هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

546 - تلاوت با آواز حزین:

قال رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم): اقرووا القرآن بالحزن: فانه نزل بالحزن.
قرآن را با آواز حزین بخوانید، زیرا که آن با صوت حزین نازل شده است.

547 - خشوع:

امام رضا (علیه السلام) در راه سفر به خراسان، شبها در بسترش بسیار قرآن می خواند و هرگاه به آیه ای که در آن از بهشت یا آتش یاد شده بود می رسید، می گریست و بهشت را از خدا مسألت می کرد و از آتش به او پناه می برد.

548 - در حضور امام کاظم (علیه السلام):

شخصی به نام حفص می گوید: در حضور امام کاظم (علیه السلام) بودم، به مردی که در محضرش بود فرمودند: آیا دوست داری در دنیا عمر طولانی کنی؟
او گفت: آری.
امام هفتم (علیه السلام) فرمودند: برای چه می خواهی در دنیا بمانی؟
او گفت: برای تلاوت سوره توحید قل هو الله احد.
امام (علیه السلام) خاموش شدند و پس از ساعتی به او فرمودند:
ای حفص! هر یک از دوستان و شیعیان ما بمیرد، در حالی که تلاوت قرآن را خوب نداند، در عالم قبر به او بیاموزند، تا درجه او به خاطر قرآن، بالا رود، زیرا درجات بهشت به اندازه آیات قرآن است، به او گفته می شود:
اقرء وارق بخوان و بالا برو، او می خواند و بالا می رود.
حفص می گوید: من هیچ کس را ندیدم که مانند امام کاظم (علیه السلام) در مورد خود، بیمناک تر باشد، او آیات قرآن را با حزن و اندوه می خواند، هنگامی که قرآن می خواند به قدری توجه داشتند که، گویا مردی که در روبرویش است سخن می گوید.
امام صادق (علیه السلام) فرمودند: ای ابو محمد! با صدای متوسط بخوان، که افراد خانواده ات صدای تو را بشنوند و هنگام قرآن خواندن، صدا را در گلو بچرخان زیرا خداوند صدای خوش را که در گلو چرخانده می شود خوش دارد.