فهرست کتاب


در سایه سار رمضان (پژوهشی در کلام و پیام مقام معظم رهبری حضرت آیة الله العظمی خامنه ای)

مرکز غدیر‏‏‏

ترك گناه ، زمینه ى استفاده از رحمت و مغفرت و افاضاتِ معنوى الهى

باید زمینه ى استفاده از رحمت و مغفرت و افاضاتِ معنوى الهى را آماده كرد و آن ، با ترك گـنـاه اسـت . لذا شـما در دعاى كمیل مى بینید كه امیرالمؤمنین (علیه الصّلاة والسّلام ) مى فرماید:
((اَللهـُمَّ اغـْفـِرْ لِىَ اَلْذُّنـُوبَ الَّتـىِ تـَحـْبـِسُ الدُّعـاء (14»؛ یـعنى خدایا! آن گناهانى كه دعاى مرا حبس خواهد كرد، آنها را بیامرز. گناهان ، مانع از اجابت دعا مى شود. در هـمـیـن شـبـهـا و سـحرها، در دعاى شریف ابوحمزه مى خوانید: ((فَرِّقْ بَیْنِی وَ بَیْنَ ذَنْبِیَ الْمَانِعِ لِی مِنْ لُزُومِ طَاعَتِكَ (15»؛ خدایا! میان من و گناهم فاصله بینداز؛ آن گـنـاهى كه مانع از انجام وظایفم مى شود و باعث مى گردد كه نتوانم خودم را به تو نزدیك كنم . اصل قضیه ، مساءله ى ترك گناه است .(16)

در نظام اسلامى ، فضا گناه آلود نیست

مهمترین حُسنِ یك نظام و حكومت اسلامى در این است كه فضا را، فضاى گناه آلود نمى كند. در نـظـامـهـاى طـاغوتى ، فضا گناه آلود است . اگر انسان هم بخواهد گناه نكند، گویى بـراى او مـیسور نیست و همه چیز، انسان را به طرف گناه سوق مى دهد. در نظام اسلامى ، این طور نیست . در نظام اسلامى ، فضا گناه آلود نیست . گناهكار هست ، در سطوح مختلف و در مـشـاغـل مـتـعدد هم هست ، با اختیارات گوناگون هم هست ـ نه این كه نیست ـ اما گناه ، ممكن است فقط جاذبه ى شخصى داشته باشد؛ یعنى هوى و هوس انسان ، او را به طرف گناه بـكـشـانـد. ایـن نـظـام ، غـیـر از نـظـام طـاغوتى و شیطانى است كه گناه ، معیار پیشرفت اجـتـمـاعـى هـم هـسـت ! در نـظـام اسـلامـى ، گـنـاه نه فقط معیار پیشرفت نیست ، بلكه ضد پیشرفت و ضد ارزش و معیار تنزل است .(17)

هر كسى گناه را انجام داد، گناهكار است ، هر كه مى خواهد باشد

گناه ، از هر كسى كه صادر بشود، نباید گفت چون این شخص انجام مى دهد، پس اشكالى نـدارد، یـا لابـد اشـكـالى نـدارد؛ نه . گناه را بایستى شناخت و گناهكار را به وسیله ى گـنـاه باید شناخت . هر كسى گناه را انجام داد، گناهكار است ؛ هر كه مى خواهد باشد. این تصور غلط است كه ما بگوییم چون فلانى این كار را مى كند، لابد اشكالى ندارد كه مى كـنـد؛ اگـر اشـكال داشت كه نمى كرد. البته حمل بر صحت ، ایرادى ندارد، بلكه خوب و مـسـتـحـسـن اسـت . در كـار هـمـه ى مـؤمـنـیـن ، انـسـان بـایـد حـمـل بـر صـحـت كـنـد. تـا آن جـایـى كـه مـمـكـن اسـت ، نـبـایـد حـمل بر فساد كرد؛ اما وقتى یك عمل خلاف بیّن و واضح از كسى سر زد، هیچ تفاوت نمى كـنـد كـه ایـن كس ، چه كسى باشد. هر كسى باشد، گناه ، گناه است ؛ بلكه وقتى افراد ممتاز گناه را انجام بدهند، جرم گناه در آن افراد، بیشتر هم خواهد بود.(18)