هزار و سیصد نکته درباره قرآن

نویسنده : عباس عزیزی

367 - دو سرمایه گرانبها:

رسول خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) فرمود: گویا دعوت شده ام و من اجابت کرده ام (رحلت من نزدیک شده) و من در میان شما دو سرمایه نفیس می گذارم که یکی بزرگ تر از دیگری است کتاب خدای تبارک و تعالی ریسمانی است که از آسمان به زمین کشیده و عترت من اهل بیت من بنگرید که چگونه با این دو یادگار من بعد از من رفتار می کنید.

368 - یاد شب و روز:

الامام علی (علیه السلام): لیکن سمیرک القرآن.
امام علی (علیه السلام) فرمودند: یاد شب و روز تو باید قرآن باشد.

369 - قرآن شفیع انسان:

پیامبر خدا (صلی الله علیه و آله و سلم) می فرمودند: ای مردم! شما در زمان صلح و آرامش هستید و بر مرکب سفر سوارید و شتابان شما را به پیش می برد. شاهد بوده اید که شب و روز و خورشید و ماه، هر نویی را کهنه می کند و هر دوری را نزدیک می گردانند و هر وعده و وعیدی را به انجام می رسانند. پس، برای پیمودن این صحرای دور و دراز زاد و توشه فراهم آورید. مقداد بن اسود کندی برخاست و عرض کرد: ای رسول خدا! می فرمایید چه کنیم؟ فرمود: دنیا سرای بلا و ابتلا به سر آمدن و نیست شدن است. پس، هرگاه کارها همچون پاره های شب تار بر شما تاریک و شبهه ناک شد به قرآن روی آورید، زیرا قرآن شفیعی است که شفاعتش پذیرفته است و شاکی و خصمی است که شکایتش قبول می شود. هرکه قرآن را فرا پیش خود قرار دهد، او را به سوی بهشت کشاند و هرکه آن را پشت سر خود نهد، به سوی دوزخش کشاند. قرآن راهنمایی است که راه را نشان می دهد، قرآن کتاب تفصیل و روشنگری و تحصیل (حقایق) است. جداکننده میان حق و باطل است و شوخی بردار نیست. ظاهری دارد و باطنی. ظاهرش حکم و دستور خداست و باطنش علم خدای متعال. پس، ظاهر آن محکم و استوار است و باطنش مرزها دارد و مرزهایش مرزها دارد. شگفتی هایش بی شمار است و عجایب و غرایبش کهنه و تمام نمی شود. چراغهای هدایت و پرتوگاههای حکمت در قرآن است. برای کسی که انصاف داشته باشد راهنمایی به سوی معرف و شناخت است. پس، باید آدمی دقت نظر کند و انصاف را پیش چشمش آرد، تا از هلاکت رهایی یابد و از تنگنا به در آید؛ زیرا که اندیشیدن، مایه حیات دل شخص بینا و با بصیرت است، همچنان که آدمی به نور چراغ در تاریکی ها راه می پیماید و نیکو می رهد و کم منتظر می ماند.