هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

1097 - تسبیح هنگام تولد:

زمانی که امام حسن (علیه السلام) متولد شد مادرش یازده سال داشت، امام هنگام تولد پاک و مطهرد بود، تسبیح و ذکر خدا می گفت و جمله لا اله الا الله بر لبش جاری می کرد و قرآن تلاوت می کرد و جبرئیل هم با او سخن می گفت.

1098 - قرائت قرآن:

امام حسن (علیه السلام) هنگام خواندن قرآن، هرگاه به آیه یا ایها الذین آمنوا (ای کسانی که ایمان آورده اید) می رسید با کمال تواضع به ندای خدا لبیک می گفت و عرض می کرد:
لبیک اللهم لبیک
جواب مثبت به تو دادم ای خدا، با تمام وجود جواب مثبت دادم.
او در همه حال از خدا یاد می کرد.

1099 - روح قرآنی امام حسن (علیه السلام):

در سنین خردسالی، و ظاهرا در چهار سالگی آمد و شد او به مسجد و به خانه رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) بیشتر شده بود. چه بسیار از آیاتی که بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) نازل شد و پیامبر آن را برای مردم می خواند، حسن مجتبی (علیه السلام) نیز جزو مستمعین بود. آیات قرآن را می شنید و آن را از بر می کرد.
علی (علیه السلام) به خانه وارد شد آیات جدید را برای فاطمه می خواند و کیفیت آن را نقل می کرد. می یافت که فاطمه (علیه السلام) از آن آگاه است و در جواب علی (علیه السلام) که آن را از کجا دریافتی می فرمود از حسن (علیه السلام) شنیدم.
او حتی بسیاری از سخنرانی های رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) را می شنید و آن را به حافظه می سپرد و در خانه برای مادر سخنرانی می کرد و این در سنی بود که او هنوز مرحله خردسالی را می گذراند. سخنگویی فصیحانه اش در همان دوران کودکی پر حیرت بود و خواهیم دید که او بعدها نیز با فصاحت در سخن و سلطه بر جوانب بحث، همه معترضان و منتقدان و ایرادگیران را به زانو در می آورد.