سیره و سخن پیشوایان« زندگانی چهارده معصوم (علیهم السلام) از هر معصوم چهل حدیث»

نویسنده : محمد علی کوشا

40. دینداران آخرالزمان

یأتی علی الناس زمان لا یبقی فیه من القرآن الا رسمه و من الاسلام الا اسمه. مساجدهم یومئذ عامرة من البناء خراب من الهدی. سکانها و عمارها شر أهل الأرض، منهم تخرج الفتنة و الیهم تأوی الخطیئة یردون من شذ عنها فیها. و یسوقون من تأخر الیها. یقول الله تعالی فبی حلفت لأبعثن علی أولئک فتنة أترک الحلیم فیها حیران و قد فعل. و نحن نستقیل الله عثرة الغفلة** نهج البلاغه شهیدی، ص 426.***.
مردم را روزگاری رسد که در آن از قرآن جز نشان نماند و از اسلام جز نام آن، در آن روزگار ساختمان مسجدهای آنان نو و تازه ساز است و از رستگاری ویران! ساکنان و سازندگان آن مسجدها بدترین مردم زمین اند، فتنه از آنان خیزد و خطا به آنان درآویزد. آنکه از فتنه به کنار ماند بدان بازش گردانند، و آنکه از آن پس افتد به سویش برانند. خدای تعالی فرماید: به خودم سوگند، بر آنان فتنه ای بگمارم که بردبار در آن سرگردان ماند و چنین کرده است، و ما از خدا می خواهیم از لغزش غفلت در گذرد.

سیره و سخن امام حسن مجتبی (علیه السلام)

پرتوی از سیره و سیمای امام حسن مجتبی (علیه السلام)

امام حسن (علیه السلام)، اولین فرزند امام علی و فاطمه زهرا (علیهما السلام)، در نیمه ماه رمضان سال دوم یا سوم هجری در شهر مدینه به دنیا آمد و بعد از شهادت امام علی (علیه السلام) شش ماه حکومت کرد و در سال پنجاهم هجری، به وسیله زهری که همسرش جعده به دستور معاویه به او خوراند، در 48 سالگی به شهادت رسید. مزار شریفش در قبرستان بقیع، در کنار سه امام معصوم دیگر، زیارتگاه خیل شیفتگان آن حضرت است.
جلال الدین سیوطی در کتاب تاریخ الخلفاء می نویسد: امام حسن در سال سوم هجرت به دنیا آمد و شبیه ترین شخص به پیامبر اکرم (صلی الله علیه وآله) بود، در روز هفتم تولدش، پیامبر (صلی الله علیه وآله) گوسفندی را برای او عقیقه کرد و موی سرش را تراشید و هم وزن آن را نقره صدقه داد. او یکی از پنج نفر اهل کساء است. پیامبر (صلی الله علیه وآله) فرمود: پروردگارا! من او را دوست می دارم پس او را دوست داشته باش و فرمود: حسن و حسین دو سرور جوانان اهل بهشت اند. ابن عباس گفت: حسن بر دوش پیامبر سوار بود، شخصی به آن حضرت گفت: ای پسر! خوب مرکبی را سوار شده ای! پیامبر فرمود: بلکه او خوب راکبی است ** تاریخ الخلفاء، ص 210.***.
امام مجتبی (علیه السلام) شخصیتی آرام، با وقار، متین، بخشنده و مورد توجه مردم بود. به فقیران و بینوایان رسیدگی می نمود و معمولا بیش از حد درخواست آنها به آنان کمک می کرد تا زندگی شان تأمین گردد، زیرا روا نمی دید که سائلی بیش از یک بار از او چیزی بخواهد که موجب شرمساری اش شود. او در طول عمرش دو بار تمام ثروت و دارایی خویش را در راه خدا بخشید و سه بار تمام اموال خود را وقف کرد، نیمی از آن را برای خود و نیم دیگر آن را در راه خدا بخشش نمود** پیشین، ص 190.***.
امام مجتبی (علیه السلام)، فردی شجاع، دلیر و مبارز بود و در جنگهایی که در رکاب پدرش امیرالمؤمنین (علیه السلام) می جنگید معمولا در خط مقدم حرکت می کرد. او در جنگ جمل و صفین از مبارزان پرتلاش لشکر آن حضرت بود.