هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

1110 - سر بریده قرآن تلاوت کرد:

زمانی که اهل بیت (علیه السلام) را به شام می بردند و از دیر راهب به قریه حران رسانیدند، در نزدیکی حران مردی بود یهودی که او را یحیای حرانی می گفتند، و او در فراز تلی خانه داشت چون شنید که جمعی از زنان را از کوچک و بزرگ اسیر کرده اند و با سرهای بریده می آورند از فراز تل به زیر آمد و کنار راه به انتظار نشست تا لشکر ابن زیاد پیدا شد، آن گاه یحیی نگاه کرد دید سرها را با اسیران اهل بیت آوردند؛ در آن اثناء چشمش به سر همایون پسر پیغمبر و عزیز زهرا حسین (علیه السلام) افتاد، شعشعه جمال آن حضرت در چشم یحیی تجلی کرد در همان قسمتی که محو جمال آن حضرت شده بود و نگاه می کرد، دید لبهای شریفش حرکت می کند، تعجب کرده چون گوش فرا داد، شنید که می خواند: وسیعلم الذین ظلموا ای منقلب ینقلبون یحیی تا این آیه عظیمه را از آن سر مبارک شنید به فکر فرو رفت و با حال پریشان آمد نزدیک یک نفر از لشکریان و در مقام تحقیق بر آمد. گفت: به من بگو این سر، سر کیست؟
سرباز یزید گفت: سر حسین بن علی مرتضی (علیه السلام).
یحیی گفت: نام مادر وی چیست؟
سرباز گفت: فاطمه (علیه السلام) دختر محمد (صلی الله علیه و آله و سلم).
یحیی گفت: این اسیران چه اشخاصی هستند؟
سرباز گفت: ایشان فرزندان و خویشان حسین (علیه السلام) هستند.
تا یحیی این سخن را شنید شروع کرد به گریه کردن و گفت: سپاس خدای را که بر من معلوم شد که شریعت محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) بر حق است؛ و بودن بر غیر دین محمد (صلی الله علیه و آله و سلم) کیفرش خلود در آتش است.
فورا کلمه شهادتین گفت و به شرف اسلام مشرف گردید و مهیا شد که به اموال خود به اهل بیت آن حضرت همراهی کند، لشکریان مانع شدند و او را از سطوت یزید ترسانیدند، لکن یحیی چون جذبه حسین (علیه السلام) او را گرفته بود و عشق آن حضرت او را بیخود کرده بود، با لشکریان طرف شده و شمشیر بر روی ایشان کشید و مشغول جنگ شد تا شربت شهادت نوشید.
گفتند: پنج نفر را کشت تا او را شهید نمودند و پس از آن او را نزدیک دروازه حران دفن کردند و آنجا به قبر یحیی شهید مشهور شد.

بخش ششم: قرآن و امام سجاد (علیه السلام):

1111 - رهبری به سوی امام:

عن علی بن الحسین (علیه السلام): فلامام یهدی الی القرآن و القرآن یهدی الی الامام و ذلک قول الله عزوجل: (ان هذا القرآن یهدی للتی هی اقوم...اسری - 9).
امام سجاد علی بن الحسین (علیه السلام) فرمود: امام رهبری به سوی قرآن و قرآن رهبری به سوی امام می کند و این تفسیر آیه کریمه (اسری - 9) همانا این قرآن خلق را به طریقه ای که استوارتر و پایدارتر است هدایت می کند.