کربلا مبارزه با پوچی‌ها

نویسنده : اصغر طاهرزاده

اشك و تمدید امید

اشك بر حسین(ع)، یعنی این كه ما هنوز چون حسین(ع) و اصحاب او، در مسیر انتخابِ آزاد هستیم و جزء آن قافله و اردوگاه مانده ایم، و عزاداری برای او یعنی تمدید امید، و یك‌دل‌شدن با كسی كه دل در هوای خدا داشت، و اسیر فرهنگ زمانه امویِ رُمی نشد. به همین‌جهت فرهنگ دشمن شدیداً ما را تهدید می كند و چشم طمع خود را به بریدن ما از اردوگاه حسینی دوخته است. و برعكس، اتّصال به فرهنگ و حكمت حسینی از طریق اشك و عزاداری، به طمع دشمن اجازه قوت گرفتن نمی دهد. عزاداری و اشك بر حسین(ع) تمدید امید به فرهنگ و حكمتی است كه ناممكن های مقابله با فرهنگ اموی را كه یأسِ ما را برای تغییر سرنوشت مان می طلبید، ممكن كرد و می‌كند. تمام حیله و توان دشمن به كار گرفته شد تا ما زندگی و حیاتی را كه می خواهیم، انتخاب نكنیم. همیشه با خیالات وَهمی و سایه ای و... ما را در چنگال انتخاب نكردن قرار دادند. و سلام و صلوات خدا بر حسین(ع) كه از این چنگال ها آزاد شد و آزاد شدن را پایه‌گذاری كرد، در جایی كه اِبْن‌عباس ها هم اسیر انتخاب شرایطی شدند كه خودشان انتخاب نكرده بودند، و آنچه معاویه می خواست فكر كنند، فكر می كردند، و در نتیجه آنچه معاویه خواست انتخاب كنند، انتخاب كردند. امام‌حسین(ع) آزاد از حیلة معاویه، آنچه را خواست با زیبایی تمام انتخاب كرد و چنین راهی را تا انتهای تاریخ گشود.
اگر ما هنوز زنده ایم چون از دَم حسینی نوشیده ایم و لذا می توانیم انتخاب آزاد بكنیم، و امام خمینی(ره) در قرن بیستم، قهرمان چنین انتخاب آزادی است. بحمدالله ما زنده و پایدار قهرمان راهی هستیم كه رهروان آن، با این همه مانع‌تراشی‌ها و حیله های جهان غرب، در مقابل مقصدی كه انتخاب كرده‌اند، هیچ یأسی را نمی شناسند.

صراط‌های مستقیم، حیله‌ای در مقابل صراط مستقیم

وقتی صراط مستقیم خانه‌نشین شود، برترین ارزش ها -یعنی امام‌معصوم- بی‌ارزش می شود و فرهنگ باطل خود را حق جا می زند. ارزش های دروغین آبرو می گیرد، و مذاهب بی شمار جانشین مذهب حق می شود، و هر گروهی قداست می یابد، زیرا عده ای آمده اند و می گویند هیچ چیز مقدّس نیست، و در این راستا، صراط‌های مستقیم به‌وجود می آید، چون صراط مستقیم خانه نشین شده است، و حكمت حسینی شوریدن برهمة این حیله هاست. و لذا آنها را در كاخ های روشنفكری خود رها می كند تا جدا از مردم در تنهایی ذهن خود، بریده از روح معنوی صراط مستقیمِ دین، فرمایش بفرمایند كه: «دین قبض و بسط دارد» و نتیجه بگیرند، چون همه آنچه از مفهوم دین داریم بشری است، و بشر هم كه قداست ندارد، پس همه آنچه از دین تتبّع شده است غیر مقدّس است، و آخر الامر می خواهند هیچ چیز غیر از خودشان مقدّس نباشد، و این قصه ای جدید نیست. قصّه قداست‌زدایی در دین پیشینه ای دیرینه دارد، و دشمن گاهی علنی حمله می كند و گاهی هم به زبان دوست. عمدة نظر دشمن این است كه به نتیجه ای كه می خواهد برسد و آن نفی هرگونه قداست از جامعه اسلامی است. و مسلّم در این حال، دشمن اسلام آن‌كه را و آنچه را می خواهد قداست می بخشد.
معاویه؛ فرزند فرهنگی است كه كینه و عصبیت جاهلی عرب را با فرهنگ بَزَك‌كردة نیهیلیستیِ اومانیستیِ رُمی تركیب نموده و اساسی ترین و مبنایی ترین دشمنی را با اسلام نموده و دقیقاً به مقابله با تمام اسلام آمده است، و حسین(ع) با چنین معاویه‌ای مبارزة خود را شروع كرد. امروز هم راه مقابله با غرب و حیله‌های قداست‌زدای آنها جز از راه حسین (ع)، یعنی عشق به حق و پاك‌بازی در راه دین نیست، و این راهی است كه جان ها را آفت ناپذیر، و حیات را پرنشاط، و دشمن را مأیوس می كند. عمده آن است كه نهضت و حكمت امام‌حسین(ع) را درست بشناسیم تا به راحتی بتوانیم به آن دلبستگی پیدا كنیم. در این‌جا نمی خواهیم به نهضت حضرت سیدالشهداء به صورتی گسترده و جزء جزء، نظر كنیم. فرض آن است كه عموماً شیعه می داند امام(ع) چه كرد؟ بحث بر سر آن است كه آنچه را حضرت انجام دادند بفهمیم و معنی آن‌را بیشتر متوجّه شویم، به همین‌جهت می گوییم معنی آن نهضت را برای نجات امروزمان می توانیم درك كنیم، و همین امروز از پوچی ها وآفات فكر معاویه ای دوران مدرن، نجات یابیم.

جوانان و پوچی!

آیا شما برای این جوانان كه در آتش پوچی دارند خاكستر می شوند نگران نیستید؟ آیا درمان این پوچی را جز باید از راه محتوا دادن به زندگی پیدا كرد؟ بهترین درمان ها برای نفله نشدن، راه حسین(ع) است. یعنی عشق حسینی برای نجات دین از خطراتی كه دین را تهدید می كند، راه نجات از پوچی هاست؛ چراكه معنی دادن به زندگی در مكتب حسین‌(ع) به نحوی كمال‌یافته به صحنة زندگی بشر آمده است.
این ماییم كه با اشتغالات رنگارنگ، پوچی های خود را پنهان می كنیم، ولی بسیاری از جوانان ما به‌جهت روح آزادی كه دارند نمی توانند بی جهت خود را به چیزی مشغول كنند كه ما خود را به آن مشغول كرده‌ایم، بلكه پوچی های رو در روی خود را می شناسند و به واقع راهی می خواهند كه بدون پنهان كردن پوچی ها، واقعاً از پوچی ها رها شوند، و آن راه، راه حسین و عشق حسین (ع) و خود را به اسلام سپردن از طریق حسین(ع) است و این یعنی احیاء شدن؛ یعنی حضور و ظهور و شور و شعور حسینی در خود و در جامعه، إن‌شاءالله.
«والسلام علیكم و رحمةالله و بركاته»