معاد و جهان پس از مرگ

نویسنده : آیت الله مکارم شیرازی

نظر دوم: معاد در دو جنبه

این نظر را جمعى از دانشمندان و فلاسفه قدیم و جدید اختیار کرده اند، و - همانطور که خواهیم دید - آیات قرآن هم عموماً این نظر را تأیید مى کند که در رستاخیز اجزاى پراکنده جسم جمع آورى و نوسازى مى شود و جان مى گیرد، منتها در سطحى بالاتر و در جهانى و حیاتى عالیتر.

نظر سوم: معاد روحانى و نیمه جسمانى

بعضى از فلاسفه پیشین و روحیون معتقد بودند که این جسم مادى و عنصرى دیگر بازگشت نمى کند، روح که از بدن جدا شد، در جسم لطیفى که فوق العاده از نظر زمان و مکان فعال است و حتى قادر به عبور از موانع مى باشد و فنا و فساد در آن راه ندارد قرار مى گیرد و با آن به زندگى جاویدان خود ادامه مى دهد.
در حقیقت این جسم همانند ماده و جرم نیست، بلکه شبیه امواج و همانند «اتر» است، اما از آنجا که از جهاتى شباهتى با این جسم دارد و
﴿ صفحه 231﴾
شبحى از آن است، از آن تعبیر به «جسم مثالى» مى کنند.

نظر چهارم: معاد جسمانى فقط

این نظر را بعضى از دانشمندان قدیم و جدید انتخاب کرده اند و معتقدند هنگامى که ما مردیم همه چیز تمام مى شود، درست همانند یک موتور برق که اگر متلاشى شود، هم ماده آن به هم ریخته است، و هم انرژى آن از بین رفته، و به هنگام رستاخیز، اجزاى متلاشى شده این موتور برق یعنى بدن انسان جمع آورى و به هم پیوند داده مى شود و لباس حیات مى پوشد و طبعاً روح که از آثار و خواص آن بود همانند انرژى برق که از آثار موتور برق است به آن باز مى گردد.