فهرست کتاب


شرح زیارت جامعه کبیره (ترجمه الشموس الطالعه)

علامه سید حسین همدانی درود آبادی‏ محمد حسین نائیجی‏

ولایت ائمه (علیهم السلام) باعث مضاعف شدن درجات دوستداران آنها

فرمود:
فما أحلی أسماءکم
ما احلی فعل تعجب از حلی به فتح یعنی خبری که به آن زینت می شود و مراد از اسماء ائمه (علیهم السلام) مراتب وجودی ایشان است، چنان که در جذوه دوم بیان شده است. پس معنا شگفتی است از این که این همه زیبایی در عالم وجود ایشان وجود دارد، چه این که اگر به هر نقطه از وجود ایشان نظر شود غیر متناهی است، چنان که افراد و مصادیق خارجی آن از دیگر موجودات شاهد آن است، و لذا خداوند - تبارک و تعالی - فرمود: أفمن ابتع رضوان الله کمن باء بسخط من الله و مأواه جهنم و بئس المصیر هم درجات عند الله و الله بصیر بما یعملون(1546) یعنی: آیا کسی که از رضایت و خشنودی خداوند پیروی کرد همانند کسی است که خشم خدا را برای خود سازد و جایگاه او دوزخ است و بد عاقبتی است، ایشان در نزد خدا درجاتی دارند و خداوند آنچه را انجام می دهند می بیند.
در کافی(1547) از امام صادق (علیه السلام) درباره الذین اتبعوا رضوان الله
روایت شده که فرمود: ایشان ائمه (علیهم السلام) هستند و ایشان در نزد خدا درجه هایی برای مومنین دارند و مومنین به واسطه ولایت و شناخت ما اعمال ایشان مضاعف می گردد و خداوند ایشان را به درجات بلند می رساند.
و عیاشی(1548) همانند این روایت را نقل کرده و بر آن این زیاده را آورد که: والذین باووا بسخط من الله کسانی اند که حق حضرت علی و ائمه (علیهم السلام) اهل بیت را انکار کردند، به همین خاطر خشم خدا را برای خود خریدند.
و از حضرت امام رضا (علیه السلام)(1549) روایتش ده که مراد از درجه فاصله مابین آسمان و زمین است. گویم: اضافه انوار ایشان در آخرت درجه های بلندی برای موالی و شیعیان ایشان می گردد، هر چه دوستی ایشان بیشتر گردد و از ایشان بیشتر پیروی نمایند، درجات ایشان بیشتر می گردد به طوری که به پایه ای می رسند که با پیامبران و صدیقان و شهداء محشور شوند، اکنون که مقامات شیعیان و موالیان ایشان را که نسبت به ایشان قطره ای هستند و ایشان اقیانوس می باشند، پس مقامات خود ایشان در چه پایه ای است؟ حقایقی که همانند دریای بی پایان هستند، هر چه که انبیاء و مرسلین و فرشتگان و مومنین دارند، جمعا در ایشان موجود است، علاوه این که اضافه ای بر همه آنها دارند که آن اضافه ویژه ایشان است، پس چه نام های ایشان شیرین است!
فرمود:

و أکرم أنفسکم

کریم هر چیزی خوب و درجه یک آن نوع و جنس است و در جذوه دوم مراد از انفس را فهمیدید، چه این که مراد از انفس اسمایی است که سبب و موثرند، چنان که مفاد ادعیه این است. لذا فرمودند: أسألک باسمک الذی خلقت به العرش و باسمک الذی خلقت به السموات... پس مراد از آن این است که خواست از خوبی و فراوانی کمال و مراتب و شؤون ایشان اظهار شگفتی کند، چه این که اسمای موجود در دیگران که منشأ اثرند با تاریکی های حدود آلوده و تاریکند، بر خلاف اسمایی که در ایشان وجود دارد، چه این که اسمای موجود در ایشان غیر متناهی و بدون محدودیت و بدون تقید به قید از حدود مراتب آن است. لذا هیچ حدی از حدود اسمایی که در غیر ایشان است را دارا نیستند. مع الوصف ایشان با همه موجودات محدودند و در عین حال بر اطلاق خود باقی اند و شرح این مطلب در و سلالة النبیین و صفود المرسلین بیان شده، پس نفوس ایشان گرامی ترین نفوس و بهترین آنهاست.
فرمود:

و أعظم شأنکم و أجل خطرکم

الشأن و الخطر به معنای مهم است و خطر اعم است چه این که شامل بزرگ و کوچک می شود و مراد از بزرگ (جلیل) کسی است که بلندی وی به درجه و مرتبه ای بلند رسید، در این صورت که کلمه خطر به فتح طه می باشد و اگر به سکون ط باشد به معنای کیل بزرگ یعنی پیمانه بزرگ است. در این صورت از این کلمه خواسته بفهماند که خداوند نعمت های بزرگ که از آن در مراتب عالم امکانی بزرگ تر نیست به ایشان داده است.
فرمود: