ره توشه راهیان نور (ویژه ماه مبارک رمضان)

نویسنده : دفتر تبلیغات اسلامی حوزه علمیّه قم

سیری گذرا در خطبه شعبانیه پیامبر اعظم صلی اللّه علیه و آله و سلم(157)

حمیدرضا ترابی و سید محمود رحیمیان
ماه رمضان شد می و میخانه بر افتاد - عیش و طرب و باده به وقت سحر افتاد
حضرت امیر علیه السلام نقل فرموده اند:
در روزی از روزهای شعبان، رسول خدا صلی اللّه علیه و آله و سلم این گونه خطبه ای خواند:
«ایّها النّاس قد اقبل الیکم...».
این خطبه به خطبه شعبانیه معروف است که در این جا آن را به 26 فراز تقسیم کرده و به شرح مختصری از آن می پردازیم.

1. فضیلت ماه رمضان

«أیّها الناس قد اقبل الیکم شهر اللّه بالبرکة و الرّحمة و المغفرة شهر هو عند اللّه افضل الشهور و ایّامه افضل الایام و لیالیه افضل اللیالی و ساعاته افضل الساعات»(158)؛
ای مردم! به درستی که ماه خدا به برکت و رحمت و آمرزش به شما روی آورده؛ ماهی که نزد خدا بهترین ماهها و روزهای آن بهترین روزها و شبهای آن بهترین شبها و ساعات آن بهترین ساعتها است.
اشاره: حضرت در ابتدای خطبه، به نکته ای در علت برتری این ماه شریف اشاره فرموده است. برخی از برکات این ماه عبارتند از:
1. مشیت خدای متعال بر این قرار گرفته که در ماه رمضان بندگانش را میهمان خود کند و بدین وسیله آنها را گرامی دارد؛ 2. به آنها رزق و روزی و برکت دو چندان دهد؛ 3. رحمت و لطف خاص خود را نصیب آنان کند؛ 4. گناهانشان را بیامرزد. در روایات آمده است وقتی شب اول ماه رمضان فرا می رسد، خداوند بر هر کس از آفریدگان که درخواست کند می آمرزد و شب بعد دو برابر آنها را و شب بعد دو برابر آنچه را که تا آن زمان آمرزیده است، تا شب آخر ماه رمضان که در آن شب دو برابر آنچه در مجموع شبهای گذشته آمرزیده است.(159) 5. به عبادت آنها در شبها و روزهای ماه رمضان چندین برابر ماه های دیگر اجر و پاداش می دهد. در فرازهای بعدی، بیشتر به برکات ماه رمضان اشاره خواهد شد.

2. ضیافت الهی

«هو شهر دعیتم فیه الی ضیافة اللّه و جعلتم فیه من اهل کرامة اللّه»؛
و آن ماهی است که به مهمانی خدا خوانده شده و از جمله گرامی داشته شدگان خداوند محسوب شده اید.
اشاره: همان گونه که در میهمانی های دنیوی، امور متعددی مورد توجه میهمانان دعوت شده قرار می گیرد که به آنها آداب میهمانی می گویند، در این ضیافت الهی نیز باید به مراعات آداب آن توجه کامل نموده و از بی ادبی در برابر آن میزبان والا مقام احتراز نمود. اولین شرط ادب در این ضیافت بزرگ، اطاعت و فرمان برداری از میزبان است.