فهرست کتاب


تفسیر سوره زخرف

حاج شیخ محسن قرائتی

سوره 43. زخرف آیه 85

آیه
وَتَبَارَکَ الَّذِی لَهُ مُلْکُ السَّمَوَاتِ والْأَرْضِ وَمَا بَیْنَهُمَا وَعِندَهُ عِلْمُ السَّاعَةِ وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ
ترجمه
بلند مرتبه است، آن که حکومت آسمان ها و زمین و آنچه میان آنهاست برای اوست و آگاهی از قیامت مخصوص اوست و به سوی او باز گردانده می شوید.
نکته ها
«تبارک» از «برکت» به معنای تعالی است، یعنی خداوند بلند مرتبه است.
در قرآن، نه مرتبه خداوند با عبارتِ «تبارک» توصیف شده است.
در این آیه و آیه قبل هشت کمال برای خداوند مطرح است تا اعتقاد به فرزند داشتن و سایر آنچه به ناحقّ درباره ی خداوند توصیف می کنند برطرف شود.
پیام ها
1- حاکمیّت خداوند یگانه بر نظام هستی، پاینده و زوال ناپذیر است. «تبارک الّذی له ملک السموات»
2- خداوند از هر گونه نقص منزّه و در برابر هر گونه کمال مبارک است. «سبحان... تبارک...»
3- در برابر کج فهمی دیگران باید از مقدّسات تجلیل کرد. «تبارک الّذی له...»
4- خداوند هم مبدأ است و هم مقصد. «له ملک السموات والارض... الیه ترجعون»
5 - جز خدا هیچ کس از زمان وقوع قیامت آگاه نیست. «و عنده علم الساعة»
6- احضار مردم در قیامت هم عمومی است و هم اجباری. «الیه ترجعون»

سوره 43. زخرف آیه 86

آیه
وَلَا یَمْلِکُ الَّذِینَ یَدْعُونَ مِن دُونِهِ الشَّفَاعَةَ إِلَّا مَن شَهِدَ بِالْحَقِ ّ وَ هُمْ یَعْلَمُونَ
ترجمه
کسانی را که جز او می خوانند مالک هیچ گونه شفاعتی نیستند مگر کسانی که شهادت به حقّ داده اند (مثل حضرت عیسی و فرشتگان که بدون رضای خودشان معبود قرار گرفته اند) و آنان خود می دانند (که مورد شفاعت کجاست).
پیام ها
1- اصل شفاعت مورد قبول است، امّا شفاعت های موهومی مردود است. «لا یملک... الشفاعة»
2- اصلاح را باید از سرچشمه آغاز کرد. سرچشمه ی شرک، امید به شفاعت معبودهاست که باید مردم را از چنین خیالی مأیوس نمود. «لا یملک الّذین یدعون من دونه»
3- کسی حقّ شفاعت دارد که به حقّ معترف و گواه باشد. «شهد بالحق»
4- آنان که حقّ شفاعت دارند برای هر کس و هر مورد، شفاعت نمی کنند، خود می دانند که مورد شفاعت کجاست. «و هم یعلمون»
5 - گواهی و شهادت زمانی ارزش دارد که بر اساس علم باشد. «شهد بالحقّ و هم یعلمون»

سوره 43. زخرف آیه 87

آیه
وَلَئِن سَأَلْتَهُم مَّنْ خَلَقَهُمْ لَیَقُولُنَّ اللَّهُ فَأَنَّی یُؤْفَکُونَ
ترجمه
و اگر از مشرکان سؤال کنی چه کسی آنان را آفریده است، قطعاً خواهند گفت: خدا. پس چگونه به انحراف کشانده می شوند.
نکته ها
«یوفکون» از «اِفک» به معنای روی گرداندن و انحراف از مسیر طبیعی است.
پیام ها
1- مشرکان مکّه، خالقیّت خدا را قبول داشتند ولی در ربوبیّت و تدبیر و کارگشایی و شفاعت، گرفتار شرک بودند و دیگران را دخیل می دانستند. «لئن سئلتهم من خلقهم لیقولن اللّه»
2- توحید، امری فطری و شرک، انحراف از فطرت انسانی است. «فانّی یؤفکون»