هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

480 - نفیسه، حافظ قرآن:

نفیسه، از نوادگان امام مجتبی (علیه السلام) و همسر اسحاق پسر امام صادق (علیه السلام) است، او حافظ قرآن بود و تفسیر آن را می دانست.
گفته اند در منزل خود، قبری آماده کرده بود و در آن نماز می گزارد و عبادت خدا را انجام می داد. 190 بار در آن قبر، ختم قرآن کرد، و در کتاب سفینه البحار نقل شده که شش هزار بار در آن قبر ختم قرآن نمود. وقتی حال احتضار او رسید، تلاوت سوره انعام را شروع کرد و چون به این آیه رسید: لهم دار السلام عند ربهم و هو ولیهم بما کانوا یعملون **سوره انعام، آیه 127.***. آنها را نزد خدا دار سلامت و خانه آسایش است و خدا دوستدار آنهاست برای آن که نیکوکار بودند. ذکر شهادت گفت و به رحمت حق پیوست.
او سالهای آخر زندگی را در مصر گذارند. مردم آن سامان احترام و علاقه ویژه ای برایش قائل بودند، زیرا اهل عبادت و دعا بود، به درماندگان رسیدگی می کرد و جلوی ظلم ستمگران را می گرفت. وقتی از دنیا رفت شوهرش اسحاق، خواست جنازه او را از مصر به مدینه منتقل کند، مردم مصر تقاضا کردند او را نزد آنان دفن کند تا از قبرش برکت جویند، اسحاق امتناع ورزید، شب، رسول الله (صلی الله علیه و آله و سلم) را در خواب دید و به او فرمود: ای اسحاق، نفیسه را نزد مردم مصر بگذار تا برکت بر آنان نازل شود.

481 - حافظ قرآن قبل از نه سالگی:

فاطمه دختر سید بن طاووس از علمای بزرگ شیعه قبل از نه سالگی تمام قرآن را حفظ کرده بود و او را زنی اهل فضیلت، عالم، نویسنده و صالح توصیف کرده اند. مادرش زهرا خاتون، دختر وزیر ناصر بن مهدی و پدرش سید بن طاوس از فرزانگان تشیع در علم و عمل است.
این خانم اجازه نقل روایات کتاب الامالی تألیف شیخ طوسی (ره) را از پدرش داشت.
پدرش در یکی از نوشته های خود به نام سعد السعود نوشته است: من قرآن کاملی بر دخترم فاطمه که حافظ قرآن است وقف نمودم، خداوند او را سلامت بدارد، فاطمه قرآن را قبل از 9 سالگی حفظ کرد.

482 - حفظ قرآن:

آیةالله بروجردی در اصفهان که بودند نصف قرآن را حفظ کرده و بقیه را به طور نامرتب حفظ بودند و آیات احکام که سند و مدرک احکام فقهی است و حدود پانصد آیه است همه را در ذهن حاضر داشتند در اوقاتی که فراغت داشتند به تلاوت قرآن مجید می پرداختند و این مداومت، در ماه مبارک رمضان و پیش از افطار بعد از وضو و هنگام تعقیبات نمازها بیشتر دیده می شد. اگر چه آیت الله بروجردی (رحمه الله علیه) نصف قرآن را به طور مرتب و بقیه را به طور متفرق حفظ بودند.
اغلب برای درک ثواب بیشتر، قرآن را گشوده و از رو می خواندند همیشه بعد از وضو و قبل از رفتن به مسجد مشغول تلاوت قرآن می شدند تا فراموش نکنند و می فرمودند: حفظ داشتن قرآن توشه ای برای انسان است، افسوس بر کسی که از دنیا برود و توشه ای نداشته باشد.