فهرست کتاب


در سایه سار رمضان (پژوهشی در کلام و پیام مقام معظم رهبری حضرت آیة الله العظمی خامنه ای)

مرکز غدیر‏‏‏

عبودیت ، شرط اصلى تكامل

مـكـرر عـرض كـرده ایـم كـه سِرّ مساءله در این است كه انسان بتواند خودش را به عبودیت الهـى مـتـصـف كند. عبد، یعنى تسلیم اراده و حكم خدا و شریعت الهى . لُبّ تمام دستورات و احـكـام و فـرامـیـن الهـى و شـرایـع انـبـیـاء، هـمـیـن یـك كـلمـه اسـت و شـایـد پـیـامبران خدا، قـبـل از آن كـه مـقـام نـبـوت بـراى آنـهـا انـتـخـاب بـشـود و خـداى مـتعال آنها را به نبوت سرافراز كند، به عبودیت سرافراز كرده باشد؛ همچنان كه حتما همین طور است . در یك روایت است كه ((إِنَّ اللَّهَ اتَّخَذَ مُحَمَّداً عَبْداً قَبْلَ أَنْ یَتَّخِذَهُ رَسُولًا (20»؛ اول ، خـداى مـتعال او را خلعت عبودیت پوشانید و بعد، به مرحله و رتبه ى نـبـوت فـایـز كـرد. كـاءنّه این ، در هر تعالى اى مقدمه ى لازم و شرط اصلى است . در هر انـدازه تـكـامـلى ، عـبـودیت ، شرط اصلى است . البته ، عبودیت هم مراحلى دارد. آن مرحله ى پایین عبودیت ، آن چنانى كه امثال ماها بتوانیم در آن طمع بورزیم ، همین است .
خـودمـان را آمـاده ى اطـاعـت كـنیم ؛ همه چیز را از او بدانیم ؛ نعمتهاى الهى را حقیقتا نعمتها و موهبتهاى الهى بدانیم ؛ آنها را فرآورده ى قدرت و علم و توانایى خودمان ندانیم ؛ بدانیم كه ما هم وسیله ایم . ذهن ما، دست ما، عمل ما، سرپنجه ى ما و تلاش ما، وسیله اى براى تحقق اراده ى الهـى اسـت . حـقـیـقـتـا بـنـدگـان شـایـسـتـه ى خـدا ـ مثل امام بزرگوار ما (رضوان اللّه تعالى علیه ) ـ قدر ماه رمضان و قدر آن ساعات و ایام را مـى دانستند و از آن ، كمال استفاده را مى بردند. ما، ائمه ى معصومین (علیهم السّلام ) را كـه زیارت نكرده ایم ؛ اما انسان مى توانست رشحه اى از رشحات همان عبادات و توجه ها را در وجود مقدس امام عظیم الشاءن بزرگوار راحلمان مشاهده كند.(21)

تمام عبادات براى این است كه تربیت بشویم و پیش برویم

جـسـم انـسـان بـدون ورزش ، ضعیف و لاغر و بى قدرت خواهد بود. هركسى باشید، هرچه بـنـیـه ى قـوى و نیرومند داشته باشید، اگر ورزش نكردید و خوردید و خوابیدید، بدن ضـعـیف مى ماند؛ شكى در این نیست . همچنانى كه اگر ورزش نكنید، بدن شما آن رشد لازم را نـمـى كـند، زیباییهایى هم دارد كه ورزش آنها را آشكار خواهد كرد؛ بدون ورزش ‍ نمى شـود. روح شـمـا هم عینا همین طور است . بدون ورزش ، بدون تمرین و ریاضت ، ممكن نیست شما قوى بشوید.
اى بـسـا انـسـانـهـایـى هـسـتـند با جسمهاى نیرومند و زیبا، ولى با روحهایى لاغر، زشت ، نـاتـوان و ضـعیف ؛ این به درد نمى خورد. تمام عبادات براى این است كه ما ورزش كنیم ، تـربـیـت بـشـویـم و پیش برویم . البته باید عبادات را شناخت . عبادات هم جسم و روحى دارنـد. جـسـم عـبـادات ، بـه تـنـهـایـى كـافـى نـیست . نماز را كه انسان بخواند، ولى در حـال نـمـاز، تـوجـه بـه خـود ذكر نداشته باشد، ملتفت نباشد كه چه مى گوید و با چه كسى حرف مى زند، مضامین نماز را بكلى از روى غفلت ادا بكند، این نماز، نماز بى فایده اى است .
البـتـه كـسـانـى كـه عـربـى نـخـوانـده انـد و مـعـنـاى ایـن جـمـلات را نمى دانند، اگر در حـال نـماز، همین اندازه توجه پیدا كنند كه با خدا حرف مى زنند و به یاد خدا باشند، این هم بهره ى خوبى است ؛ ولى سعى كنید كه معناى نماز را بدانید. یاد گرفتن معناى نماز، كـار خـیـلى آسانى است . خیلى زود مى توانید ترجمه این چند جمله را یاد بگیرید. نماز را بـا تـوجـه بـه مـعـناى آن بخوانید. این نماز است كه ((قربان كلّ تقى (22» خواهد بود. نماز، نزدیك كننده ى انسان به خداست ، اما نزدیك كننده انسان باتقوا.(23)

فرصتهاى عروج و اعتلاى روح انسان