امر به معروف و نهی از منکر

نویسنده : حجه الاسلام محسن قرائتی

نپذیرفتن منصوبین الهى

مهمترین منكر سیاسى، نپذیرفتن كسانى است كه خداوند آنها را نصب كرده است. در سوره بقره، داستان طالوت و جالوت به طور مفصل نقل شده است كه در بخشى از آن مى خوانیم: "هرچه پیامبرشان فریاد زد كه خداوند جناب طالوت را براى رهبرى شما برگزیده است، مردم به بهانه اینكه او شخص فقیر و گمنامى است، زیر بار نرفتند."(840)
مثل زمانى كه حضرت موسى(ع) براى دریافت الواح تورات به كوه طور رفته و برادرش هارون را به جاى خود معیّن كرده بود، مردم به سراغ سامرى رفتند و هارون را رها كردند و هرچه حضرت هارون ناله كرد، چنان تضعیفش كردند كه به گفته قرآن تا مرز كشتنش پیش رفتند.(841)
این حوادث تلخ در امت اسلام هم بوده است. رسول خدا(ص) على بن ابیطالب را در غدیر خم در میان حدود صدهزار نفر به جانشینى پس از خود منصوب كرد؛ ولى مردم به قول دعاى ندبه، فرمان رسول اللّه را امتنان نكردند.(842)

نق زدن به حاكم الهى

یكى از گناهان بزرگ، تسلیم نبودن در برابر قضاوتهاى اولیاى خداست.
داستان
میان دونفر از اصحاب در مسأله آبیارى مشاجره شدو آن دو، پیامبر را داور كردند. حضرت پس از شنیدن سخنان دوطرف، قضاوت كرد. شخص محكوم، پیامبر را متهم كرد كه در قضاوت، حق را در نظر نگرفته است. آیه نازل شد: "به خدا قسم، ایمان ندارند جز كسانى كه در برابر قضاوت تو تسلیم محض باشند!"(843)

پذیرش ولایت كفار

از مهمترین منكرات سیاسى، پذیرفتن ولایت كفّار است كه بارها قرآن از آن نهى فرموده است.(844)
قرآن در این زمینه مى فرماید: "هركس سرپرستى آنان را بپذیرد، مسلمان نیست."(845)
قرآن با بیان شیرینى مى فرماید: "آنها تو را دوست ندارند. تو چرا آنها را دوست دارى؟"(846)
اگر مسلمانان احساس كردند كه یهود و نصارى قلباً آنها را دوست دارند، باید در ایمان خود شك كنند؛ چون مى فرماید: "یهود و نصارى هرگز از تو راضى نمى شوند؛ جز اینكه تو پیرو آنها باشى."(847)