فهرست کتاب


در سایه سار رمضان (پژوهشی در کلام و پیام مقام معظم رهبری حضرت آیة الله العظمی خامنه ای)

مرکز غدیر‏‏‏

رمضان ، بهار خودسازى انسان و انس با خدا

((مـاه مـبـارك رمـضـان )) بهار نوسازى و خودسازى انسان و بهار اُنس با خداست . مـگـر مـى شود از این جنبه ى كار، غافل ماند؟ همه ى خطاها و اشتباهات ، ناشى از نپرداختن بـه ایـن جـنـبه ى كار است . آن كه خطایش كمتر بود، آن كه دلش ‍ به نور معرفت و هدایت خـدا مـنـور بـود، آن كـه اشاره اش براى این ملت و براى ما و براى عشاق اسلام در عالم ، راهگشا و راهنما بود ـ یعنى امام راحل عظیم ما ـ به این جهت این طور بود كه رابطه ى او با خـدا، تـاءمـیـن شده بود. در دنیا، انقلابها، حكومتها، اداره ها و ریاستها از آن جا عیب پیدا مى كـنـد و مـنحرف مى شود كه از این جنبه ، یعنى جنبه ى معنویت ، جنبه ى رابطه ى با خدا و جـنـبـه ى ارتـبـاط و اتـصـال قـلب بـه خـدا غـافـل مـانـدنـد و غـافـل مـى مـانـنـد. مـا هـم اگـر دقـت كـنـیـم ، آن جایى كه پیش رفتیم ، موفق شدیم ، خوب عـمل كردیم و راضى هستیم ، آن جایى است كه این جنبه را تاءمین كردیم . هرجا هم ضربه خوردیم ، به خاطر ضعف در این جنبه ى كار است .(71)

ارتـبـاط بـا خـدا را نـبـایـد دسـت كـم گـرفـت ؛ هـمـه چـیـز مـا در گروِ این رابطه است

ارتباط با خدا را نباید دست كم گرفت . همه چیز ما، در گروِ این رابطه است . این رابطه اسـت كـه دل مـا را قرص ‍ مى كند، تا از دشمنیها هراس نكنیم . این رابطه ى با خداست كه دلهاى ما را از محبتِ به مؤمنین و پویندگان راه خدا پُر مى كند، تا اختلاف نظرها و اختلاف سـلیـقه ها را نبینیم . این رابطه ى با خدا و اتصال به خداست كه موجب مى شود ما براى اهـواى خـودمـان ، حـقـیـقـت را زیـر پـا نگذاریم و مصلحت را فداى غرض شخصى نكنیم . این رابـطـه ى بـا خـداسـت كه موجب مى شود ما از راه خدا منحرف نشویم و از پیمودن این راه ، پـشـیـمـان و خـسته و ملول نگردیم . این رابطه ى با خدا، همیشه ممكن است و هیچ وقت دیر و مُحال نیست .(72)

راه خدا، مسافت بسیار نزدیك

زنـدگـى انسان ، دائما روى دو جاده ى موازى است . یك جاده آن است كه روندگان روى آن ، دائم بـه سـمـت بـالا مـى رونـد. جـاده ى دیـگـر، آن راهى است كه روندگان آن ، به طرف سـفـل ، بـه طـرف پـایـیـن ، به طرف دره و به طرف جهنم حركت مى كنند. این دو جاده ، در كـنـار هـم و مـوازى بـا یـكـدیـگـرنـد. خـطِ سـیـر ایـن دو جـاده ، كـامـلا مـثـل هـم اسـت . آنـهـایـى كـه بـه طـرف سـقـوط و نـزول و سفل حركت مى كنند، از همان جایى دور مى شوند كه پویندگان آن جاده ى دیگر، به آن جا نـزدیك مى شوند. آنها، از خدا دور مى شوند و به شیطان و دوزخ ، نزدیك مى گردند. آن كسانى كه به طرف علوّ، به طرف بالا، به طرف تعالى ، به سمت نور، به سمت خدا، بـه سمت توحید و نزاهت اخلاقى و طهارت جان حركت مى كنند، از همان جایى دور مى شوند و فاصله مى گیرند كه آن گروه دیگر، به سمت آن سقوط مى كنند.
ایـن دو جـاده ، در طـول مـسـیـر بـا یـكدیگر همسایه اند و حركت از یكى به آن دیگرى ، در كـمـال آسانى است . راه ، راه نزدیكى است . اگر ما كه خداى نكرده در جاده ى دوم حركت مى كـنـیم و از لحاظ اخلاق نفسانى و شخصى به سمت پایین مى رویم ، اراده كنیم كه وارد آن جـاده ى دیگر شویم و به سمت بالا و تعالى حركت كنیم ، در هر آن ، این كار میسور است . ((و انّ راحـل الیـك قـریـب المسافة (73»؛ كسى كه به سمت خدا حركت مى كند، راه او نـزدیك است . اگر بخواهیم وارد راه خدا بشویم ، مسافت بسیار نزدیكى است . اگر یـك قـدم بـرداریـد، از ایـن جـاده اى كه اهل آن ، به سمت سقوط و به سمت پایین مى روند، وارد آن جـاده اى مـى شـویـد كـه اهـل آن ، بـه سـمت سعادت ابدى ، به سمت نور، به سمت جایگاه صدیقین و ملاء اعلى ، شتاب مى كنند.