فهرست کتاب


امام خمینی(رضوان الله تعالی علیه) و سلوک در تقدیر توحیدی زمانه

اصغر طاهرزاده

هنوز ما خود را به خطر نینداخته‌ایم

هنوز آن نوع بزرگی که اسلام از خود نشان دهد رخ نداده تا ما علت وقایع آینده‌ی تاریخ به سوی اهداف مقدس باشیم و این بدان جهت است که هنوز ما خود را آن‌طور که باید در راستای تحقق متعالی نظام اسلامی، به خطر نینداخته‌ایم، آن‌طور که حضرت روح اللّه(ره) در آخرین پیام خود به آن اشاره کردند و فرمودند: «ما هنوز در قدم‌هاى اول مبارزه جهانى خود علیه غرب و شرقیم. مگر بیش از این است كه ما ظاهراً از جهانخواران شكست مى خوریم و نابود مى شویم؟ مگر بیش از این است كه ما را در دنیا به خشونت و تحجر معرفى مى كنند؟ مگر بیش از این است كه با نفوذ ایادى قاتل و منحرف خود در محافل و منازل، عزت اسلام و مسلمین را پایكوب مى كنند؟ مگر بیش از این است كه فرزندان عزیز اسلام ناب محمدى در سراسر جهان بر چوبه هاى دار مى روند؟ مگر بیش از این است كه زنان و فرزندان خردسال حزب اللّه در جهان به اسارت گرفته مى شوند؟ بگذار دنیاى پست مادیت با ما چنین كند ولى ما به وظیفه اسلامى خود عمل كنیم».(132) در این پیام راهی را به ما نشان دادند که برای ورود در آینده‌ی بزرگی که در مقابل تشیع است، باید آمادگی از دست‌دادن همه‌چیز را، حتی آبروی خود را در شبکه‌های اجتماعی نظام استکباری، داشته باشیم. دوراندیشی اقتضا می‌کند ما برای رسیدن به اهداف خود خطری از جانب این نوع تهدیدات احساس نکنیم. آری کسی که حقیقت را حمل می‌کند هیچ‌گاه اعتنایی به آن‌هایی که چشمان خود را به نگاه‌کردن به باطل عادت داده‌اند نمی‌نماید.

وظیفه‌ی بزرگ

وظیفه‌ی بزرگ کسانی که می‌خواهند عظمت انسان را بنمایانند آن است که اولاً: ظرفیت‌های زمان خود را بفهمند، ثانیاً: بفهمند به خطرانداختن خود در این زمان با نفی هرگونه اَنانیّت و هر شهرت و عنوانی ممکن است، همان عنوان‌هایی که در زیر سایه‌ی گروه و کانون و حزب برای خود شکل داده‌اند. در این صورت است که آینده آن‌طور که خداوند اراده کرده، در منظر جان ما ظهور خواهد کرد و دیگر گرفتار فروبستگی عالم غیب و معنا در مقابل خود نیستیم.

نه آن خطرکردنی که از حکمت دور باشد

هرگز روا نیست دوره‌ای مانند دوران ما که آبستن حوادث بزرگ است و آینده‌ی جهان در آن در حال رقم‌خوردن است، بدون حساسیت‌های لازم که انقلاب اسلامی بدان نظر دارد جلو رود، باید وارد صحنه شد و آنچه باید گفت بگوییم و آنچه باید انجام داد انجام دهیم و در این راه از خطرکردن نباید هراسید، ولی نه خطرکردنی که از حکمت به دور باشد و به جای نظر به آینده‌ای که باید ظهور کند، چشم‌ها را فقط به امروز بدوزیم. وقایع بزرگ با نگاه‌های وسیع و حکیمانه دیده می‌شوند و نیاز به انضباطِ روحی خاصی دارد. این انضباط روحی تنها در پرتو آگاهی به چگونگی آن واقعه‌ی بزرگ روی می‌دهد.