ره توشه راهیان نور (ویژه ماه مبارک رمضان)

نویسنده : دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیّه قم

1. آثار فردی:

انسان وقتی رابطه میان روح و بدن را خوب تشخیص داد بی شک با قوانین مربوط به این دو نیز آشنا خواهد گشت. در این صورت در بعد جسمی هیچگاه درصدد نخواهد بود که به جسم خود ضرر رساند و نسبت به آن افراط و تفریط کند، زیرا آن را امانتی ارزشمند می داند که باید در حفظ آن کوشا باشد. و در بعد روحی و خودیابی خواهد رسید و هویت و شخصیت واقعی خود را به دست خواهد آورد و به آن احترام خواهد گذاشت و بر اساس عزّت انسانی و حکمت الهی به زندگی شوق و ذوق خواهد داد و حیات معقول که همان حیات طیبه است را درک خواهد نمود و به واسطه آن به آزادی معنوی که رهایی از قید و بندهای درونی است دست پیدا خواهد نمود و درصدد اصلاح نفس و حالات نفسانی برخواهد آمد. از این طریق است که او مالک هوا و هوس و تمایلات نفسانی اش خواهد گشت و این نوع مالکیت بر نفس است که انسان را از دنیای تخیل پراکنده و از زندان توهم نجات می دهد.

2. آثار اجتماعی:

گستردگی معنایی درون آدمی، او را به توسعه معنایی در بیرون از وجودش خواهد رساند و خواه ناخواه آثار آن در جامعه بروز و ظهور خواهد نمود. از جمله: امنیت پایدار و ذهنی و روانی، تقویت حس مسؤولیت پذیری، عدالت ورزی، اصلاح گری، ایثار و فداکاری، وحدت و یکپارچگی.

ج. زیان های قطع رابطه با خود

اگر آدمی با خود بیگانه شود و به تصحیح رابطه با خود نپردازد تصویر او از حقیقت خود یک تصویر پنداری و غیر واقعی خواهد بود و این پندار نادرست او را به حاجات کاذب و غیر واقعی هدایت خواهد نمود و از مسیر اصلی منحرف خواهد ساخت. در چنین فضای فکری، ذهنیت او یک ذهنیت مشوش و مضطرب خواهد گشت و هیچ نوع استقامت فکری در اختیار نخواهد داشت. افراط و تفریط در همه زمینه ها نشانه ای از این رویکرد است.