فهرست کتاب


مکیال المکارم (در فوائد دعا برای حضرت قائم (علیه السلام) / جلد اول

سید محمد تقی موسوی اصفهانی‏ سید مهدی حائری قزوینی‏

29 - تعاون در نیکی ها و تقوی

دعا کردن برای تعجیل فرج حضرت قائم (علیه السلام) کمک و تعاون بر نیکی و تقوی است که خداوند متعال به آن امر فرموده است: تعاونوا علی البر و التقوی**سوره مائده، آیه 2.
***؛ در نیکی و تقوی یکدیگر را یاری کنید.

30 - یاری خداوند متعال

این دعا موجب و یاری خداوند تعالی برای دعا کننده، و پیروزی او بر دشمنانش می باشد، دلیل بر این فرموده خدای تعالی: ولینصرن الله من ینصره**سوره حج، آیه 40.***؛ و به تحقیق هرکه خدا را یاری کند او را کمک خواهد کرد. و نیز فرمود: ان تنصروا الله ینصرکم**سوره محمد، آیه 7.***
؛ اگر خدا را یاری کنید او هم شما را یاری خواهد فرمود.
توضیح این که: بی تردید خداوند - تبارک و تعالی - نیازی به یاری احدی از خلایق ندارد، پس مراد به یاری و نصرتی که امر فرموده، آن است که اولیای او را یاری کنند. و چون دعا برای تعجیل ظهور صاحب الزمان (علیه السلام) از اقسام نصرت و یاری به زبان است از مصادیق این عنوان می باشد.
شاهد این مطلب احادیث بسیاری است، از جمله:
1 - در فوائد المشاهد از مولای مظلوم ما حضرت ابی عبدالله الحسین (علیه السلام) آمده که در شب عاشورا فرمود: جدم به من خبر داد که: فرزندم حسین (علیه السلام) در تف کربلا غریب، تنها و تشنه کشته می شود، پس هرکه او را یاری کند مرا یاری کرده و فرزندش قائم (علیه السلام) را نیز یاری نموده است، و هرکس با زبان ما را یاری کند روز قیامت در حزب ما خواهد بود.
2 - فرموده حضرت رضا (علیه السلام) به دعبل: مرحبا بناصرنا بیده و لسانه؛ آفرین به یاری کننده ما به دست و زبانش**بحار الانوار: 45/257.***.
3 - در وصیت مولای ما حضرت جعفر بن محمد صادق (علیه السلام) به عبدالله بن جندب آمده: ای پسر جندب! برای خداوند - تبارک و تعالی - دژی از نور است که آن زبرجد و حریر احاطه کرده، و با دیبا و سندس بالا رفته است، این دژ در میان دوستان و دشمنان ما می زند، پس چون مغز سر می جوشد و دل ها به حنجره ها می رسد و کبدها از طولانی شدن موقف قیامت می پزد، اولیای خدا را به این دژ داخل می کنند که در امن و پناه الهی خواهند بود. داخل آن آنچه دل ها اشتها کند و چشم ها لذت برد برای آن هاست در حالی که دشمنان خدا را عرق تا دهان رسیده و پراکندگی آنان را فراگرفته و به آنچه خداوند برای آن ها (از عذاب) مهیا نموده است نگاه می کنند و می گویند: ما لنا لانری رجالا کنا نعدهم من الاشرار**سوره ص، آیه 62.***؛ چه شده که امروز مردان مؤمنی که از اشرار می شمردیم نمی بینیم. پس اولیای خدا به آن ها می نگرند و به آن ها می خندند، و همین است فرموده خدای تعالی که: اتخذناهم سخریا ام زاغت عنهم الابصار**سوره ص، آیه 63.***؛ (اهل عذاب گویند:) ما مؤمنان را (در دنیا) به مسخره می گرفتیم (آیا در دوزخ نیستند) یا چشمان ما آن ها را نمی بیند. و نیز فرموده: فالیوم الذین آمنوا من الکفار یضحکون علی الارائک ینظرون**سوره مطففین، آیه 34 و 35.***؛ پس در این روز (قیامت) آن ها که ایمان آورده اند از حال کافران می خندند، بر تخت ها تماشا می کنند. آن گاه کسی که مؤمنی از دوستان ما را به کلمه ای کمک کرده باشد باقی نماند مگر این که خداوند او را بی حساب وارد بهشت نماید. و شاهد مطلب در آخر حدیث مشهود است.

31 - هدایت به نور قرآن مجید

چنان که گفته ایم: دعا برای حضرت قائم (علیه السلام) موجب فزونی اشراق انوار الهی در دل می گردد، و چون زمین دل به نور پروردگارش روشن و درخشان شود، انسان به نور کلام مجید خداوند هدایت و راهنمایی گردد. به طوری که به راه دیگری نرود، و از قرآن چیزهایی خواهد فهمید که دیگران نمی فهمند، و قرآن بر درهای دلش شفا و رحمت خواهد بود.
و نیز، شکی نیست که هر قدر ایمان کامل تر و تمام تر باشد، استفاده شخص از قرآن و بهره وری اش از آثار آن بیشتر و بهتر است، همان طور که اگر کسی مزاجش سالم باشد از غذاهای لذیذ و خوشمزه بهره مند می شود و لذت می برد، ولی اگر مزاجش فاسد باشد نه تنها از آن ها لذت نمی برد که برای بدنش زیانبار و اذیت کننده نیز هست تا وقتی که خودش را معالجه نماید و آن را مداوا کند و ریشه بیماری برد. پس هرچه سوء مزاج کم بشود آثار غذاهای پاکیزه و لذیذ و منافع آن ها در بدن ظاهر می شود.
دل نیز همین طور است، اگر مهر شک و زنگار به وسیله نور ایمان از آن برداشته شود، آثار هدایت قرآن در آن آشکار می گردد.
و هر قدر که ایمان کامل تر شود، صاحبش بینش و علم و انتفاع و هدایت بیشتری یابد، خداوند - عزوجل - در بیان این امر فرموده: قل قو للذین آمنوا هدی و شفاء والذین لایومنون فی اذا انهم و قر و هو علیهم عمی**سوره فصلت، آیه 44.***؛ بگو: این قرآن برای آن ها که ایمان آورده اند هدایت و شفا است، و کسانی که ایمان نمی آورند گوشهایشان سنگین است و این موجب کوری و جهل آنان است.
و چون در گذشته بیان داشتیم که اهتمام در دعا برای مولایمان حضرت صاحب الزمان - عجل الله تعالی فرجه الشریف -از اموری است که مایه کمال است، پس هدایت شدن کامل به قرآن بر آن مترتب می باشد. و شاهد بر این فرموده خدای - عزوجل - است که: ذلک الکتاب لا ریب فیه هدی للمتقین؛ آن کتاب هیچ تردیدی در آن نیست که روشنگر راه تقوی پیشگان است.
و در کمال الدین درباره آیه شریفه: الذین یومنون یالغیب**سوره بقره، آیه 3.***؛ آنان که به غیب ایمان می آورند، از امام صادق (علیه السلام) آمده که فرمود: آن که قیام قائم (علیه السلام) ایمان آورده که حق است.
و نیز در روایات دیگری از آن حضرت است که فرمود: غیب، حجت غایب است. و شاهد آن فرموده خداوند - عزوجل - می باشد که: و یقولون لولا انزل علیه آیه من ربه فقل انما الغیب لله فانتظروا انی معکم من المنتظرین**سوره یونس، آیه 20.***؛ و (کافران) می گویند: چرا آیتی از پروردگارش بر او نازل نمی شود؟ پس بگو! منتظر باشید که من نیز از منتظران هستم.
وجه استشهاد این که: دعا کننده مصداق ایمان آورنده به حقانیت قیام قائم (علیه السلام) است و دلیل بر آن دعای او است. و در کتاب ابواب الجنات در این باره مطالبی بیان نموده ام که شبهه ها را زایل می سازد.