امر به معروف و نهی از منکر

نویسنده : حجه الاسلام محسن قرائتی

نهى از منكر نه حسادت

كسى كه امر به معروف یا نهى از منكر یا انتقادى مى كند، باید براساس ارشاد باشد و نه حسادت. چه بسیار زنانى كه چون زیورآلات ندارند، در قیافه نهى از منكر مى گویند: چرا فلان خانم براى خودنمایى این همه طلا به خود آویخته است؟
یا كسى كه اهل مطالعه نیست، مى گوید: فلانى در اثر مطالعه عاقبت دیوانه خواهد شد.
یا: افراد لاابالى دیگران را به وسواس متهم مى كنند.
به هر حال، ریشه بعضى از انتقادها، عقده ها و حسادتها و كمبودهاست. قرآن مى فرماید: بعضى از مردم درباره تقسیم زكات به تو انتقاد مى كنند؛ ولى اگر مقدارى از زكات به خود آنان بدهى، راضى مى شوند و انتقادى نمى كنند؛ اما در صورتى كه ندهى، عصبانى مى شوند.(316)
این آیه به ما مى گوید: گاهى سرچشمه انتقادها مسائل شخصى و اقتصادى و روحى است و نه مكتبى.

انتقاد نه انتقام

گاهى از شخصى انتقادى مى شود، و او به فكر انتقام مى افتد. لذا همین كه خلافى را مشاهده كرد، در قالب نهى از منكر انتقام مى گیرد.

نهى از منكر نه مخالفت خوانى

انتقاد و نهى از منكر نباید به صورت شغل درآید. متأسفانه هر روز ما شاهد روشنفكر نمایانى هستیم كه شغل آنها مخالفت خوانى در سخنرانیها و روزنامه هااست و قوام گروه و حزب آنان با همین مخالفتهاست؛ گویا چشم آنها كارهاى خوب را نمى بیند.