فهرست کتاب


گنجینه معارف 3 (110 موضوع)

محمد رحمتی شهرضا

شناخت خدا

«عن أبى عبد الله الإمام الصادق(علیه السلام) قال خرج الحسین بن على(علیه السلام) ذات یوم على أصحابه فقال بعد الحمد لله جل و عز و الصلاة على محمد رسوله(صلى الله علیه و آله) یا أیها الناس! إن الله [و الله ]ما خلق العباد إلا لیعرفوه فإذا عرفوه عبدوه فإذا عبدوه استغنوا بعبادته من سواه. فقال له رجل بأبى أنت و أمى یا ابن رسول الله! ما معرفة الله؟ قال معرفة أهل كل زمان إمامهم الذی یجب علیهم طاعته؛(382) امام صادق(علیه السلام) فرمود: یك روز حسین بن على(علیه السلام) نزد اصحاب خود بیرون شد و پس از حمد خدا جل و عز و صلوات بر رسول خدا(صلى الله علیه و آله) و آل او فرمود: اى مردم! به راستى خداوند، سوگند به خدا، نیافریده بنده ها را جز براى اینكه او را بشناسند، و چونش شناختند او را بپرستند و درگذرند به پرستش او از پرستش هر چه جز او است. مردى به آن حضرت گفت: اى زاده رسول خدا(صلى الله علیه و آله)! پدر و مادرم بقربانت، شناخت خدا چیست؟ فرمود: شناسائى مردم هر زمانى از امام خود كه بر آنها فرمانبردن از او واجب است.»

على(علیه السلام) اولین امام

«الامام على(علیه السلام) : اللّهمّ! إنّك تعلم أنّه لم یكن الذی كان منّا منافسة فى سلطان و لا التماس شى ء من فضول الحطام، و لكن لنردّ المعالم من دینك، و نظهر الاصلاح فى بلادك؛ فیأمن المظلومون من عبادك، و تقام المعطّلة من حدودك. اللهم! انّى أوّل من أناب، و سمع و أجاب، لم یسبقنى الّا رسول اللَّه(صلى الله علیه و آله) بالصّلاة؛(383) امام على(علیه السلام) : خدایا! تو خود مى دانى كه هدف ما (از آنچه كردیم)، رقابت براى به دست گرفتن قدرت و نیز خواستارى فزونى مال دنیا نبود، بلكه چنان مى خواستیم كه نشانه هاى دینت را بازگردانیم، و در سرزمینهاى تو آشكارا دست به اصلاحات زنیم، تا بندگان ستمدیده ات ایمن شوند، و حدود و اوامر تعطیل شده ات دوباره راه افتد. خدایا! من نخستین كس هستم كه به آستان تو روى آورد و سخن حق را شنید و پذیرفت، بر من در نماز جز رسول اللَّه(صلى الله علیه و آله) هیچ كس پیشى نداشت.»

امامت على(علیه السلام)

«الامام على(علیه السلام) : الذّلیل عندی عزیز حتى آخذ الحقّ له، و القویّ عندی ضعیف حتى آخذ الحقّ منه؛(384) امام على(علیه السلام) : ذلّت رسیدگان در نزد من عزیزند تا حقّ آنان را بر ایشان بازستانم، و قدرت یافتگان در نزد من ناتوانند تا حقّ (محرومان) را از حلقوم آنان بیرون كشم.»