هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

1125 - بسم الله الرحمن الرحیم:

فی الدر المنثور اخرج البخاری فی تاریخه عن ابی جعفر محمد بن علی انه قال: لم کتمتم بسم الله الرحمن الرحیم فنعم الاسم و الله کتموا فان رسول الله صلی الله علیه و سلم کان اذا دخل منزله اجتمعت علیه قریش فیجهر ببسم الله الرحمن الرحیم و یرفع صوته بها فتولی قریش فرارا فانزل الله و اذا ذکرت ربک فی القرآن وحده و لو علی ادبار هم نفورا**اسری / 46.***.
در تفسیر در المنثور آمده است که: بخاری در تاریخ خود از ابو جعفر امام باقر (علیه السلام) روایت کرده است که: چرا بسم الله الرحمن الرحیم را کتمان نموده اید و آن را جزء قرآن نمی دانید؟ در صورتی که هر وقت رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) وارد منزلش می شد و قریشیان پیرامونش جمع می شدند آن حضرت بسم الله الرحمن الرحیم را با صدای بلند قرائت می کرد، قریش می گریختند که: خداوند این آیه کریمه: و هنگامی که تو پروردگارت را بدون شریک در قرآن یاد می کردی آنان به حالت خشم و نفرت می گریختند را نازل فرمود.

بخش هشتم: قرآن و امام صادق (علیه السلام):

1126 - تطابق گفته های امامان معصوم با قرآن:

امام صادق (علیه السلام) فرمودند: آن چه را که بر خلاف قرآن به ما نسبت می دهند نپذیرید؛ زیرا ما هرچه را که بگوییم با قرآن و شیوه پیامبر اسلام (صلی الله علیه و آله و سلم) مطابقت دارد. ما از خدا و پیغمبر سخن می گوییم و نمی گوییم فلان و فلان چنین گفته است تا در گفتارمان تناقض پدپد آید. همانا سخن آخرین کس از ما مانند سخن اولین ما و سخن اولین ما مصداق سخن آخرین ما خواهد بود. بنابراین هرگاه کسی بر خلاف آن سخنی از ما نقل کند، سخنش را به خودش برگردانید و بگویید تو به آنچه آورده ای داناتری؛ زیرا سخن ما از واقعیت برخوردار و از آن نور حقیقت پدیدار است. پس هر سخنی را که از حق دور است و بر آن نوری نیابید، بدانید که سخن ما نیست و از شیطان است.