فهرست کتاب


مکیال المکارم (در فوائد دعا برای حضرت قائم (علیه السلام) / جلد اول

سید محمد تقی موسوی اصفهانی‏ سید مهدی حائری قزوینی‏

66 - مایه خرسندی پیغمبر اکرم (صلی الله علیه و آله وسلم)

دلیل بر این معنی - اضافه بر آنچه گذشت - فرموده امام صادق (علیه السلام) به مفضل بن عمر می باشد که فرمود: چنین نداند کسی از شما اگر بر مؤمنی سروری داخل کرد که تنها او را مسرور نموده، بلکه به خدا قسم بر ما سرور وارد کرده، بلکه به خدا قسم بر رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) وارد کرده است**کافی: 1/188.***.
و نیز دلالت می کند بر این معنی فرمایش آن حضرت به ابوبصیر که در اصول کافی روایت گردیده: والله هر آینه رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) از روا شدن حاجت مؤمن از خود مؤمن خوشحال تر می شود**کافی: 1/195.***.
می گویم: وجه دلالت این که: حاجت چیزی است که انسان برای جلب منفعت یا دفع مضرتی از شخص دیگری طلب نماید. و در اول این بخش گفتیم که مولایمان صاحب الزمان - عجل الله تعالی فرجه الشریف - از عموم اهل ایمان حاجتی خواسته که در هر زمان بر انجام آن توانایی دارند. آن حضرت چنین فرموده: و بسیار دعا کنید برای تعجیل فرج... سپس نهایت لطف و مهربانی خودش را نسبت به آنان بیان کرده که: همان فرج شما است، تا دلالت کند بر این که درخواست این حاجت برای خود مردم است و عوایدش به خودشان باز می گردد.
خلاصه این که: تمام آنچه بر قضای حاجت مؤمن مترتب است - از ثواب های گوناگون و آثار ارزنده - بر بسیار دعا کردن برای تعجیل فرج مولای ما صاحب الزمان (علیه السلام) به طریق اولی مترتب می باشد.

67 - محبوب ترین اعمال

این دعا بهترین اعمال به سوی خدای تعالی است، زیرا که موجب خوشحالی امام و پیشوای مؤمنین و افضل آنان می باشد. و در اصول کافی روایت شده که حضرت ابوجعفر باقر (علیه السلام) فرمود: خداوند به هیچ چیزی عبادت نشد که نزد او خوشایندتر باشد از خوشحالی رساندن به مؤمن**کافی: 1/188.***.
و نیز در همان کتاب است که از حضرت ابی عبدالله صادق (علیه السلام) روایت شده از پدرش از علی بن الحسین (علیه السلام) که رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) فرمودند: همانا محبوب ترین کارها نزد خداوند - عزوجل - خوشی رساندن به مؤمنین می باشد**کافی: 1/189.***.

68 - حکومت در بهشت

در کافی از حضرت ابو جعفر باقر (علیه السلام) روایت آمده که فرمود: از جمله چیزهایی که خداوند - عزوجل - به بنده اش موسی (علیه السلام) مناجات کرد این بود که فرمود: همان بندگانی برای من هستند که بهشت خود را بر آن ها مباح نمایم و در آن ایشان را حکومت دهم.
موسی گفت: پروردگارا! این ها کیانند که بهشت را بر آن ها مباح نمایی و در آن حکومتشان دهی؟ فرمود: هرکس به مؤمنی خوشحالی برساند...**کافی: 1/188.***.
و نیز به سند صحیحی از حضرت ابی عبدالله صادق (علیه السلام) است که فرمود: خدای - عزوجل - به داوود وحی فرمود: همانا بنده ای از بندگانم حسنه ای انجام دهد که بهشت خود را بر وی مباح سازم. خوشحالی وارد نماید، هر چند به وسیله یک دانه خرما. داوود عرضه داشت: پروردگارا! شایسته است آن که تو را نشناسد امیدش را از تو نبرد**کافی: 1/189.***.