اِلاّ اللّه تُفلِحُوا» بگویید جز خداى یكتا معبودى نیست، تا رستگار شوید.
حكمِ روزه، زكات و جهاد در اسلام، بعد از گذشت پانزده سال از بعثت پیامبر نازل شد.
در قرآن مى خوانیم: چون خداوند مردم را ضعیف دید، قانون خود را تخفیف داد.(112)
در روایات آمده است كه یك نفر مسیحى، مسلمان شد. رفیق مسلمانش سحرگاه به منزل او رفت و گفت: الآن وقت نماز شب است. او را از خواب بیدار كرد و به مسجد برد و به نماز شب واداشت. همین كه اذان صبح شد، گفت: اكنون وقت نماز صبح است. و بعد، نماز ظهر و عصر را خواندند؛ در حالى كه مى گفت، نباید از نمازها و دعاى نافله و مستحبات غافل شد. این مسلمان چنان با نماز و دعا، وقتِ مسیحى تازه مسلمان را پر كرد كه روز بعد گفت: اگر اسلام این است، همان بهتر كه مسیحى باشم.

به سراغ كشف منكر نرویم

بعضى به سراغ كشف عیوب و گناهان دیگران مى روند تا او را نهى از منكر كنند، در حالى كه قرآن با كمال صراحت، تجسّس را تحریم كرده است.(113)
امام صادق علیه السلام مى فرماید:
لغزشهاى مؤمنان را پیگیرى نكنید كه هر كس این گونه باشد، خداوند علاوه بر آخرت، در همین دنیا او را افتضاح خواهد كرد.(114)

نهى از منكر نه حسادت

ریشه برخى انتقادها، عقده ها و حسادت هاست.
قرآن خطاب به پیامبر مى فرماید: بعضى از مردم درباره تقسیم زكات به تو انتقاد مى كنند؛ ولى اگر مقدارى از زكات به خود آنان بدهى، راضى مى شوند و انتقادى نمى كنند؛ اما در صورتى كه ندهى، عصبانى مى شوند.(115)