امر به معروف و نهی از منکر

نویسنده : حجه الاسلام محسن قرائتی

نشانه بهترین امّت

قرآن خطاب به مسلمانان مى فرماید، «شما بهترین امتى هستید كه بر مردم ظاهر شده اید؛ به شرط آنكه امر به معروف و نهى از منكر كنید.»(11)
قرآن با آنكه بارها از اهل كتاب به خاطر تعصبات نابجا و تحریف هاى نامشروع و توقعات بیهوده انتقاد كرده، اما از گروهى از آنان به خاطر ایمان و تلاوت آیات الهى و امر به معروف و نهى از منكر ستایش كرده است.(12)
امر به معروف كارى است كه خداوند انجام مى دهد :
اِنَّ اللَّهَ یَأمُرُ بِالعَدْلِ و ْلاِحْسانِ(13)
همانا كه امر به منكر كار شیطان است:
الشَّیْطانُ یَعِدُكُمُ الْفَقْرَ و َأْمُرُكُم بِالْفَحْشاء(14)
امر به معروف وظیفه عمومى است كه قرآن مى فرماید: تمام مردان و زنان با ایمان نسبت به یكدیگر حق ولایت دارند كه یكدیگر را به معروف وادار كنند و از منكر باز دارند و نماز به پا دارند و زكات بپردازند.(15)
آنچه در این آیه جلب توجه مى كند، چند نكته است:
1) از آغازِ تكلیف، همه مردم از هر سن و صنف و نژادى كه باشند، بر دیگر مؤمنان حق ولایت دارند؛ یعنى امر و نهى آنان بر اساس حق ولایتى است كه خداوند قرار داده است و هرگز نام دخالت بى جا، مزاحمت و فضولى بر این كار روا نیست.
2) مقام ایمان است كه به مسلمانان این حق را مى دهد و این حق براى سایر مردم وجود ندارد.
3) همیشه امر به معروف، مقدم بر نهى از منكر به كار رفته است تا به ما بفهماند كه كارها را از راه مثبت پیگیرى كنید و در جامعه، تنها انتقاد كننده نباشید.
4) در این آیه، امر به معروف و نهى از منكر قبل از نماز و زكات مطرح شده است، زیرا اقامه نماز و اداى زكات نیاز به یك سلسله تبلیغات دارد كه همان امر به معروف است؛ براى مثال، در مقدمه نماز وقتى با بهترین و رساترین صدا مى گوییم: «حَىّ على الصّلوة»، این كلام خود امر به معروف است كه بر نماز مقدم شده است. قرآن، خود اقامه نماز را نهى از منكر مى داند؛ آنجا كه مى فرماید:
(اِنَّ الصَّلوةَ تَنْهى عَنِ الْفَحْشاءِ و الْمُنكَرِ)(16)
5) گرچه باید به اولویتها توجه داشت، اما آنچه مورد پسند اسلام است، سفارش به تمام معروف ها و جلوگیرى از همه منكرات است.
به عبارت دیگر، زمانى ما به جامعه دلخواه مى رسیم كه :
1) مرد و زن هر دو قیام كنند.
2) بر اساس ولایت و محبت امر و نهى كنند.
3) از خوبیها شروع كنند.
4) به همه نقاط مثبت و منفى توجه كنند.
این وظیفه عموم مسلمانان بود؛ اما از برخى آیات استفاده مى شود كه براى این دو فریضه بزرگ، گروه ویژه اى نیز لازم است.
گروه ویژه
قرآن مى فرماید: از میان شما، گروهى باید دعوت به خیر و امر به معروف و نهى از منكر كنند.(17)
حسابِ این گروه از حسابِ وظیفه عمومى جداست. این دسته باید با قدرت و امكانات وارد عمل شوند و جلوى منكرات را بگیرند؛ براى مثال، اگر ماشینى در خیابان یك طرفه بر خلاف مسیر حركت كند، دو وظیفه وجود دارد یكى وظیفه عموم رانندگان است كه تخلف او را با بوق و چراغ به او مى فهمانند؛ و یك وظیفه اى هم پلیس دارد كه او را جریمه مى كند.
در اهمیت امر به معروف و نهى از منكر همین بس كه در قرآن، نام آمرین به معروف در كنار نام انبیا آمده است و كیفر قاتلان آنان همچون قتل انبیاست.(18)
بر خلاف بعضى كه خیال مى كنند رستگارى در انزوا و گوشه گیرى است، قرآن، رستگاران را تنها كسانى مى داند كه دیگران را دعوت به خیر و امر به معروف مى كنند.(19)
البته، زمانى امر به معروف و نهى از منكر رمز برترى و كرامت است كه این كار براساس ایمان و برخاسته از انگیزه الهى باشد.(20)
گرچه مسؤولیت علما و افراد با تقوا بیشتر است ولى امر به معروف و نهى از منكر وظیفه طرفین است و همه باید یكدیگر را به حق و صبر سفارش دهیم.(21) و همه یكدیگر را از منكر نهى كنیم.(22) و در این راه آماده پذیرش مشكلات باشیم.
انسان با آنكه روح خدا در او دمیده شده و جانشین او در زمین است، همچنین مورد كرامت و فضیلت خاصى است، اما به خاطر غرایز سركش و وسوسه هاى شیطانى و استكبار طاغوتها بشدت نیاز به كنترل دارد و خداوند متعال انواع مهارها را براى او قرار داده است؛ از جمله :
1) كلمه مقدس عقل به معناى عقال و وسیله كنترل انسان است. اگر مهارِ عقل نباشد، انسان خیلى زود خود را نابود مى كند.
2) فطرت نیز مى تواند انسان را به سوى خوبیها سوق و از بدیها باز دارد.
3) انبیا و فرستادگان خداوند نیز به همین منظور مبعوث شده اند.(23)
4) امر به معروف و نهى از منكر نیز بهترین وسیله ارشاد مردم است.
راستى اگر انسان این مهارها را نداشته باشد و بر اساس هوسهاى درونى خود گام بردارد، آثار فتنه و فسادش تا به آسمانها كشیده مى شود.(24)
نهى از منكر در جاهلیت
در زمان جاهلیت، گروهى از جوانان مشرك با هم پیمان بستند كه اجازه ندهند به مسافران مكه تجاوز و ظلمى شود و از هر مظلومى حمایت كنند. در آن روزها كه پیامبر اكرم (ص) هنوز مبعوث نشده بود، در این حركت مظلوم یابى و ظالم كوبى جوانان مكه شركت كرد و بعد از نبوت فرمود: الان نیز اگر براى دفاع از مظلوم دعوتم كنند، شركت مى كنم.(25)

مایه حفظ توحید،نبوت و امامت

پیامبر اكرم (ص) فرمود: «كلمه لااِلهَ اِلاَّاللَّه عذاب الهى را از انسان دور مى كند؛ به شرط آنكه این كلمه مبارك مورد تحقیر و استخفاف قرار نگیرد.»
مردى از پیامبر عزیز پرسید: «چگونه ممكن است كلمه توحید مورد استخفاف قرار گیرد؟!»
فرمود: «اگر گناهان علنى انجام گیرد و كسى گناهكار را نهى نكند و او را تغییر ندهد، به توحید اهانت شده است.(26)
رابطه نبوت با امر به معروف و نهى از منكر
در سوره اعراف، در شرح وظایف پیامبر اكرم مى خوانیم: «مردم را امر به معروف و نهى از منكر مى كند.»(27)
چه معروفى از یكتاپرستى خداوند مهمتر و چه منكرى از اطاعت طاغوت بدتر است؟ در قرآن مى خوانیم؛ وظیفه تمام پیامبران نسبت به مردم، دعوت به بندگى خدا و دورى دادن آنان از طاغوت است.»(28)
رابطه امامت با امر به معروف و نهى از منكر
امام حسین (ع)، هدف از قیام خود را چنین مى فرماید: آیا نمى بینید به حق عمل نمى شود و از باطل جلوگیرى به عمل نمى آید(29). و در جاى دیگر مى فرماید: من بنا دارم امر به معروف و نهى از منكر كنم. مى خواهم در دین جدم اصلاح كنم.

آمرین به معروف و ناهیان از منكر

در سوره توبه آیه هاى 111 و 112 مى خوانیم : «خدا از مؤمنان، جانها و مالهایشان را خرید تا بهشت از آنان باشد. آنان رزمندگانى هستند كه در راه خدا مى جنگند، دشمنان خدا را مى كشند و در راه خدا كشته مى شوند.وعده بهشت به آنان در تورات و انجیل و قرآن آمده است و چه كسى بهتر از خدا به عهد خود وفا مى كند.»
سپس مى فرماید: «جان دادن و بهشت گرفتن براى شما مبارك باشد و خود را به این معامله بشارت دهید كه رستگارى بزرگى است.»
در ادامه مى فرماید: این مؤمنان جان بر كف، هم از لغزش هاى خود توبه مى كنند، هم خدا را مى پرستند و ستایش مى كنند، و هم اهل روزه و ركوع و سجودند. این افرادند كه امر به معروف و نهى از منكر مى كنند و حدود الهى را پاس مى دارند.»
با یك نگاه سطحى به این دو آیه، سیما و صفات آمرین به معروف بر همه ما روشن مى شود. آنها افرادى جان بركف و شجاع هستند. فریادشان در روز، با اشك و توبه، و ركوع و سجودشان در شب همراه است. هشدار آنان به خلافكاران، همراه با حفاظت و پاسدارى خودشان از قانون الهى است.
آرى ! فوز بزرگى كه خدا در ستایش آنان وعده كرده، مخصوص این گروه از افراد است نه كسانى كه خود خلاف كارند و مقررات و قوانین را زیر پا مى گذارند. مانند كسانى كه از چراغ قرمز رد مى شوند، ولى به بى حجاب تذكر مى دهند.