هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

1220 - سوره حمد در نماز

از حضرت رضا (علیه السلام) نقل شده: اگر بپرسند: چرا خداوند در همه نمازها امر کرده تا سوره حمد خوانده شود؟
در پاسخ می گوئیم: برای این که قرآن مهجور و متروک نگردد همواره نمازگزاران با قرآن ارتباط داشته باشند و آن را از یاد نبرند و انتخاب این سوره از این روست که همه معارف و مفاهیم قرآن در سوره حمد جمع است، و سوره حمد با محتوای بلند و وسیعی که دارد همه اصول و ارکان قرآن را درون خود جای داده است.
فقد اجتمع فیه جوامع الخیر و الحکمة فی امر الآخرة و الدنیا ما لا یجمعه شیی ء من الاشیاء.
در سوره حمد، همه برنامه های کلی نیک و حکمت، در امور دنیا و آخرت جمع شده و این سوره کانون همه ابعاد قرآن شده است ولی در سوره های دیگر، چنین جامعیتی وجود ندارد.

1221 - سیره امام رضا (علیه السلام)

وقتی امام رضا (علیه السلام) به خراسان سفر کرد رجاء با او همراه بود، می گوید: آن حضرت شب ها بسیار تلاوت قرآن می کرد، و هرگاه به آیه ای می رسید که در آن سخنی از بهشت یا جهنم بود گریه می کرد و بهشت را از خداوند درخواست می کرد و از آتش جهنم به او پناه می برد و همواره بسم الله الرحمن الرحیم را در نمازهای شبانه روزی خود بلند قرائت می کرد و هرگاه قل هو الله احد (بگو خدا یکتا است) را می خواند، آهسته می فرمود: الله احد(خدا یکتاست) و چون به پایان این سوره می رسید سه مرتبه کذلک الله ربی می گفت.
و هرگاه سوره جحد را می خواند با قرائت قل یا ایها الکافرون (بگو ای کافران) آهسته می گفت: یا ایها الکافرون (ای کافران) و چون به پایان سوره و آیه لکم دینکم ولی دین (دین شما برای شما و دین من برای من) می رسید، سه مرتبه می فرمود:ربی الله و دینی الاسلام (پروردگار من الله و دین من اسلام است).
و هرگاه سوره تین را قرائت می کرد، در پایان آیه الیس الله باحکم الحاکمین (آیا خداوند مقتدرترین و حکم کننده ترین حکم فرمایان نیست) می گفت: بلی و انا علی ذلک من الشاهدین (بله و من بر این امر از شهادت دهندگانم).
و وقتی سوره قیامت را قرائت می کرد، در پایان آیه الیس ذلک بقادر علی أن یحیی الموتی (آیا چنین خدای مقتدری نمی تواند مرده ها را زنده کند) می گفت: سبحانک اللهم و بلی (منزهی ای خدای من، بله قادر است).
و در سوره جمعه می خواند قل ما عندالله خیر من اللهو و من التجارة(للذین اتقوا) والله خیر الرازقین.
و هرگاه از سوره حمد فارغ می شد الحمد لله رب العالمین می گفت.
و وقتی سبح اسم ربک الاعلی (پروردگار بلند مرتبه خود را (تسبیح گو) را قرائت می کرد، آهسته می گفت: سبحان ربی الاعلی(منزه است پروردگار بلند مرتبه من).
و چون یاایها الذین آمنوا (ای کسانی که ایمان آورده اید) را قرائت می کرد آهسته می گفت: لبیک اللهم لبیک.

بخش دوم: دعا و قرآن