چهل داستان و چهل حدیث از امام حسین علیه السّلام

نویسنده : عبداللّه صالحی

پیشگفتار

به نام هستی بخش جهان آفرین
شکر و سپاس بی منتها، خدای بزرگ را، که ما را از امّت مرحومه قرار داد و به صراط مستقیم، ولایت اهل بیت عصمت و طهارت صلوات اللّه علیهم اجمعین هدایت نمود.
بهترین تحیّت و درود بر روان پاک پیامبر عالیقدر اسلام صلّی اللّه علیه و آله ، و بر اهل بیت عصمت و طهارت علیهم السّلام ، مخصوصاً سوّمین خلیفه بر حقّش، امام أباعبداللّه، حسین، سیدالشّهداء علیه السّلام .
و لعن و نفرین بر دشمنان و مخالفان اهل بیت رسالت که در حقیقت دشمنان خدا و قرآن هستند.
مجموعه نوشتاری که در اختیار شما خواننده گرامی قرار دارد برگرفته شده است از زندگی سراسر آموزنده دوّمین سبط اکبر، یکی از دو زینت بخش عرش الهی؛ پنجمین معصوم و سوّمین نور هدایت و امامت که پیغمبر اسلام جدّ بزرگوارش صلّی اللّه علیه و آله ، در شأن و عظمت او فرمود:
حسین علیه السّلام زینت بخش آسمان ها و زمین است، همچنین بر عرش الهی مکتوب است: حسین چراغ روشنائی بخش و هدایت گر می باشد؛ و کشتی نجات از گرداب های خطرناک خواهد بود.
و صدها آیه قرآن، حدیث قدسی و روایت که در منقبت و عظمت آن امام مظلوم، سرا پا ایمان و تقوا، با سندهای بسیار متعدّد وجود دارد که در کتاب های مختلف وارد شده است.
و این نوشتار گوشه ای از قطرات اقیانوس بی کران وجود جامع و کامل آن امام همام می باشد، که برگزیده و گلچینی است از ده ها کتاب معتبر** فهرست نام و مشخّصات بعضی از کتابهایی که مورد استفاده این مجموعه قرار گرفته است، در آخرین قسمت جلد اوّل همین مجموعه نفیسه موجود می باشد.***؛ در جهت های مختلف: عقیدتی، سیاسی، فرهنگی، عبادی، اقتصادی، اجتماعی، اخلاقی، تربیتی و... .
باشد که این ذرّه دلنشین و لذّت بخش مورد استفاده و إفاده عموم مخصوصاً جوانان عزیز قرار گیرد.
و ذخیره ای باشد «لِیَوم لایَنفَع مال وَ لا بَنون إلاّ مَن أتَی اللّه بِقَلب سَلیم لی وَلِوالِدَیّ و لِمَن لَه علیّ حَقّ» انشاء اللّه تعالی.
مؤلّف

خلاصه حالات پنجمین معصوم، سوّمین اختر امامت

آن حضرت روز پنج شنبه یا سه شنبه؛ و بنابر مشهور سوّم شعبان، سال چهارم هجری **مطابق با بیستم دی ماه، سال چهارم شمسی.*** - سالی که در آن جنگ خندق واقع شد - در شهر مدینه منوّره دیده به جهان گشود.
ولادت آن حضرت دَه ماه و بیست روز بعد از برادرش - امام حسن مجتبی علیه السّلام - رخ داد؛ و شش ماهه به دنیا آمد.**برخلاف اعیان الشّیعة که اظهار داشته: امام حسن مجتبی علیه السّلام شش ماهه به دنیا آمده؛ و امام حسین علیه السّلام طبق روال عادی مدّت حمل را گذرانده است.***
نام : حسین «صلوات اللَّه و سلامه علیه».**نام حضرت به عنوان حسین، شهید، به رمز حروف أبجد: 128، 319 می باشد.***
کنیه : ابوعبداللَّه، ابوعلیّ، ابوالشّهداء، ابوالأحرار، ابوالضّیم و... .
ألقاب : سیّد، مظلوم، رشید، عطشان، طیّب، وفیّ، زکیّ، مبارک، قتیل، شهید، سبط، سعید و... .
پدر : امام علیّ بن ابی طالب، امیرالمؤمنین صلوات اللَّه علیه.
مادر : حضرت فاطمه زهراء علیها السّلام .
نقش انگشتر : یکی «اِنَّ اللَّه بالغ امره»، و دیگری «لا اله الاّ اللَّه عدّة للقاءاللَّه» بوده است.
مدّت عمر : آن حضرت حدود شش سال در حیات جدّش رسول خدا صلّی اللّه علیه و آله ، حدود هفت سال و اندی در حیات مادرش فاطمه زهراء علیها السّلام ، 37 سال در حیات پدرش امیرالمؤمنین علیّ علیه السّلام ؛ و چهل و هفت سال نیز هم زمان با برادرش امام حسن مجتبی علیه السّلام زندگی و عمر خود را سپری نمود، که جمعاً عمر با برکت آن حضرت را بین 57 تا 58 سال گفته اند.
فرزندان : در تعداد فرزندان؛ و نیز اسامی دختران و پسران امام حسین علیه السّلام اختلاف است، ولی مشهور شش نفر گفته اند.
امامت : حضرت در سنّ 47 سالگی، پس از شهادت برادرش امام حسن مجتبی علیه السّلام ، روز جمعه، 28 ماه صفر، سال پنجاهم هجری قمری **مطابق با نهم فروردین ماه، سال چهل و نه شمسی.*** به منصب امامت نائل آمد.
و حدود یازده سال - در زمان حکومت معاویه و فرزندش یزید - امامت و رهبری جامعه اسلامی را به عهده داشت.
خروج از مدینه : حضرت شبِ یک شنبه، 28 رجب، سال 60 هجری از شهر مدینه طیّبه به سمت مکّه معظّمه خارج شد؛ و روز جمعه سوّم شعبان همان سال وارد شهر مکّه گردید.
و چون عدّه ای به سرکردگی عمرو بن سعید از طرف یزید، به قصد آشوب و کشتار و پایمال نمودن خون حضرت ابا عبداللَّه الحسین علیه السّلام وارد شهر مکّه شده بودند، به ناچار حضرت روز هشتم ذی الحجّة - روز تَرْویه - پس از انجام سعی بین صفا و مروه، که روز سه شنبه باشد به سوی عراق حرکت نمود.
و روز چهارشنبه یا پنج شنبه دوّم محرّم الحرام، سال 61 هجری **مطابق با بیست و یکم مهرماه، سال پنجاه و نه شمسی.*** وارد سرزمین کربلای پربلا گردید.
کیفیّت شهادت : آن امام مظلوم علیه السّلام ، به دستور یزید بن معاویه؛ و با لشکرکشی عبیداللَّه بن زیاد؛ و فرماندهی عمر بن سعد، توسطّ شمر بن ذی الجوشن و خولی بن یزید و سنان بن انس لعنة اللَّه علیهم اجمعین، با وضعیّتی فجیع و دلخراش در حال تشنگی و غربت به قتل و شهادت رسید.
زمان شهادت : روز عاشورای محرّم الحرام، سال 61 قمری، بعد از نماز عصر؛ این حادثه دلخراش واقع گردید.
محلّ و چگونگی دفن : در کربلا - در ضلع غربی فرات - در همان قتلگاه خویش، توسطّ امام سجّاد علیه السّلام ؛ و یاری بنی اسد بدون غسل و کفن، دفن گردید.
ثواب زیارت : از حضرت صادق آل محمّد، جعفر بن محمد علیهماالسّلام وارد شده است: هرکس که قبر شریف امام حسین علیه السّلام را با معرفت زیارت کند، خداوند ثواب هزار حجّ مقبول و نیز هزار عمره مقبوله در نامه اعمالش ثبت می نماید و تمام گناهانش - غیر از حقّ النّاس و... - بخشوده می گردد.**بحارالأنوار ج 97، ص 87.
جهت تدوین و تنظیم خلاصه حالات حضرت کتابهای ذیل مورد استفاده قرار گرفته است:
اصول کافی: ج 1، مستدرک الوسائل، اعیان الشّیعة: ج 1، مناقب ابن شهرآشوب: ج 2، بحارالأنوار: ج 43 و44، کشف الغمّة: ج 1، عیون معجزات شیخ حسین عبدالوهاب، دلائل الإمامة، تاریخ اهل بیت، مجموعه نفیسه، تذکرةالخواصّ، النصول المهمّة، ینابیع المودّة، حلیةالابرار: ج 3، جامع المقال طریحی: ص 187 و... .***
نماز آن حضرت: دو رکعت است، در هر رکعت پس از خواندن سوره حمد، بیست و پنج مرتبه سوره توحید خوانده می شود، بعد از سلام نماز، تسبیحات حضرت زهراء علیها السّلام گفته می شود؛ و پس از آن تقاضا و درخواست حوایج مشروعه از درگاه خداوند متعال، که ان شاءاللّه تعالی برآورده خواهد شد.

مدح و منقبت سوّمین اختر فروزنده امامت و ولایت

ای آن که أقدم از همه، ما سوی توئی - محرم به خلوت حرم کبریا توئی
ذات تو گر نبود، ز هستی نشان نبود - مقصود حقّ ز هستی هر ماسوا توئی
ای مظهر خدا، تو خدا نیستی ولی - أندر محیط علمِ خدا ناخدا توئی
تا وصف طلعت تو شنیدم، به خویشتن - گفتم که معنی قسم والضُّحی توئی
واجب ولای تو به همه أولیا بود - باب النّجات سلسله أنبیا توئی
هم جسم مصطفائی و هم روح مصطفی - مِرآت و مظهر علیّ مرتضا توئی
نور دو چشم و زاده زهرائی، ای حسین - یکتا برادر حسن مجتبی توئی
وصف صفات ذات تو، برتر ز فهم ماست - مدح تو بس، که خامس آل عبا توئی
مخصوص رتبه لقب لافتی علیّ است - بعد از علیّ فتی پسر لافتی توئی
غیر تو کَسْ نگشته مشرّف به این شرف - این فخر بس تو را که شه کربلا توئی
روز جزا به ذاکر عاصی شفیع باش - از بهر آن که شافع روز جزا توئی **اشعار: از شاعر محترم آقای ذاکر.***