هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

565 - همین یک آیه برای من کافی است:

رسول اکرم (صلی الله علیه و آله و سلم) در مجلسی آیه 7 و 8 سوره زلزال را خواند:
فمن یعمل مثقال ذره خیرا یره - و من یعمل مثقال ذره شرا یره.
پس هر آن کس که اندکی کار نیک یا بد کند، آن را می بیند.
یک نفر عرب بادیه نشین، سخت تحت تأثیر قرار گرفت و عرض کرد: ای رسول خدا مثقال ذره؟! (یعنی حتی یک ذره عمل فراموش نمی شود؟).
پیامبر فرمود: آری.
بادیه نشین فریاد برآورد: وا سواتاه (وای بر من در مورد آشکار شدن بدی) و گریه می کرد. رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم)وقتی حال او را دید، فرمود: این بادیه نشین کسی است که دلش از ایمان، خبر می دهد و آمیخته با ایمان است.
و وقتی صعصعه، عموی فرزدق، این دو آیه را شنید گفت:
حسبی من القرآن ما سمعت لا ابالی بعد هذه الایه ان لا اسمع من القرآن شیئا.
از قرآن همین آیه را که شنیدم، برای من کافی است، و بعد از شنیدن این آیه باکی ندارم که دیگر هیچ آیه ای از قرآن را نشنوم.

566 - آیه قرآن و یاد جهنم:

حنظله غسیل الملائکه، در شب زفاف از پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) اجازه گرفت که در مدینه بماند و صبح زود خود را به میدان احد برای جنگ به دشمن برساند. پیامبر (صلی الله علیه و آله و سلم) به او اجازه داد. او صبح زود خود را به سپاه اسلام رساند با دشمن جنگید تا به شهادت رسید. همسرش فرزندی به دنیا آورد که نام او را عبدالله گذاشتند.
جمیله مادر عبدالله فرزند خود را همچون پدرش با ایمان و سلحشور پرورش داد، عبدالله بزرگ شد و سربازی دلاور برای اسلام گردید و در جریان حمله وحشیانه یزید به مدینه (در خانه حر) پرچمدار گروهی اندک از مخالفان یزید شد و با یزید جنگید تا به شهادت رسید. از آثار ایمان عبدالله این که شخصی مشغول قرائت قرآن بود تا این که به این آیه رسید:
لهم من جهنم مهاد و من فوقهم غواش و کذلک نجزی الظالمین **اعراف، آیه 41.***.
برای آنان (تکذیب کنندگان) از جهنم بسترهایی است که روی آنها را پوششهایی آتشین فراگرفته است و این است کیفر ستمگران.
عبدالله با شنیدن این آیه آن چنان منقلب شد که صدایش به گریه بلند شد، همچون آدمی حیران برخاست به او گفتند: بنشین، در جواب گفت: یاد جهنم مرا از نشستن باز می دارد، زیرا نمی دانم، شاید من یکی از آنان باشم.

567 - با شنیدن آیه از دنیا رفت:

علی پسر فضیل بن عیاض روزی در کنار کعبه نزدیک آب زمزم ایستاده بود، شنید یکی از قاریان قرآن این آیه شریفه را تلاوت می کند:
وتری المجرمین یومئذ مقرنین فی الا صفاد سرابیلهم من قطران و تغشی وجوههم النار**ابراهیم، آیه 49.***.
(یعنی بدکاران را در روز قیامت می بینی که به وسیله زنجیرها جمع شده و کنار هم قرار گرفته اند، پیراهنشان از مس گذاخته و آتشین است و صورتشان را آتش فراگرفته است.
علی بن فضیل تا این آیه را از قرآن شنید آن چنان تحت تأثیر قرار گرفت که بیهوش شده و به زمین افتاد و از دنیا رفت.