فهرست کتاب


مکیال المکارم (در فوائد دعا برای حضرت قائم (علیه السلام) / جلد اول

سید محمد تقی موسوی اصفهانی‏ سید مهدی حائری قزوینی‏

4 - هجران آن حضرت (علیه السلام)

هجران، از شدیدترین انواع شکنجه و فشار برای دوستان مخلص آن جناب است، از همین روی برای صبر و تحمل این فشار در زمان غیبت، پاداش بسیار وعده فرموده اند. روایاتی که در این باب وارد است، در بخش هشتم خواهیم آورد. البته تردیدی نیست که جدیت و اهتمام در دعا برای برطرف شدن عذاب و ناراحتی، فطری خردمندان است. و در بعضی از احادیث آمده که: دل مؤمن از آنچه در زمان غیبت می بیند، آب می شود.
یکی از دوستان مناسب این معنی خوش سروده:

قد ذاب من الفراق لحمی و دمی - و اشتد من الشوق الیکم المی
کم اشرب عصتی بدمعی و دمی - کم اصبر یا لیت وجودی عدمی

گوشت و خونم از فراق آب شد، و از شوق شما دردم شدید شد.
چقدر اندوه و غصه ام را با اشک و خون بخورم، تا کی صبر کنم ای کاش نیست می شدم.
و از جمله ابیاتی که در بعضی از این سحرها به خاطرم افتاد در خطاب به حضرت صاحب الامر (علیه السلام) از درد هجران چنین است:

من هجرک با حبیب قلبی قد ذاب - انظر نظرا ال یابن الاطیاب
ان غبت لذنبنا ففتبنا تبنا - او خفت من العدی فما للاحباب
الجور فشا علی المحبین فقم - یا منتقما بامر رب الارباب

از هجران تو ای حبیب دلم آب شد، ای فرزند پاکان به من نگاه کن.
اگر به خاطر گناهان ما غایب شده ای که توبه می کنیم، توبه! یا از دشمنان ترسانی پس دوستان چه کنند؟!
ستم بر دوستان شیوع یافت، بپاخیز ای انتقام گیرنده! به فرمان پروردگار همه.

حرف ی

1 - ید (نعمت) آن حضرت (علیه السلام) بر ما

استعمال کلمه ید به معنی نعمت در زبان عربی بسیار زیاد است، شاعر می گوید:

ولن اذکر النعمان الا بصالح - فان له عندی یدیا و انعما

و نعمان را جز به نیکی یاد نکنم، که او را بر من احسان هاو نعمت ها است.
و یدی بر وزن امیر جمع ید می باشد، مثل عبید جمع عبد، چنان که شیخ طبرسی در مجمع البیان گفته است**مجمع البیان: 3/218.***.
و چون تمام نعمت ها به برکت وجود مولی صاحب الزمان - (صلی الله علیه و آله وسلم) - به ما می رسد، بر ما لازم است شکرانه وجود حضرتش را با دعا کردن و مانند آن بجای آوریم. چون واسطه نعمت مانند شکر صاحب نعمت واجب است - چنان که این معنی در روایات آمده - در بخش سوم کتاب و در حرف (ن) از همین بخش نیز مطلبی آوردیم. در بخش پنجم نیز ان شاء الله توضیح بیشتری خواهد آمد.
در این جا مناسب است حدیثی که در خرایج و بحار روایت شده بیاوریم: عن ابی جعفر (علیه السلام) قال: ادا قام قائمنا وضع یده علی رووس العباد فجمع له فعولهم و المل به اخلاقهم**بحار الانوار: 52/328.***؛ حضرت باقر (علیه السلام) فرمود: چون قائم ما بپاخیزد دست خود را بر سر بندگان می نهد، پس به وسیله آن عقل هایشان جمع و اخلاقشان کامل می شود.
یکی از علما (رحمةالله) گفته: منظور همین دست ظاهری است که به طور معجزه آسا بر سر تمام بندگان قرار می دهد.
می گویم: احتمال دارد که منظور از ید قدرت یا حکومت باشد که معنی چنین شود: هرگاه آن حضرت بپاخیزد بر همه بندگان مستولی گردد و سلطه یابد، و حکومت آن حضرت بر همه جا سایه افکند، و به این وسیله عقول را جمع و اخلاق را کامل گرداند، زیرا که اهل فسق و فجور و کفر و الحاد از بین می روند.