هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

482 - حفظ قرآن:

آیةالله بروجردی در اصفهان که بودند نصف قرآن را حفظ کرده و بقیه را به طور نامرتب حفظ بودند و آیات احکام که سند و مدرک احکام فقهی است و حدود پانصد آیه است همه را در ذهن حاضر داشتند در اوقاتی که فراغت داشتند به تلاوت قرآن مجید می پرداختند و این مداومت، در ماه مبارک رمضان و پیش از افطار بعد از وضو و هنگام تعقیبات نمازها بیشتر دیده می شد. اگر چه آیت الله بروجردی (رحمه الله علیه) نصف قرآن را به طور مرتب و بقیه را به طور متفرق حفظ بودند.
اغلب برای درک ثواب بیشتر، قرآن را گشوده و از رو می خواندند همیشه بعد از وضو و قبل از رفتن به مسجد مشغول تلاوت قرآن می شدند تا فراموش نکنند و می فرمودند: حفظ داشتن قرآن توشه ای برای انسان است، افسوس بر کسی که از دنیا برود و توشه ای نداشته باشد.

483 - معجزه برای حفظ قرآن:

ابو عمره که معروف به زاذان بوده عجمی و ایرانی بود و از یاران مخصوص امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) گردید.
شنیدم زاذان با صدای بسیار خوب و غمگین قرآن می خواند با این که عجمی است به او گفتم:
تو آیات قرآن را خیلی خوب می خوانی، از چه کسی آموخته ای؟
لبخندی زد و گفت: روزی امیرالمؤمنین علی (علیه السلام) از کنار من عبور کرد، من شعر می خواندم و صوت عالی داشتم، به گونه ای که آن حضرت از صدای من تعجب کرد و فرمود: ای زاذان چرا قرآن نمی خوانی؟!
عرض کردم: قرائت قرآن را نمی دانم جز آن مقداری که در نماز بر من واجب است.
آن حضرت به من نزدیک شد، و در گوشم سخنی فرمود که نفهمیدم چه بود، پس فرمود: دهانت را بازکن، دهانم را گشودم، آب دهانش را به دهانم مالید، سوگند به خدا قدمی از حضورش برنداشتم که در همان دم دریافتم همه قرآن را به طور کامل حفظ هستم، و پس از این جریان، به هیچ کس نیازی در یادگرفتن قرآن پیدا نکردم.
سعد می گوید: این قصه را برای امام باقر (علیه السلام) نقل کردم، فرمود: زاذان راست می گوید، چرا که امیرمؤمنان علی (علیه السلام) برای زاذان به اسم اعظم خدا دعا کرد، که چنین دعائی ردخور ندارد.

بخش پنجم: فضیلت نوشتن قرآن: