ره توشه راهیان نور (ویژه ماه مبارک رمضان)

دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیّه قم‏

د. ریا:

ریا یعنی انجام عمل برای خشنودی غیر خدا. گاهی ریای خالص مد نظر است و گاهی آمیزه ای از یاد خدا و ریا. خدای متعال می فرماید: «انا خیر شریک»؛(275) من بهترین شریک هستم؛ زیرا سرمایه ای را که انسان در اختیار دارد - که همان عمر است - من به او داده ام ولی حاصل و نتیجه کارش را اگر خالص برای من انجام داد، من برمی دارم و از او می خرم و مابقی را برای خودش باقی می گذارم، حتّی اگر مقداری را برای من و مقداری را برای غیر من انجام داده باشد. ریاکار، مفتون یک آفرین، مرحبا، بارک اللّه و احسنت دیگران است، لذا چه بسا در شرایطی مخالفت دیگران او را به ترک عمل نیکش وادار کند.

ه. سُمعه:

ممکن است شخصی حین عمل، نیت خوبی داشته باشد، ولی بعد از عمل گرفتار سمعه گردد؛ یعنی از این که عملش به گوش دیگران رسیده، خشنود گردد.

و. فخر فروشی و مباهات:

بعضی ها هم از انجام کار نیک این مقصد را مد نظر دارند که گوی سبقت را از رقبا بربایند و اعمال خود را به رخ رقیب بکشند. عمل خیری را انجام می دهند تا مردم بگویند فلانی بود که این کار خیر را انجام داد. این گونه نیات در رقابت های فامیلی و طائفه ای فراوان دیده می شود.