هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

1136 - قرآن خوانی امام:

قال الیونانی: و کان (علیه السلام) احسن الناس صوتا بالقرآنت و کان اذا قرا یحزن و بکی السامعون لتلاوته، و کان یبکی من خشیه الله حتی تخضل لحیته بالدموع.
یونانی می گوید:
امام موسی بن جعفر (علیه السلام) خوش صداترین مردم در تلاوت قرآن بود و هر زمان قرآن می خواند غمگین می شد و شنوندگان بر تلاوت او گریه می نمودند. و از ترس خداوند آن قدر گریه می کرد که محاسن مبارکش با اشکهایش خیس می شد.

1137 - امام کاظم (علیه السلام) و استدلال به قرآن:

هارون الرشید پنجمین خلیفه مقتدر عباسی، طاغوتی بزرگ و دیکتاتوری بی نظیر در زمان خود بود و در میان تمام خلفای عباسی هیچکدام قدرت و شکوه ظاهری او را نداشتند و مردم ستمدیده نمی توانستند در برابر او و دژخیمان جلاد او کوچکترین حرکتی بر ضد او نشان دهند.
امام هفتم شیعیان حضرت موسی کاظم (علیه السلام) در برابر این طاغوت قلدر، هیچگونه واهمه ای نداشت و در فرصتهای مناسب افشاگری می کرد و فتوی آن حضرت در مورد حرمت ورود و همکاری در دستگاه هارون در همه جهان اسلام پیچیده بود.
روزی به مناسبتی امام موسی بن جعفر (علیه السلام) را به کاخ زیبا و سر به فلک کشیده و استوار هارون بردند. هارون پس از احوالپرسی متعارف به آن حضرت رو کرد و گفت: این کاخ چیست؟ امام بی آن که به سلطنت و قدرت هارون اعتنایی کند، فرمود: این خانه تبهکاران است که قرآن (در سوره اعراف / 146) می فرماید:
ساصرف عن آیاتی الذین یتکبرون فی الارض بغیر الحق و ان یروا کل آیه لا یومنوا بهاوان یرواسبیل الرشد لا یتخذوه سبیلا
به زودی کسانی را که در روی زمین به ناحق تکبر می ورزند از ایمان به آیات خود منصرف می سازیم (به طوری که) اگر هر آیه و نشانه ای را ببینند به آن ایمان نمی آورند و اگر راه هدایت را ببینند آن را انتخاب نمی کنند.
هارون گفت: پس این خانه (کاخ)، خانه کیست؟ امام فرمود: این خانه زمانی برای شیعیان ما بود و برای غیر آنها، آتش شعله ور است.
هارون گفت: چرا صاحب خانه (شیعیان) آن را تصرف نمی کنند؟ امام (قریب به این مضمون) فرمود: در وقت خودش که تعمیر آن امکان داشت خواهند گرفت و اکنون هنوز وقتش نرسیده است.
هارون گفت: شیعیان تو کجایند؟ امام کاظم (علیه السلام) این آیه را تلاوت فرمود:
لم یکن الذین کفروا من اهل الکتاب و المشرکین منفکین حتی تاتیهم البینه:
اینجا بود که هارون خشمگین شد که همچون مارگزیده به خود می پیچید و چنان بی ادبی و گستاخی به ساحت مقدس امام (علیه السلام) نمود که قلم از بیان آن شرم دارد.
آری، امامان ما در برابر ستمگران و طاغوتیان این چنین قاطعانه سخن می گفتند سخن می گفتند و آن را محکوم می ساختند.

بخش دهم: قرآن و امام رضا (علیه السلام):