هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

1219 - ثواب قرائت در نماز واجب

امام صادق (علیه السلام) می فرماید: هرکسی سوره فیل را در نماز واجب بخواند، در روز قیامت هر کوه و زمین هموار و کلوخی برای او شهادت می دهد که او از نمازگزاران است و منادی صدا می زند درباره بنده من راست گفتید، شهادت شما را به سود یا زیان او می پذیرم، بنده ام را بدون حساب داخل بهشت نمایید، او کسی است که من وی را دوست دارم و عملش را نیز دوست دارم.

1220 - سوره حمد در نماز

از حضرت رضا (علیه السلام) نقل شده: اگر بپرسند: چرا خداوند در همه نمازها امر کرده تا سوره حمد خوانده شود؟
در پاسخ می گوئیم: برای این که قرآن مهجور و متروک نگردد همواره نمازگزاران با قرآن ارتباط داشته باشند و آن را از یاد نبرند و انتخاب این سوره از این روست که همه معارف و مفاهیم قرآن در سوره حمد جمع است، و سوره حمد با محتوای بلند و وسیعی که دارد همه اصول و ارکان قرآن را درون خود جای داده است.
فقد اجتمع فیه جوامع الخیر و الحکمة فی امر الآخرة و الدنیا ما لا یجمعه شیی ء من الاشیاء.
در سوره حمد، همه برنامه های کلی نیک و حکمت، در امور دنیا و آخرت جمع شده و این سوره کانون همه ابعاد قرآن شده است ولی در سوره های دیگر، چنین جامعیتی وجود ندارد.

1221 - سیره امام رضا (علیه السلام)

وقتی امام رضا (علیه السلام) به خراسان سفر کرد رجاء با او همراه بود، می گوید: آن حضرت شب ها بسیار تلاوت قرآن می کرد، و هرگاه به آیه ای می رسید که در آن سخنی از بهشت یا جهنم بود گریه می کرد و بهشت را از خداوند درخواست می کرد و از آتش جهنم به او پناه می برد و همواره بسم الله الرحمن الرحیم را در نمازهای شبانه روزی خود بلند قرائت می کرد و هرگاه قل هو الله احد (بگو خدا یکتا است) را می خواند، آهسته می فرمود: الله احد(خدا یکتاست) و چون به پایان این سوره می رسید سه مرتبه کذلک الله ربی می گفت.
و هرگاه سوره جحد را می خواند با قرائت قل یا ایها الکافرون (بگو ای کافران) آهسته می گفت: یا ایها الکافرون (ای کافران) و چون به پایان سوره و آیه لکم دینکم ولی دین (دین شما برای شما و دین من برای من) می رسید، سه مرتبه می فرمود:ربی الله و دینی الاسلام (پروردگار من الله و دین من اسلام است).
و هرگاه سوره تین را قرائت می کرد، در پایان آیه الیس الله باحکم الحاکمین (آیا خداوند مقتدرترین و حکم کننده ترین حکم فرمایان نیست) می گفت: بلی و انا علی ذلک من الشاهدین (بله و من بر این امر از شهادت دهندگانم).
و وقتی سوره قیامت را قرائت می کرد، در پایان آیه الیس ذلک بقادر علی أن یحیی الموتی (آیا چنین خدای مقتدری نمی تواند مرده ها را زنده کند) می گفت: سبحانک اللهم و بلی (منزهی ای خدای من، بله قادر است).
و در سوره جمعه می خواند قل ما عندالله خیر من اللهو و من التجارة(للذین اتقوا) والله خیر الرازقین.
و هرگاه از سوره حمد فارغ می شد الحمد لله رب العالمین می گفت.
و وقتی سبح اسم ربک الاعلی (پروردگار بلند مرتبه خود را (تسبیح گو) را قرائت می کرد، آهسته می گفت: سبحان ربی الاعلی(منزه است پروردگار بلند مرتبه من).
و چون یاایها الذین آمنوا (ای کسانی که ایمان آورده اید) را قرائت می کرد آهسته می گفت: لبیک اللهم لبیک.