فهرست کتاب


مکیال المکارم (در فوائد دعا برای حضرت قائم (علیه السلام) / جلد اول

سید محمد تقی موسوی اصفهانی‏ سید مهدی حائری قزوینی‏

خاندان علمی مؤلف

سید مؤلف بزرگوار ما در خاندانی که پشت اندر پشت آرم تقوی و پاکی داشته اند، پرورش یافت. در این خاندان رجال و شخصیت های معروف و مشهوری بوده اند که پیوسته مورد احترام و مراجعه مردم قرار گرفته اند. این خط علم و تقوی هنوز هم در این فامیل اصیل امتداد دارد و علمای معروف و نامداری در بین آنها هستند که امیدهای درخشان امت مسلمانند. پدرش سید میرزا عبدالرزاق فرزند میرزا عبدالجواد بن حاج سید محمد مهدی موسوی نائب الصدر اصفهانی خراسانی، ملقب به افتخار الدین؛ یکی از علمای معروف به اجتهاد و درستی بوده و در مسجد حرم حضرت سید اسماعیل نواده امام سجاد (علیه السلام)**نواده حضرت امام حسن مجتبی (علیه السلام) و از اجداد مرحوم آیة الله بروجردی و مرحوم آیة الله حکیم بوده است. (مترجم)*** اقامه جماعت می کرده، در بین الطلوعین روز جمعه 28 محرم 1319 وفات یافته است.
فرزند برومندش در یکی از تألیفاتش درباره او چنین گفته: عالم ربانی و حبر صمدانی، آنکه هر دو مرتبه علم و عمل را حائر گردیده و از هر نقص و زشتی اجتناب ورزیده، فقیه آل رسول و رئیس علمای فحول... مادر او صبیه مرحوم حاج میرزا حسین نائب الصدر (متوفی به سال 1326) بوده است. در جلد دوم مکیال خوابی نقل می کند که بر حسن حال پدر بزرگش دلالت دارد. و پسر عمه اش سید میرزا اسدالله است که قسمتی از مقدمات را نزد او خوانده، و دایی او سید میر محمد صادق مدرس - از مجتهدین و مدرسین بزرگ اصفهان - که مؤلف بعضی از نظریات تفسیری خود را از او نقل می کند، بوده اند.

اساتید او

مؤلف بزرگوار (رحمة الله تعالی) نزد عده ای از علما و اساتید بزرگ شاگردی کرده و بعضی از آنها را با تحلیل و احترام زیاد ضمن تألیفات خود یاد کرده و از برخی از آنان اجازه اجتهاد و روایت گرفته است. اینک چند تن از آنان را که به دست آورده ایم در این جا نام می بریم:
1. پدرش سید عبدالرزاق موسوی.
2. پسر عمه اش سید میرزا اسدالله، که صرف و نحو را نزد او خوانده است.
3. سید محمود حسینی گلشادی اصفهانی که کتاب مغنی و غیر آن را نزد او خوانده و بعضی از نظریات ادبی او را در تالیفات خود نقل کرده است.
4. سید ابوالقاسم دهکردی، که اجازه اجتهاد و روایت از او گرفته است.
5. شیخ عبدالکریم جزی که اجازه روایت از او گرفته است.
6. حاج آقا منیر الدین بروجردی اصفهانی.
7. حاج میرزا بدیع درب امامی.
8. آقا محمد کاشانی (معروف به آخوند کاشی)
وی به دوست بزرگوار ما استاد محقق مرحوم معلم حبیب آبادی در دو کتابش وظیفه الانام و نور الابصار اجازه حدیث داده و ما توسط این دوستمان از ایشان روایت می کنیم.

از ولادت تا وفات

مؤلف معظم - که رضوان الهی بر او باد - به سال 1301 هجری در اصفهان**شیخ آقا بزرگ تهرانی در کتاب نقباء البشر (258/1) ولادت ایشان را شب جمعه پنجم جمادی الاولی سال 1301 نوشته است. ولی ظاهرا جمعه با این تاریخ مطابقت ندارد و برای روشن شدن مطلب باید به تقویم آن سال رجوع کرد.*** متولد شد و در سال 1348 همان جا وفات یافت. یعنی چهل و هفت سال در این دنیا زندگی کرد و از سنین جوانی قدم به مرحله پیری ننهاد. با وجود این آثار ارزنده علمی او در حد کمال و پختگی و ژرف نگری و ریشه دار است. و این به خاطر خلوص نیت و پاکی قصد و نظر در تحصیل علم و پیمودن مراحل تعلیم می باشد که در عمل، تلاش خالصانه اش در توجه به سوی الله بوده، از غیر او بریده بود.
اضافه بر این ارادت شدیدی نسبت به خاندان رسالت و ائمه هدی (علیه السلام) داشت. و در تمام احوال به آنان توسل می جست. و در همه افعال و اقوالش به ایشان اقتدا می کرد و از آن بزرگواران پیروی می نمود و از تعالیم مقدسه آنها بهره می گرفت.
به خصوص به امام منتظر حجه بن الحسن (عجل الله تعالی فرجه الشریف) توجه ویژه ای داشت و در معرفت آن حضرت و انجام وظایفی که لازم است اهل ایمان در زمان غیبت انجام دهند، به مراحل و منازل والا و شامخی نایل آمده بود. به طوری که چند کتاب و رساله مهم و سودمند در این باره تألیف کرده که مهم ترین آنها همین کتاب مکیال المکارم است. که به تفصیل درباره اش سخن خواهیم گفت.