ره توشه راهیان نور (ویژه ماه مبارک رمضان)

نویسنده : دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیّه قم

ه. سُمعه:

ممکن است شخصی حین عمل، نیت خوبی داشته باشد، ولی بعد از عمل گرفتار سمعه گردد؛ یعنی از این که عملش به گوش دیگران رسیده، خشنود گردد.

و. فخر فروشی و مباهات:

بعضی ها هم از انجام کار نیک این مقصد را مد نظر دارند که گوی سبقت را از رقبا بربایند و اعمال خود را به رخ رقیب بکشند. عمل خیری را انجام می دهند تا مردم بگویند فلانی بود که این کار خیر را انجام داد. این گونه نیات در رقابت های فامیلی و طائفه ای فراوان دیده می شود.

ز. عُجب و خودپسندی:

بعضی ها عمل نیک را هر چند اندک باشد، بسیار می شمارند و در درون خود را به خاطر کارهای نیکی که انجام داده اند می ستایند. جالب است که عده ای از این افراد عمل نیک فراوان دیگران را ناچیز تلقی می کنند. مثال: انسان مرفّهی که سرمایه فراوان دارد به خاطر سیر کردن شکم یک فقیر، خودش را مستحق همه گونه نظر حق تعالی و استجابت دعا می داند. در حالی که عملش با توجّه به مُکنت و امکانات عادی که خدا به او داده جز به مقدار بال مگس به حساب نمی آید.