فهرست کتاب


مکیال المکارم (در فوائد دعا برای حضرت قائم (علیه السلام) / جلد اول

سید محمد تقی موسوی اصفهانی‏ سید مهدی حائری قزوینی‏

1- قتل کافرین به شمشیر آن حضرت (علیه السلام)

دلیل بر آن، اخبار مستفیض بلکه متواتری است که در این باره آمده، چنان که در بحار و غیر آن از کتاب الاختصاص از معاویه دهنی از حضرت امام جعفر صادق (علیه السلام) درباره آیه: یعرف المجرمون بسیما هم فیوخذ بالنواصی والاقدام **سوره الرحمن، آیه 41.***؛ مجرمان از چهره هایشان شناخته می شوند که از موهای پیشانی و پاهای آنان گرفته (و به دوزخ) افکنده شوند. فرمود:ای معاویه! در این باره چه می گویند؟ گفتم: می پندارند که خداوند تبارک و تعالی در قیامت، مجرمین را به چهره هایشان می شناسد، پس امر می کند از پیشانی و پاهایشان آنان را می گیرند، و به آتش می افکنند. فرمود: چگونه خداوند جبار - تبارک و تعالی - به شناختن خلایقی که آن ها را آفریده نیاز دارد؟ گفتم: فدایت شوم پس (معنی) این (آیه) چیست؟ فرمود: هرگاه قائم ما بپاخیزد خداوند شناخت چهره ها را به آن حضرت عطا فرماید. آن گاه امر می کند کافران را با پیشانی هایشان و قدم هایشان بگیرند. سپس از دم شمشیر می گذراند.**بحار الانوار: 52/320.***
و در کتاب المحجه از ابوبصیر از حضرت صادق (علیه السلام) روایت شده که فرمود: این آیه درباره قائم ما - عجل الله تعالی فرجه الشریف - نازل شده و اوست که آن ها را به چهره هایشان می شناسد، پس او و اصحابش آن ها را از دم شمشیر می گذرانند.**المحجه: 217.***
و از عیاشی به سند خود از ابن بکیر روایت شده که گفت: از حضرت ابوالحسن (علیه السلام) از تفسیر آیه: و له اسلم من فی سماوات و الارض طوعا و کرها**سوره آل عمران، آیه 83.***؛ و حال آن که هر آن کس که در آسمان ها و زمین است، خواه و ناخواه فرمانبردار اویند. پرسیدم. فرمود: درباره قائم (علیه السلام) نازل شده، هنگامی که علیه یهود و نصاری و صائبین و زنادقه و اهل ارتداد و کفر در شرق و غرب زمین قیام می کند. و اسلام را به آن ها پیشنهاد می نماید. هرکس با طوع و رغبت مسلمان شود، او را دستور می دهد که نماز بخواند و زکات بپردازد و آنچه بر هر مسلمان واجب است انجام دهد و هرکس مسلمان نشد گردنش را می زند تا این که در مشارق و مغارب یک نفر غیر موحد باقی نماند. عرض کردم: قربانت شوم! در روی زمین مردم بسیارند، قائم (علیه السلام) چگونه می تواند همه آن ها را مسلمان کند یا گردن بزند؟ فرمود: هرگاه خداوند چیزی را بخواهد اندک را زیاد و زیاد را کم گرداند.**تفسیر العیاشی: 1/183.***
و از ابوبصیر است که گفت: از حضرت امام صادق (علیه السلام) از تفسیر: هو الذی ارسل رسوله بالهدی و دین الحق لیظهره علی الدین کله و لوکره المشرکون**سوره توبه، آیه 33.***؛ او (خدایی) است که پیامبرش را به هدایت و دین حق فرستاده است تا او را بر همه دین نمودار (و پیروز) گرداند، هر چند که مشرکان ناخوش داشته باشند.
پرسیدم. فرمود: به خدا سوگند هنوز تأویل آن نازل نشده. عرض کردم: فدایت شوم، چه وقت تأویل آن نازل می شود؟ فرمود: وقتی که قائم ان شاء الله بپاخیزد، که هرگاه خروج کند هیچ کافر یا مشرکی باقی نماند مگر این که از خروج آن حضرت ناراحت باشد، حتی این که اگر کافر یا مشرکی در دل سنگ باشد آن سنگ باشد آن سنگ خواهد گفت:ای مؤمن! در شکم من کافر یا مشرکی هست او را بکش. پس خداوند آن را کنار می زند و (مؤمن) او را می کشد.**بحار الانوار: 51/60.***
و از مفضل بن عمر آمده که گفت: از حضرت امام صادق (علیه السلام) درباره فرموده خداوند - عزوجل - ولنذ یقنهم من العذاب الادنی دون العذاب الاکبر**سوره سجده، آیه 21.***؛ و به آنان از عذاب نزدیک تر پیش از عذاب بزرگ می چشانیم. پرسید، فرمود: عذاب ادنی (نزدیک تر) عذاب سقر است، و عذاب اکبر قیام مهدی (علیه السلام) با شمشیر است.**تفسیر البرهان: 3/288.***
و از کشف البیان از امام صادق (علیه السلام) در معنی همین آیه چنین آمده: عذاب ادنی، قحطی و خشکسالی است و عذاب اکبر، خروج قائم مهدی (علیه السلام) با شمشیر در آخر الزمان.
و در بحار از الاختصاص در حدیث مرفوعی از امام صادق روایت شده که فرمود: هرگاه قائم - عجل الله تعالی فرجه الشریف - بپاخیزد، به میدان کوفه می آید و باپای خود بر زمین می کوبد و به دست به جایی اشاره می کند؛ سپس می گوید: این جا را حفر نمایید. پس آن جا را حفر می کنند و دوازده هزار زره و دوازده هزار شمشیر و دوازده هزار کلاه خود دورو بیرون می آورد. آن گاه دوازده هزار نفر از پیروان - یا غلامان - و عجم را فرا می خواند و آن ها را بر آنان می پوشاند. سپس می فرماید: هرکس آنچه بر شماست، بر او نبود، او را بکشید.**بحار الانوار: 52/337.***
و از نعمانی به سند خود از حضرت امام باقر (علیه السلام) روایت شده که فرمود: اگر مردم می دانستند که قائم (علیه السلام) هنگامی که قیام می نماید چه ها می کند، بیشترشان مایل می شدند که او را نبینند از آنچه مردم را می کشد. البته آن حضرت جز از قریش آغاز نمی کند، پس جز شمشیر میانشان رد و بدل نمی شود، تا آن جا که بسیاری از مردم خواهند گفت: این از آل محمد (علیه السلام) نیست که اگر از ایشان می بود هر آینه رحم می کرد.
و از ارشاد دیلمی از امام باقر (علیه السلام) روایت شده که فرمود: هرگاه قائم (علیه السلام) قیام کند، به سوی کوفه می رود، پس از آن، ده ها هزار نفر که (بتریه) نامیده می شوند و اسلحه پوشیده اند، بیرون آمده، به آن حضرت عرضه می دارند: از همان جا که آمده ای باز گرد، که ما را در بنی فاطمه نیازی نیست. پس آن حضرت شمشیر در میان آن ها می نهد تا همگی ایشان را از میان بردارد. سپس داخل کوفه می شود و هر منافق تردید کننده را می کشد و کاخ های آنان را خراب می کند و جنگجویان آن دیار به قتل می رساند، تا خداوند - عزوجل - خشنود گردد.**بحار الانوار: 52/33.***
می گویم: اخبار در این باره جداً زیاد است به خاطر پرهیزکار از اطاله سخن از ذکر آن ها خودداری کردیم.

2- قتل شیطان رجیم

در بحار از کتاب (الانوار المضیئه) ضمن حدیث مرفوعی از اسحاق بن عمار آورده که گفت: از آن حضرت پرسیدم: این که خداوند به شیطان تا وقت معلوم مهلت داد و در کتاب خود فرمود:فانک من المنظرین الی یوم الوقت المعلوم**سوره حجر، آیه 37 و 38؛ سوره ص، آیه 80 و 81.***؛ البته تو از مهلت یافتگانی تا روز هنگام معین چه وقت است؟ فرمود: وقت معلوم روز قیام آل محمد (علیه السلام) است، هرگاه خداوند او را بر انگیزد در مسجد کوفه باشد که ابلیس با خواری و زبونی می آید و می گوید:ای وای از این روزگار! آن گاه از پیشانی اش گرفته و گردنش زده می شود. آن هنگام روز وقت معلوم است که مهلت او به پایان می رسد.**بحار الانوار: 52/376.***
می گویم: یحرانی این روایت را در برهان**البرهان: 2/343.*** از امام صادق (علیه السلام) نقل کرده و روایات دیگری نیز به همین معنی آمده و بین این روایات و روایت دیگری که در بحار و برهان منقول است که رسول خدا (صلی الله علیه و آله وسلم) ابلیس را می کشد، منافاتی نیست. زیرا که فعل در روایات اول به صیغه مجهول است و فاعل تصریح نشده است. و منظور از روز در این روایت زمان و دوران ظهور است، نه روز در اصطلاح متعارف که بر اهل اطلاع پوشیده نیست.

3- قوت یافتن ابدان و دل های مؤمنین هنگام ظهور

بر این معنی دلالت دارد روایتی که در بحار از خصال به سند خود حضرت سید الساجدین علی بن الحسین (علیه السلام) آورده که فرمود: هنگامی که قائم ما - عجل الله تعالی فرجه الشریف - بپاخیزد، خداوند - عزوجل - از شیعیان ما آفات را دور می سازد و دلهایشان را مانند قطعه ای از آهن قرار می دهد و نیروی هر یک از مردانشان را به مقدار چهل مرد می گرداند و آن ها حکام و سران زمین خواهند بود.**بحار الانوار: 52/316.***
و از بصائر در حدیثی از حضرت امام باقر (علیه السلام) منقول است که فرمود: هرگاه امر ما واقع شود و مهدی ما بیاید، هر مردی از شیعیان ما از شیر قوی تر خواهد بود. دشمنان ما را با پاهای خود لگد می کند و آن ها را با دست خود می زند. در این هنگام است نزول رحمت و فرج خداوند بر بندگان.**بصائر الدرجات: 24.***
و در کمال الدین از حضرت امام صادق (علیه السلام) آمده که فرمود: این که لوط به قومش گفت: لو ان لی بکم قوه او آوی الی رکن شدید**سوره هود، آیه 80.***؛ کاش نیرویی داشتم که در برابر شما ایستادگی کنم یا به پناهگاه محکمی پناه می بردم. مقصودش جز این نبود که نیروی قائم (علیه السلام) را تمنا کند و رکن شدید (پناهگاه محکم) یاران او هستند که یک مرد از آن ها قوت چهل مرد را دارد و دلش از کوه آهنین محکم تر است و اگر به کوه های آهن برسند، آن ها را می پیمایند، و شمشیرها را کنار نگذارند مگر وقتی که خداوند - عزوجل - راضی شده باشد.**کمال الدین: 2/673.***
و در بحار از حضرت امام باقر (علیه السلام) آمده که فرمود: هرگاه چنان شود، هر مرد از شماها نیروی چهل مرد را یابد و دل هایشان همچون قطعه ای آهن گردد که اگر با آن دل های محکم به کوه ها حمله کنید آن ها را خواهید شکافت.**بحار الانوار: 52/335.***
و در روضه کافی از حضرت ابی عبد الله صادق (علیه السلام) روایت است فرمود: هنگامی که قائم (علیه السلام) بپاخیزد، خداوند نیروی گوش ها و چشم های شیعیان ما را افزون می گرداند تا این که میان آن ها با قائم پیکی نخواهد بود، آن حضرت با ایشان سخن می گوید و آنان می شنوند و او همانجا هست.**روضه کافی: 240.***
و در حدیث دیگری از آن حضرت آمده که فرمود: در زمان قائم - عجل الله تعالی فرجه الشریف - مؤمنی که در مشرق است برادر خود را که در مغرب است می بیند و همچنین آن که در مغرب است برادر خود را که در مشرق است می بیند.**بحار الانوار: 52/391.***