امر به معروف و نهی از منکر

نویسنده : حجه الاسلام محسن قرائتی

دیگران هستند

گروهى امر به معروف و نهى از منكر نمى كنند و مى گویند : «اگر لازم باشد، فلان شخصیت، یا مقام و یا فلان انجمن اسلامى و دیگران هستند.» غافل از آنكه امر به معروف همچون نماز، وظیفه همه است امكان دارد آن خلافى را كه شما مشاهده كردى، فلان مسؤول یا رئیس مشاهده نكند. یا ممكن است آن مسؤول فكر مى كند كه پشتوانه مردمى ندارد و اگر افرادى مثل شما فریاد بزنند، دیگران نیز قیام مى كنند و مى گویند : جانا كه سخن از دل ما مى گوئى!»
آرى! غفلت دیگران دلیلى براى توجیه غفلت ما نیست.

امروز بگویم فردا چه مى شود

بعضى امر به معروف و نهى از منكر نمى كنند و مى گویند : «بر فرض ما امروز جلو فساد را گرفتیم. باز فردا فساد خواهد كرد.» مثل آن است كه بگوییم : «اگر امروز منزل و حیاط آن جاروب كنیم، باز هفته دیگر كثیف خواهد شد.» تكرار گناه فردا، دلیل بر سكوت امروز ما نیست.

با یك صحنه از دور خارج مى شود

افرادى امر به معروف و نهى از منكر مى كنند، ولى موفق نمى شوند و این شكست براى همیشه در روح آنان اثر منفى مى گذارد؛ طورى كه همیشه با خود مى گویند : «فایده ندارد؛ زیرا در فلان وقت گفتم و اثرى نكرد.»
این افراد نیز باید بدانند كه اولاً : شما در همان دفعه اى كه به ظاهر شكست خوردى، پاداش بزرگى از طرف خداوند دریافت كردى.
ثانیاً شاید در برابر تذكر شما سرسختى نشان بدهند و گوش به سخن شما ندهند، ولى حرف در درون هر فرد، دیر یا زود اثر خواهد گذاشت.
به علاوه، شكست در یك یا چند مورد، دلیل بر ترك این وظیفه الهى نیست. مگر شما اگر به نسخه پزشكى عمل كردى و نتیجه اى نگرفتى، براى همیشه بیمارى را تحمل مى كنى؟ یا پزشك و نسخه را آن قدر تغییر مى دهى، تا به نتیجه برسى؟!