امر به معروف و نهی از منکر

نویسنده : حجه الاسلام محسن قرائتی

نق زدن به حاكم الهى

یكى از گناهان بزرگ، تسلیم نبودن در برابر قضاوتهاى اولیاى خداست.
داستان
میان دونفر از اصحاب در مسأله آبیارى مشاجره شدو آن دو، پیامبر را داور كردند. حضرت پس از شنیدن سخنان دوطرف، قضاوت كرد. شخص محكوم، پیامبر را متهم كرد كه در قضاوت، حق را در نظر نگرفته است. آیه نازل شد: "به خدا قسم، ایمان ندارند جز كسانى كه در برابر قضاوت تو تسلیم محض باشند!"(843)

پذیرش ولایت كفار

از مهمترین منكرات سیاسى، پذیرفتن ولایت كفّار است كه بارها قرآن از آن نهى فرموده است.(844)
قرآن در این زمینه مى فرماید: "هركس سرپرستى آنان را بپذیرد، مسلمان نیست."(845)
قرآن با بیان شیرینى مى فرماید: "آنها تو را دوست ندارند. تو چرا آنها را دوست دارى؟"(846)
اگر مسلمانان احساس كردند كه یهود و نصارى قلباً آنها را دوست دارند، باید در ایمان خود شك كنند؛ چون مى فرماید: "یهود و نصارى هرگز از تو راضى نمى شوند؛ جز اینكه تو پیرو آنها باشى."(847)

سوء ظن به والیان

قرآن مى فرماید: "هرگاه ناگوارى به بنى اسرائیل مى رسید، فال بد مى زدند و مى گفتند: "این حوادث تلخ به خاطر وجود موسى است."(848)
فال بد زدن در حقیقت نادیده گرفتن وسائل طبیعى و تهمت و افتراء و نوعى شرك به خداست؛ تا چه رسد به اینكه این فال به پیامبر بزرگوارى همچون حضرت موسى باشد.